An Ass once found a lion’s skin Which the hunters had left out in the sun to dry He put it on and went towards his native village, All fled at his approach, both men and animals, And he was a proud Ass that day. In delight he lifted up his voice and brayed, but then everyone knew him, and his owner come up and gave him a sound cudgeling for the fright he had caused. And shortly afterwards a Fox came up to him and said: Ah, I knew you by your voice.”
ครั้งหนึ่ง ยังมีลาตัวหนึ่งไปพบหนังสิงโตเข้าซึ่งหนังสิงโตนั้นนายพรานตากแดดเอาไว้มันก็เอาขึ้นมาคลุมตัวเอาไว้แล้วก็เดินมุ่งหน้าเข้าไปสู่หมู่บ้านทีมันอยู่ทั้งคนและสัตว์เมื่อเห็นต่างก็วิ่งหนีเมื่อมันเข้าไปใกล้วันนั้นมันมีความกระหยิ่มใจเป็นอันมากด้วยความดีใจมันยกระดับเสียงให้สูงขึ้นแล้วก็ร้องออกไปตามประสาลาเมื่อใครๆ ได้ยินเสียงเข้าก็จำมันได้และเมื่อเจ้าของมันมาถึง ก็เอากระบองหวดเข้าให้อย่างแรงโทษฐานเป็นต้นเหตุให้ผู้อื่นตกใจหลังจากนั้นสักครู่ หมาจิ้งจอกตัวหนึ่งก็เข้าไปหามันแล้วพูดขึ้นว่าข้ารู้ว่าเป็นแก ก็เพราะเสียงของแกนั้นแหละ
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
จะปลอมตัวด้วยการแต่งกายนั้นทำได้ แต่คำพูดบ้องตื้น จะปิดบังความโง่ของตนหาได้ไม่
