ตอนเด็กๆผมว่าไม่น้อยและ คิดว่าพอโตขึ้นเราจะไม่ต้องเรียนแล้ว พอโตจริงๆเรากลับพบว่า "ให้ตายเทอะ ยังไง ฉันก็ต้อง หากอะไรใส่หัว"
เท่าที่ความรู้ที่มีอยู่ ไม่พอ ไม่พอเพราะ ใช้จนหมด แล้วไม่พอ หรือ ไม่พอเพราะที่ขนมาใช้ไม่ได้กันแน่ ^^
แต่จะด้วยเหตุใด หากการศึกษาไทยกำหนดให้เรียน ก็ต้องเรียน เพราะหากเรียนไม่เก่งตามกำหนด ก็คนเด็กไม่ฉลาดในมาตรฐานของการศึกษาไทย ที่จบไปแล้วไม่ได้ใช้อะไรอย่างที่เรียนมา
เหมือนผมกำลังใส่ร้ายกระบวนการศึกษาบ้านเรานะ แต่ก็อาจจะจริง เพราะผลผลิตอย่างหนึ่งของกระบวนการสอนแบบเก่า กำลังออกดอกผลคือความเหนื่อยล้าที่จะเรียนรู้
อันที่จริง เราต้องเรียนรู้ ต้องพัฒนา ต้องศึกษาอยู่ตลอด ไม่ใช่แค่ วัยเรียน แต่เราต้องเรียนรู้ทุกช่วงวัย
ผมเคยได้ยินภาษิตหนึ่งน่าสนใจ "...แม้แต่ไฟก็เป็นครู..." แสดงว่าไฟเองก็ให้การศึกษาได้ และเป็นกระบวนการเรียนรู้ได้
การเรียนรู้ตลอดชีวิต จึงเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นแน่นอน ต้องมี ต้องทำ และจำเป็น
เพราะหากเราทำงานโดยไม่รู้ ไม่ศึกษา เราก็จะทำงานอย่างไร้ค่า ไร้คุณภาพ ทำงานบนฐานของปัญหา เพราะเราไม่แสวงหาทางแก้
การเรียนรู้คือกุญแจดอกสำคัญในการทำให้เราก้าวไปข้างหน้า ในงานที่ดี งานที่รัก และเป็นพลังผลักดันไปสู่คำว่า "..ความสำเร็จ.."
ทุกวันนี้เราออกจากห้องเรียนสี่เหลี่ยมแล้ว แต่เราก็ยังต้องศึกษา บนพื้นฐานของห้องเรียนกลมๆ ที่ชือว่าสังคม และโลกของเรา
จงเป็นนักการศึกษา เป็นนักเรียนรู้ และอย่าหยุดที่จะเติมสิ่งที่เป็นประโยชน์ลงไปนะครับ
เพราะวันที่เราหยุดรับสิ่งใหม่ๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับปลาที่ลอยไปตามน้ำ
ใช่ครับ ............. มันคือ ปลาที่ตายแล้ว
23.5.2561
