เมื่อเราเติบโตขึ้นบนโลกที่กว้างใหญ่ แน่นอนว่าจะต้องมีสิ่งต่างๆที่เติบโตขึ้นมาพร้อมกับเราอีกมากมาย

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องภาระหน้าที่ ความรับผิดชอบ การดูแลตัวเอง การนึกถึงคนอื่น ทุกสิ่งล้วนต้องมากขึ้นไปตามลำดับ....

จนบางครั้งก็เกิดคำถามกับตนเองว่า เวลา 24 ชั่วโมง ในแต่ละวันของเรานั้นมันเพียงพอกับสิ่งต่างๆที่เราต้องทำหรือไม่

ทั้งๆที่เรา มีสิ่งที่ต้องทำมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การอ่านหนังสือ การทำงานบ้าน การเดินทาง ทุกอย่างล้วนกินเวลาของเราไปหมด เราต้องทำทุกอย่างแข่งกับเวลาที่ยังคงหมุนไปเรื่อยๆ เรามุ่งที่จะทำสิ่งๆนั้นให้สำเร็จ โดยไม่หยุดพัก บางครั้งเราก็แปลกใจตนเองที่ไม่ได้มีความสุขเหมือนที่คิดไว้เวลาทำงานเสร็จ

เราเลยคร่ำครวญและอยากให้วันหนึ่งมีจำนวนเวลามากกว่านั้น เพื่อที่จะได้มีเวลาในการพักผ่อนและผ่อนคลายจากการทำงานหนักในแต่ละวัน จนลืมคิดไปว่ามันเป็นเพราะเวลาหรือเป็นเพราะตัวเรากันแน่ทีจัดการเวลาและใช้เวลาเหล่านั้นได้ไม่ดีพอ

และในเช้าวันหนึ่งที่เราต้องไปทำหน้าที่การเรียนของเราตามปกติ

แต่วันนี้กลับไม่ปกติในคาบเรียน "กิจกรรมยามว่าง(Leisure)" ของนักศึกษากิจกรรมบำบัดชั้นปีที่ 3

เมื่อเห็นชื่อเรื่องที่เราจะต้องเรียนจึงเกิดคำถามขึ้นในใจว่า ครั้งสุดท้ายที่เราได้ทำกิจกรรมยามว่างมันคือเมื่อไร? ทุกวันนี้เราใช้เวลาหมดไปกับสิ่งอื่นจนเบียดเบียนช่วงเวลาที่มีความสุขของตนเอง จนเกิดอีกคำถามที่ว่าเราได้ใช้เวลาแต่ละนาทีคุ้มค่าแล้วจริงๆใช่ไหม? เราควรจะทำอะไรเพื่อเปลี่ยนแปลงตนเองหรือเปล่า? แต่คำถามเหล่านั้นก็ได้คำตอบเมื่อเราได้เรียนรู้จากการเรียนในครั้งนี้ เราได้ทำกิจกรรมยามว่างหลายอย่าง แม้มันจะอยู่ในคาบเรียน ไม่ว่าจะเป็นการออกไปนอกห้องเรียนเพื่อฟังเสียงและถ่ายรูปกับต้นไม้ การได้เล่นเกม การได้แต่งคำคม และการออกกำลังกายทั้งร่างกายและสมอง


การเรียนครั้งนี้ทำให้เกิดการเรียนรู้ว่า บางครั้งชีวิตของเราก็ต้องการความยืดหยุ่น แม้เราจะต้องทำงานทุกอย่างเหมือนเดิม

แต่เราก็ต้องมีเวลาสำหรับการผ่อนคลายบ้าง ผ่อนคลายทั้งร่างกาย ความคิด และอารมณ์ และถ้าหากเป็นไปไปได้เราควรทำให้ทุกกิจกรรมของเราเปรียบเสมือนกิจกรรมยามว่าง เพราะนอกจากเราจะทำงานสำเร็จแล้ว เรายังได้ความสุขและความพอใจอีกด้วย เพียงเท่านี้การชีวิตในแต่ละวันของเราก็จะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป


... เพราะเวลาไม่สามารถเพิ่มเวลาดั่งที่ใจต้องการ

สิ่งที่ทำได้มีเพียงการใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่า

จนไม่ต้องกลับมานึกเสียดายในภายหลัง.....