ข้อธรรมท่านมูจิ ตค 59

เมื่อเธอเลือกชีวิตชีวิตเลือกเธอ

เมื่อเธอเลือกอิสรภาพอิสรภาพเลือกเธอ

เมื่อใจของเธอหันเข้าหาตัวมันเอง 

 ใจก็หันเข้าหาความจริงแท้

ไม่มีสิ่งใดที่เธอหาพบในชีวิต 

 เทียบเคียงได้กับใจที่เป็นอิสระ 

 นี่คือธรรมชาติเดิมแท้ของเธอ

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

ฉันพูดกับเธอ 

  เธอซึ่งเป็นธรรมชาติเดิมแท้ 

  มันไม่กลัวชีวิต 

  มันไม่กลัวความตาย 

  มันไม่มีความกลัว 

  มันแค่มีอยู่เป็นอยู่ 

เพียงเท่านั้น

&&&&&&&&&&&&&&&&&

สิ่งยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก 

  ซุกซ่อนอยู่ภายในเธอ 

  ไม่มีอะไรในโลก 

  จะเปรียบได้กับ 

  ใจซึ่งตื่นขึ้นพบความจริงแท้ 

  นั้นคือจิตวิญญาณบริสุทธิ์แห่งการดำรงอยู่

&&&&&&&&&&&&&&&&&

เธอคือความไม่ใช่ตัวตน 

  ซึ่งกำลังเห็นผิดว่ามีตัวตน 

  ร่างกายคือสิ่งหนึ่งสิ่งใด

แต่ถ้าไม่มีใจ 

  ก็จะเห็นร่างกายไม่ได้ 

  และถ้าไม่มีธรรมชาติรู้ 

  ก็จะเห็นใจไม่ได้ 

  และถ้าไม่มีธรรมชาติเดิมแท้ 

  ก็จะเห็นธรรมชาติรู้ไม่ได้ 

  ให้ระลึกเช่นนี้เสมอๆ

&&&&&&&&&&&&&&&&&

เมื่อเธอได้พบ “ที่นี่” ซึ่งอยู่เหนือสถานที่ใดๆ 

  และได้พบ “เดี๋ยวนี้” ซึ่งอยู่เหนือกาลเวลา 

  เมื่อนั้นเธอจะสิ้นความสงสัย 

  ในอิสระไม่มีที่สิ้นสุดของเธอ

&&&&&&&&&&&&&&&&&

เมื่อเมฆดำแห่งตัวกูจางหายไป 

  สิ่งที่เผยออกมาจะให้แสงสว่างแก่โลก

&&&&&&&&&&&&&&&&&

เราทำการฝึกจิตแบบต่างๆ 

  เพื่อเข้าถึงสิ่งหนึ่งที่ไม่มีแม้ความพยายาม 

  โดยไม่ได้คำนึงถึงความจริงว่า 

  เราเป็นสิ่งที่เราค้นหาอยู่แล้ว 

  ทำไมจึงเป็นอย่างนี้ 

  ใจมีความสุขที่จะได้สร้างเส้นทางที่มันคิดขึ้นมาเอง 

  เส้นทางที่เราเชื่อว่าต้องเดินไป 

  แต่มันจะเข้าใกล้ธรรมชาติเดิมได้อย่างไร 

  ในธรรมชาติเดิมไม่มีระยะทาง 

  และมันก็อยู่ที่นี่อยู่แล้ว

&&&&&&&&&&&&&&&&&

จำไว้ว่า 

  เธอคือสิ่งไร้การเปลี่ยนแปลง 

  ที่ปรากฎในรูปของสิ่งที่เปลี่ยนแปลง 

  การเปลี่ยนแปลงเราสามารถรับรู้ได้ 

  เพราะมันเป็นสิ่งชั่วคราว 

  และขึ้นอยู่กับเวลา 

  เธอไม่สามารถรับรู้ถึงตัวเธอที่แท้จริง

ในลักษณะของสิ่งถูกรู้ 

  เธอแค่เป็น "นั่น"

  และเป็นอยู่แล้วเสมอมา

&&&&&&&&&&&&&&&&&

ถ้าพระเจ้าอยากแสดงตนในลักษณะของสิ่งหนึ่ง 

ท่านมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร 

  ท่านมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเธอ 

  ในขณะที่เธอปราศจากตัวตน

&&&&&&&&&&&&&&&&&

ทุกความคิด ทุกความรู้สึก 

  เป็นแค่นักท่องเที่ยว 

  และฉันไม่ใช่โรงแรม 

  ให้มันผ่านมา และให้มันผ่านไป

&&&&&&&&&&&&&&&&&

อย่าพยายามเป็นพุทธะ 

  เป็นธรรมชาติเดิมของเธอ 

  นั่นคือพุทธะ

&&&&&&&&&&&&&&&&&

ทันทีที่เธอเข้าไปเพลินกับอาการของใจ 

  เพลินกับความคิด อารมณ์ความรู้สึก 

  หรือกับอาการใดๆที่เกิดขึ้นภายในที่ว่างแห่งธรรมชาติรู้ 

  เธอกำลังเปิดประตูรับเพื่อนเลวเข้าเสียแล้ว

&&&&&&&&&&&&&&&&&

ถัาเธอรู้สึกอึดอัดขัดข้อง 

 มันเป็นแค่อาการของใจ 

 ถ้าเธอรู้สึกอิสระโปร่งเบา 

 มันเป็นแค่อาการของใจ

อย่าปล่อยให้อาการของใจเป็นสิ่งตัดสิน 

 ว่าวันนี้เป็นวันที่แย่หรือวันที่ดี

ให้อยู่กับปัจจุบันขณะอย่างเปิดกว้าง 

 เป็นเหมือนที่ว่างกว้างใหญ่ 

 มันไม่เคยแก่ 

 มันไม่มีอารมณ์ความรู้สึก 

 มันไม่มีความคิดเห็นหรือความชอบ 

 ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้น  

 มันแค่มองดูอย่างเงียบเชียบ

ยอมรับว่าทุกวันที่คือวันที่ดีที่สุดของเธอ 

 เธอพร้อมที่จะเป็นเช่นนี้หรือเปล่า

&&&&&&&&&&&&&&&&&

ปัญหาชีวิต เป็นสิ่งผลักดันให้ผู้มีปัญญา 

  ได้ค้นพบธรรมชาติเดิมแท้ของตน

&&&&&&&&&&&&&&&&&



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน What am I



ความเห็น (0)