บทกวี : ผงดิน

       ผงดิน

โลกนี้วุ่นวายนัก

มีที่รักและที่เกลียด

แบ่งกลุ่มเหล่าเคร่งเครียด

ล้วนมาเบียดเบียนกัน

ดึงจิตมองจากฟ้า

ตัวเราค่าเพียงผืนกั้น

เป็นจุดหนึ่งด้อยน้อยนั้น

สักวันปลิวเป็นเช่นธุลี

แล้วสุขทุกข์มีให้เลือก

คละเกลือกกลิ้งปนสี

รวยจนระคนมั่งมี

หลบลี้เปื้อนฝืนกลืนกลาย

โลกนี้ขัดข้องหมองใจ

ด้วยไร้ธรรมจรรยาหาย

แข่งขันกันจนวันตาย

สุดท้ายกลายเป็นผงดิน

...........................

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งบทกวี



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

อ่านแล้วเห็นภาพ ..ความเป็นจริงขิงชีวิต เลยค่า

-สาธุ..ครับ..

-รักกันไว้เถิด..

เขียนเมื่อ 

มีดอกไม้มาฝาก..มีรักมามอบให้..ก่อนจะ เป็นผงธุลี..ไปด้วยกัน..อิอิ..

เขียนเมื่อ 

มี " ยอง" มาฝากจ้ะ