"พ่อกลั้นน้ำตาเอาไว้" ... (กิจกรรม "จดหมายจากมหาวิทยาลัยถึงคนไกลที่อยู่ทางบ้าน" ภาคเรียนที่ ๒/๕๙)

กิจกรรม "จดหมายจากมหาวิทยาลัยถึงคนไกลที่อยู่ทางบ้าน" ถูกใช้ และสอบถามสิ่งทีเกิดขึ้นในข้อสอบประมวลผลความรู้ ครั้งที่ ๒


"... หลังจากจดหมายถึงบ้านแล้ว กลับบ้านไปในวันศุกร์ นักศึกษาจะกลับบ้านทุก ๆ อาทิตย์ในวันศุกร์ แต่ก็ปกติแม่ก็จะไม่ค่อยพูดอะไรด้วยมากเท่าไหร่ แต่ในอาทิตย์ที่จดหมายถึงบ้าน แม่ก็ยิ้มกรุ้มกริ้ม ๆ มองหน้าเราแบบเขิน ๆ ทำเป็นถามนั้นถามนี่ แบบออกแนวจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม ส่วนพ่อก็เดินไปเดินมาเหมือนมามองหน้าว่าจะทำอะไรสักอย่าง ตัวเราก็ทำไมแปลก ๆ ไม่เห็นเหมือนปกติ คิดในใจหรือว่าจดหมายถึงแล้วเลยถามขึ้นมาว่า แม่ จดหมายถึงยัง แต่แม่ก็ตอบว่า จดหมายอะไร (แอบยิ้มเขิน ๆ) เหมือนแม่จะรอให้เราพูดขึ้นมาเองว่ามีอะไร แบบไหนยังไง เพราะปกติแล้วเราเป็นคนช่างพูด มีอะไรก็มาเล่าให้พ่อกับแม่ฟัง ก็เลยเล่าให้แม่ฟังว่า เป็นการที่อาจารย์ให้ดูวีดิทัศน์แล้วให้เขียนความรู้สึกของหนูที่มีต่อคนทางบ้าน จะเขียนถึงใครก็ได้ เพื่อสิ่งไหนสิ่งหนึ่ง แต่ในคลิปวีดิโอเขาเขียนจดหมายให้แม่ของเขา ได้รางวัลชนะด้วย แต่ความเป็นจริง ชีวิตเขาไม่ได้เป้นแบบนั้น แต่ของหนูเป็นแบบที่หนูเล่าให้แม่ฟังนะ หนูคิดแบบนั้น บางทีหนูอาจจะไม่ได้พูดหรือทำเพราะหนูอาย พ่อที่เดินไปมาก็มานั่งฟังด้วยอีกคน ก็เลยพูดว่าวันนี้หนูจะพูดเลยว่า หนูขอบคุณ พร้อมยกมือไหว้ท่านทั้งสองแล้ย เดินไปกราบเท้าแม่ที่นั่งอยู่หน้าคอม แล้วพ่อที่นั่งข้าง ๆ แล้วหนูจะทำให้ดีที่สุด พ่ออาการที่เกิดขึ้นคือ ที่เป็นนิ่ง เหลือบมองบนเหมือนจะกลั้นน้ำตาไว้ และพูดว่า ตั้งใจเรียนแบบขรึม ๆ แม่ก็มองแล้วบอกให้เดินมาหา (เพราะเดินมานั่งข้างพ่อแล้ว) แล้วก็ลูบหัว พร้อมกอดแน่น ๆ และแม่ก็บอกว่า วันนี้จะกินอะไร ลาบอีสานไหม (ของโปรดของนักศึกษา) นักศึกษาก็พยักหน้าแล้วกอดท่านแน่น ๆ ..."


พลังของจดหมายอัศจรรย์กว่าที่เราคิด มันพิสูจน์ตัวเองแล้วว่า เป็นเครื่องมือที่แสนจะโบราณที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานมากที่สุด

บุญรักษา ทุกท่าน ;)...


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน มหาวิทยาลัยชายเขาของคนชายขอบ



ความเห็น (0)