ตลอดช่วงเวลา ๑๑ ปี ที่ผมบริหารจัดการโรงเรียนบ้านหนองผือ..มีวันที่ผมถือว่าเป็น “วันประวัติศาสตร์ชีวิต”อยู่หลายวันทีเดียว เริ่มจากในช่วงแรกเลย..ที่สพฐ.ประกาศให้เป็นโรงเรียนขนาดเล็ก บริหารจัดการยอดเยี่ยม ระดับประเทศ...ตอนนั้นก็ยังงงๆอยู่ แต่ต่อมา..ก็คิดว่าน่าจะใช่แล้วล่ะ..
วันที่..จู่ๆ คณะกรรมการของกระทรวงศึกษาธิการ จากมูลนิธิสมาน-คุณหญิงเบญจา แสงมลิ..เดินทางมาที่โรงเรียน..แล้วบอกว่าผมติด ๑ ใน ๕ ผู้บริหารโรงเรียนขนาดเล็กจากทั่วประเทศ..สมควรได้รับการประเมิน..เพื่อรับรางวัล..
วันที่..คนดีมีฐานะ..ระดับหัวแถวของประเทศไทย ให้เงินสร้างห้องสมุด “ลิ่มอติบูลย์”และมอบเงินนับแสนบาท เพื่อจ้างครูให้มาช่วยสอนเด็กให้อ่านคล่องเขียนคล่อง...
รวมถึง..วันที่ได้รับประกาศ..ตราตั้งให้เป็น..สถานศึกษาพอเพียง..วันนั้นก็ดีใจที่จะใช้ชีวิตและบริหารโรงเรียน แบบพอเพียง..จริงๆจังๆ เสียที
ต่อมา..เขตพื้นที่ฯก็ให้การยอมรับ มอบความไว้วางใจให้เป็นโรงเรียนขนาดเล็ก ที่มีวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศ..เป็นตัวแทนไปนำเสนอผลงานในระดับภาค..แต่ก่อนหน้าและหรือหลังจากนั้นมา..ก็มีเรื่องเล่ามากมาย อันเนื่องมาจากมีคณะมาศึกษาดูงานปีละหลายครั้งหลายครา....
ครั้งที่ถือเป็นประวัติศาสตร์..ดีใจและภูมิใจมาก..ที่บุคลากรผู้ทรงคุณค่าของโรงพยาบาลเอกชนระดับชาติ..พญาไท ๒ มาศึกษาดุงานด้านปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง..ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้และปลูกต้นไม้ไว้เป็นที่ระลึกด้วย..
เช่นเดียวกับนักศึกษาพยาบาลบรมราชชนนี..ที่มาปฏิบัติกิจกรรมจิตอาสา..ศึกษาแนวทางของศาสตร์พระราชา..ที่ผมถือเป็นประวัติศาสตร์อีกวันหนึ่ง เพราะคณะที่มามีมากกว่า ๑๐๐ คน...
ความสุขล้นจนมิรู้ลืม..ได้บันทึกไว้แล้วเพื่อให้ลูกหลานและผู้บริหารได้สำนึกคุณแผ่นดิน ก็วันที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๑๐ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ผู้แทนพระองค์นำแจกันและกระเช้าพระราชทาน..มามอบให้ผมถึงโรงเรียน..ท่ามกลางบรรยากาศของพิธี..อันทรงเกียรติ ติดตาตรึงใจ..
วันนี้..ก็เช่นเดียวกัน..คุณตู่ ร็อคสะเดิด นำทีมจิตอาสา มาพัฒนาการศึกษาที่โรงเรียนบ้านหนองผือ..ความยิ่งใหญ่ มันอยู่ที่หัวใจของคุณตู่..จนผมรู้สึกว่าชีวิตผมโชคดีที่รู้จักเธอผู้นี้..คนที่พูดจริงทำจริง ไม่ทิ้งอุดมการณ์..
ตอนแรก..ผมไม่รู้หรอกว่า..ตู่ ร็อคสะเดิด เป็นใคร..ตอนหลังก็มารู้ว่า เป็นผู้ร้องเพลงโบว์รักสีดำ เวอชั่นใหม่ และเธอเป็นศิลปินแนวเพลงเพื่อชีวิต..
คุณตู่..เป็นประธานโครงการ ค – อน –คน. ได้มาถ่ายทำรายการ ค- อน -คน ที่โรงเรียนเมื่อปีที่แล้ว เธอบอกชอบภูมิทัศน์ของโรงเรียน และชอบแนวคิดของผม..ในการบริหารจัดการโรงเรียน..ก่อนกลับไป.เธอบอกเธอจะมาอีก ผมก็ได้แต่ยิ้มๆ เพราะหลายคนที่มาก็พูดแบบนี้..ที่สุดแล้ว..ผมก็ไม่ได้รอใคร..
ผมไม่ค่อยมีเวลาติดต่อผูกพันกับใครมากนัก..ใช้เวลาส่วนใหญ่ สอนภาษาไทย สอนดนตรี และจัดกิจกรรมตามวิถีพอเพียงของผม ตลอดจน..มีภาระงานการศึกษาที่ต่อเนื่อง หนักบ้างเบาบาง ตามจังหวะของชีวิต..
คุณตู่..ก็เข้ามาทักทายในไลน์ในเฟส เมื่อ ๓ – ๔ เดือนที่ผ่านมา..บอกว่า..กำลังทำโครงการ..สมทบทุนจากเพื่อนพ้องน้องพี่และลงทุนจำหน่ายเสื้อ ของที่ระลึก และเล่นดนตรี ..เพื่อจะมอบเป็นทุนการศึกษาให้นักเรียนและใช้เป็นทุนพัฒนากิจการของโรงเรียนด้วย..
คุณตู่ถามผมว่า..ถ้าได้เงินมากหรือน้อยก็ตาม ท่าน ผอ.จะนำไปทำอะไร..ผมไม่ได้บอกว่า..จะนำไปซื้อกลองให้วงดุริยางค์..ที่ใกล้จะพังเต็มทน แต่บอกไปตามตรงที่ใหญ่กว่านั้น คือ สร้างห้องเรียน..ที่จัดประชุมได้ สอนดนตรีได้ รายล้อมด้วยรูปภาพพระราชกรณียกิจของในหลวงรัชกาลที่ ๑๐..
คุณตู่..ทุ่มเทหาตังค์อยู่หลายเดือน มีเพื่อนๆศิลปินคอยให้กำลังใจ..ผมทราบข่าวว่า หลังจากคุณตู่..กลับจากการเดินทางไปช่วยเหลือเรื่องน้ำท่วมที่ภาคอีสาน..เธอก็ไม่สบายเรื่อยมา..
วันนี้..คุณตู่เหนื่อยมากมาย..ไหนจะต้องดูแลเพื่อนๆและน้องๆเดินทางมาจากทุกสารทิศ มาร่วมงานและแข่งขันฟุตบอลกระชับมิตร ดูแลเครือข่ายที่ทำงานจิตอาสาร่วมกันมาตลอด อย่างคุณพี่”ถั่วแระ” นายกสมาคมตลกแห่งประเทศไทย ที่นำชาวคณะ มาให้ความบันเทิงบนเวที นานนับชั่วโมง...พร้อมด้วยอาหารและเสื้อยืดแจกนักเรียนและผู้ปกครอง..ทุกคน
ยิ่งไปกว่านั้น..ยังสร้างโอกาสให้โรงเรียนบ้านหนองผือ..ให้ได้สัมผัส”ศิลปินแห่งชาติ” ปี พ.ศ.๒๕๓๕ อายุ ๗๙ ปีแล้ว แต่ยังสวยและเสียงใสแจ๋ว คุณแม่ “ผ่องศรี วรนุช” ที่วันนี้ผมได้จับมือคุณแม่ขึ้นเวที..ขับกล่อมเพลงลูกทุ่งเกือบ ๑๐ เพลง..เต็มอิ่ม จุใจ..
คุณตู่..ปิดท้ายรายการ..ด้วยคอนเสิร์ตเพลงเพื่อชีวิต..ให้นักเรียนได้สนุกสนาน เสมือนว่าวันนี้..เป็นงานวันเด็ก ครั้งที่ ๒ ในรอบปี..ที่เด็กๆและชุมชน..คงลืมไม่ลง หนึ่งในนั้นก็มีเด็กหญิงเดือนอยู่ด้วย..คุณตู่..มอบเงินจากผู้มีจิตศรัทธา มอบให้เดือนเป็นพิเศษเป็นทุนการศึกษา ๓,๐๐๐ บาท..
ผมขอบคุณ..ผู้ปกครอง..ขอบคุณแม่ครัวทุกคน ที่นำอาหารคาวหวานมาเลี้ยงคณะของคุณตู่..และร่วมให้การต้อนรับอย่างดียิ่ง..ผมขอบคุณคุณตู่และคุณพี่ถั่วแระ.ซึ่งเดินทางกลับเป็นชุดสุดท้าย..ที่มาช่วยสร้างสีสันให้โรงเรียนและชุมชนขนาดเล็ก ได้ประทับใจไปตลอดกาล..
เย็นมากแล้ว..ผมเก็บของเข้าที่เข้าทาง..ทำงานเป็นปกติ ..ผมไม่ได้คิดอะไร..นอกจาก..ใช้ภาพที่เก็บไว้ มาเล่าเรื่อง..เพื่อเดินทางต่อไป..ในเส้นทางแห่งงาน บนความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะทำความดี ในด้านสร้างสรรค์เยาวชน สร้างคนให้กับสังคม..ตอบแทนคุณของทุกคนและทุกคณะที่มาเยือนบ้านหนองผือ..ครับ
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๒ กันยายน ๒๕๖๐
