ภาษาท้องถิ่นใครว่าไม่สำคัญ...ในชีวิตประจำวัน

ภาษาสื่อสารท้องถิ่นใครว่าไม่สำคัญ...

ภาษาที่เราใช้สนทนากันอยู่นี้มีมากมาย...ในการใช้สื่อสารกัน...เมื่อย้อนมองตนเองในการใช้ภาษาต่าง ๆ ดูเหมือนว่าตนเองก็ไม่เบาเหมือนกัน  และยังนึกงงตนเองว่าใช้ภาษาเหล่านั้นได้อย่างไร...

แต่ทุกอย่างมันก็มีที่มาที่ไปเหมือนกันนะครับ...คือว่า  การที่ผมพูดคุยเป็นภาษาอีสานได้ดีเนื่องมาจากผมเกิดที่อีสานตั้งแต่เกิดภายหลังเรียนจบ ป. 4  แล้วก็ยังอยู่ที่อีสานอีก 4 ปีก่อนจะมาใช้ภาษาของคนภาคกลางในชีวิตประจำวันและเป็นสถานที่เรียนรู้ตลอดเวลา...

และมีบางช่วงที่เดินทางไปแอ่วภาคเหนือกับเพื่อน...ช่วงที่มาอยู่กรุงเทพฯใหม่ ๆ...จังหวัดแรกที่ไปอยู่อาศัยคือจังหวัดพะเยา  พึ่งจะตั้งเป็นจังหวัดใหม่ ๆ อยู่ที่วัดศรีโคมคำหรือวัดพระเจ้าตนหลวง...ริมกว้านพะเยานั้นเอง...ตลอดเวลาที่อยู่ที่นั้นก็ฝึกหัดใช้ภาษาเหนือคืออู้กำเมืองจ่าง...

แม้เมื่อครั้งไปอยู่อินเดียประมาณ 3 ปี  ก็ฝึกหัดใช้ภาษาฮินดี...พอเอาตัวรอดได้...เมื่อมาอยู่ทำงานทางปักษ์ใต้ได้แล้วประมาณ  10 กว่าปี...ก็เริ่มฝึกหัดใช้ภาษาท้องถิ่นใหม่ ๆจนถึงขณะนี้ก็ใช้สื่อสารแบบสบาย ๆ ( แหล่งภาษาใต้ฉับเปรี๊ยะ...หรือพอแข้นได้ )เพราะเวลาหลบบ้านที่นครศรี ฯต้องคุยกันแบบบ้าน ๆ

ก็สนุกไปอีกแบบหนึ่งนะครับ...สิ่งที่เล่ามานี้...ผมไม่ได้โม้นะครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ...แต่มันเป็นไปตามสถานการณ์ในชีวิตประจำวัน...เมื่อชีวิตไปอยู่ที่หนึ่งวิถีชีวิตก็ปรับเปลี่ยนไปตามสภาพของท้องถิ่นนั้นครับ...

หรือคุณทีความคิดเห็นเป็นอย่างไร…