...
ร้อยอักษร เป็นกลอนหวาน วรรณศิลป์
ให้ยุพิน ให้เพื่อนหมู่ ให้ครูฉัน
ถึงจะอยู่ แห่งหนไหน แม้ไกลกัน
ขอกลอนนี้ ร้อยใจมั่น ประคำใจ
ผิดถูกบ้าง ที่ผ่านมา มีค่ายิ่ง
เป็นความจริง ให้ยิ่งอยาก พบกันใหม่
พบคราวนี้ จะขอโทษ เพื่อนที่ใจ
และขอกราบ พร้อมมาลัย ที่ตักครู
สมัยนั้น เคยถูกว่า และว่าตอบ
เคยชังชอบ เคยรักเลิก เคยเพิกเฉย
มาวันนี้ ได้ผ่านโลก โศกสุขเอย
ใจจึงเผย เอ่ยรักเพื่อน ที่เลือนไป
สุขสดใส สบายดี นะเพื่อนเอ๋ย
สุขภาพ ครอบครัวเอย คงผ่องใส
อย่าทิ้ง Line อย่าหายร้าง อย่าห่างไกล
จัดเวรไว้ เฝ้าห่วงครู ดูประจำ
ศิษย์มีครู ครูก็รู้ ว่ามีศิษย์
มิตรภาพ ในดวงจิต นั้นงามขำ
มือถือนี้ มีค่า ปานทองคำ
เพราะใช้เหนี่ยว ใช้นำ คำกลุ่มเรา
ขอน้ำมนต์ โปรยพรมมา จากสวรรค์
คลุมครอบพลัน ดอกรักไว้ ไม่ให้เฉา
รัก รัก รัก และคิดถึง ตราบวันเนาว์
โปรดรับรู้ ว่าพวกเรา เรารักกัน ฯ
...
ชยพร แอคะรัจน์
...
