วิธีการจัดสรรความสุข

บ่อยครั้งที่ผู้เขียนมักให้รางวัลตัวเอง ปลดจากภาระที่รัดตรึงจากงานประจำที่ทำอย่างไรก็ไม่มีวันหมด ด้วยการนั่งถอนหญ้ารอบไม้ผลในสวน มือที่สัมผัสหญ้าแล้วดึงจากดินแต่ละครั้งด้วยความตั้งใจ มันเบิกบานชุ่มชื่นในจิตที่เราไม่ต้องอาศัยปัจจัยปรุงแต่งใด ๆ เพียงแค่เราสนใจรู้สิ่งที่เรากำลังทำ เมื่อหันมองกลับหลังเห็นความสะอาดเกลี้ยงของพื้นดิน มันจะเป็นความภาคภูมิใจอันยิ่งใหญ่จากเรื่องเล็ก ๆ

 

            “หลายคนมีมากแต่ขาดแคลน” ไม่ว่าจะเป็นโอกาสทางสังคม ตำแหน่งหน้าที่ หรือเงินทอง ถ้าสิ่งเหล่านี้คือปัจจัยเพียงอย่างเดียวที่ทำให้เกิด “ความสุข” คงไม่มีใครเทียบเขาเหล่านั้นได้ แต่ตรงกันข้าม หน้าตาที่มีแต่เครื่องหมายคำถาม ความเคียดแค้น ชิงชัง แก่งแย่งแข่งขันที่เรามักพบเจอบ่อยครั้ง คำตอบมันคืออะไร

 

            ตำแหน่ง มันเป็นแค่บทบาทที่เราถูกกำหนด แสดงไปตามบทให้ดีที่สุด และแล้ววันหนึ่งก็หมดเวลาแสดง ไม่มีเรางานที่ทำก็มีคนอื่นทำได้ เคยมีคนที่รู้จักหลายคนที่คิดว่าไม่มีใครสามารถทำในสิ่งที่ตนทำได้ จริงหรือเปล่า เราเป็นแค่จิ๊กซอตัวเล็ก ๆ ในรูปภาพขนาดใหญ่  พอเราถูกหยิบออกจากแผ่นภาพ จิ๊กซอตัวใหม่ก็แทนที่  เป็นตัวใหม่ที่สดและใสกว่าด้วยซ้ำไป

 

            เวลาแห่งความสุข ทุกข์ เราเท่านั้นที่จัดสรรมันเอง