การบริหาร + การเขียน ไปด้วยกันได้ด้วยหรือนี่..
ลองคลิกๆดูจากบันทึกต่างๆใน บล็อกแห่งนี้ Keep in Mind by bon ละกันครับ
เมื่อ เกิดความคิดแว็บหนึ่ง ไม่ว่าจะปิ๊งขึ้นมา ในช่วงเวลาที่นึกออกนั้น รีบจดบันทึกไว้ เขียนร่างแนวความคิดไว้ ไม่ว่าช่วงเวลานั้น จะเป็นเวลาว่าง, ก่อนนอน, ช่วงเช้าๆ หรือในเวลาทำงาน, ปิ๊งอะไรขึ้นมา ก็หยิบมาเขียนร่างแนวคิดเก็บไว้ เท่าที่นึกออกในเวลานั้น
นี่คือจุดเริ่มต้นของการบริหารความแตกต่างของการเขียนบันทึกของนายบอนนะครับ เพราะเป็นการสะสมวัตถุดิบในการเขียนนั่นเอง
ซึ่ง วัตถุดิบก็ไม่ได้ไปแสวงหาที่ไหนให้ลำบาก อะไรก็เป็นวัตถุดิบได้ทั้งนั้น เวลาที่เดินทาง ขึ้นรถโดยสาร ก็หยิบเรื่องบนรถโดยสารมาบันทึก , นั่งคุยกับเพื่อนในประเด็นที่น่าสนใจ ก็เอาเรื่องนั้นแหละมาเขียนบันทึก ฯลฯ
สะสม ไปเรื่อยๆ ก็จะได้ประเด็นหลากหลาย ทีนี้ก็ง่ายสิครับ ในการที่จะเลือกเรื่องที่สะสมไว้มาเขียนบันทึกใน gotoknow ไม่ต้องคิดให้ปวดสมองให้วุ่นวาย เพราะคิดไว้ตั้งหลายเรื่องแล้ว โดยดูจากที่เขียนร่างไว้ ซึ่งอาจจะเอาเรื่องที่บันทึกไว้นั่นแหละมาเขียน หรือดูจากที่เขียนร่างไว้แล้ว อาจจะเกิดความคิดใหม่ เขียนเรื่องใหม่ได้ทันที หรือไม่ก็อาจจะหยิบจากเรื่องที่ร่างๆเอาไว้ เอามาผสมกัน เป็นเรื่องใหม่ ที่ให้แง่คิด มุมมองที่น่าอ่านยิ่งขึ้น
ในบางวัน นายบอนอาจจะมีบันทึก 3 บันทึกบ้าง 5 บันทึกบ้าง บางวันก็โผล่มา 7 บันทึก เพราะเทคนิคอันนี้นี่เอง
การ ที่เขียนร่างสะสมไว้ เป็นเทคนิคที่สำคัญในการบริหารความแตกต่าง เท่ากับเราได้คิดถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกก็ตรงที่เขียนร่าง และครั้งที่ 2 ก็ตอนที่เขียนบันทึกลง gotoknow นี่เอง
สามารถต่อยอดความคิด เติมเข้าไป จากที่ปิ๊งในตอนแรกที่คิดได้
เมื่อ มีวัตถุดิบสะสมไว้คราวนี้ ก็สนุกครับ จะเอาประเด็นไหนเขียนก่อน หลัง ซึ่งดูตามเวลาว่างที่สามารถเขียนได้ จากประเด็นที่เขียนร่างไว้แล้ว ทำให้นายบอนประหยัดเวลาในการคิด การเขียนลงได้ตั้งเยอะ ไม่ต้องมานั่งคิดประเด็นใหม่ ก็เราคิดไว้แล้วนี่นา ในตอนร่าง ว่า จะเขียนในเนื้อหาประมาณไหน ตอนเขียนใน gotoknow ก็เขียนไปตามนั้น ประหยัดเวลาเข้าไปอีก
* * ปิดท้ายดูว่า ลองมาดูร่างของ บันทึกชิ้นนี้ ชิ้นที่กำลังอ่านอยู่นี่แหละ ว่า นายบอนเขียนร่างยังไงในเวลาที่ปิ๊ง หรือความคิดแว็บขึ้นมา ในเวลาสั้นๆ ไม่ถึงนาที จนเขียนข้อความมาถึง ณ บรรทัดนี้…
.
…
…..
…….
คิด -> ปิ๊ง -> เขียนหัวข้อทิ้งไว้ตอนนึกออก -> ร่าง -> เวลาว่าง, ก่อนนอน,ตอนเช้า -> สะสมวัตถุดิบ -> เลือกมาเขียน -> เน้นอีกครั้ง -> ขยายความ -> คิด 2 ครั้ง -> เติมความลุ่มลึก -> สะสมเรื่อยๆ -> เลือกมาเขียน -> ตั้งชื่อว่า - บริหารความแตกต่าง -> ปิดท้าย -> โชว์ร่าง !!!!
///
ครูอ้อยครับ
ไม่ได้อยากจดจำเลย อยากจำแต่ลูกสาวครูอ้อยมากกว่า
พี่เล็กครับ
นี่ขนาดพี่เล็กไม่ชอบขีดเขียนนะเนี่ย ยังมีบันทึกเด็ดๆมาให้อ่านอยู่เรื่อยๆเลย
คุณบอน
แล้วเราจะกำจัดความขี้เกียจได้ไง
บอกวิธีของคุณบอนด้วย
เพราะเราขี้เกียจจริง ๆ
ไม่ขยันเหมือนหลาย ๆ ๆ ๆ ๆ ท่าน
เทคนิคนั้น เป็นสิ่งที่หลายคนค้นพบครับ เทคนิคของคนหนึ่ง อาจจะไม่เหมาะกับคนอื่นก็ย่อมได้
พี่อ๊อบครับ ความขี้เกียจคือข้ออ้างเฉยๆ
สิ่งที่สามารถลงมือทำได้ด้วยความเคยชิน เราจะทำโดย
อัตโนมัติครับ
อย่างเวลาที่พี่อ๊อบเห็นหน้าตาของพี่อ๊อบเอง ดูไม่ค่อยดี พี่อ๊อบคงไม่รีรอที่จะทำให้หน้าตาน่ามองดังเดิม
หรือเมื่อตื่นนอนตอนเช้า ก็จะต้องทำภาระกิจส่วนตัวในห้องน้ำ โดยอัตโนมัติ แม้ว่า บางวันอาจจะตื่นสายบ้าง
แต่เมื่อลุกขึ้นมาก็ต้องทำครับ
เวลาเห็นgotoknow นายบอนก็เคยชินแบบนั้น
แหม พี่อ๊อบ เวลาของแต่ละคนว่างไม่เท่ากันด้วยนาครับ
พี่อ๊อบมีงานเยอะกว่า หนักกว่า ปวดหัวมากกว่านายบอน ก็เลยเขียนบันทึกได้น้อย
แต่พี่อ๊อบก็ชดเชยโดยการ ลปรร ในแบบพี่อ๊อบถนัด คือ เขียนความเห็นในหลายๆบล็อกนั่นเอง
วันนี้ไม่รู้จะบอกใคร
Good nite ครับคุณบอน
เอ....พรุ่งนี้จะเป็นไงเนี่ย