วันที่ 42 นิเทศครั้งที่สองของวิทยาศาสตร์...(18 มกราคม 2560)

เริ่มต้นเช้านี้ด้วยความตื่นเต้น และกังวลไม่น้อยเลยทีเดียว สืบเนื่องจากข่าวดีที่จะได้รับกับการนิเทศครั้งที่สองของวิชาวิทยาศาสตร์ เฮ้อ...พยายามเข้าใจและทำใจว่าการนิเทศ คือการให้คำแนะนำ และนำไปพัฒนา ซึ่งฉันเองจะทำให้ดีที่สุด ทำให้เต็มที่ แต่บางทีมันอาจไม่ได้ผล เพราะความเกินพิเศษของนักเรียนบางคนที่บางทีก็ทำอะไรไม่ได้ จนถึงขั้นต้องทำใจ ขนาดครูประจำชั้นเอง เมื่อทราบว่าจะถูกนิเทศกับนักเรียนห้องนี้ ยังถึงขั้นแนะนำให้เปลี่ยนห้อง แต่ก็ไม่เป็นไร อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เพราะความเป็นจริงแล้ว ไม่มีอะไรได้มาโดยง่ายดาย

และเนื่องจากมีการย้ายห้องวิทยาศาสตร์ไปที่อาคารใหม่เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา ดังนั้นวันนี้จึงเป็นการใช้ห้องวิทยาศาสตร์ใหม่ครั้งแรกของชั้น ป. 4/1 ซึ่งก่อนที่จะได้รับการนิเทศ ฉันเองก็ไปจัดเตรียมสถานที่เล็กน้อย เพื่อให้สะดวกในการจัดกิจกรรม แต่เมื่อถึงเวลาของการนิเทศ...กับครั้งแรกของการใช้ห้องวิทยาศาสตร์ใหม่ นักเรียนต่างตื่นเต้นกับสัตว์ดอง และหุ้นจำลองจนเกือบคุมห้องไม่อยู่เลยทีเดียว แต่แล้วบรรยากาศภายในห้องก็ยังคงวุ่นวายอยู่เหมือนเดิม จนกระทั่งหมดคาบทุกอย่างเหมือนว่าจะผ่านได้ด้วยดี แต่ก็ต้องขอบคุณอาจารย์และยอมรับในคำแนะนำและข้อเสนอแนะ ซึ่งฉันเองก็จะนำไปปรับปรุงและพัฒนาต่อไป แต่ในบางทีก็ยังคงสับสนในคำแนะนำของอาจารย์นิเทศแต่ละท่าน เข้าใจว่าความคิดของคนเรามันต่างกัน จนบางทีก็นำไปปฏิบัติไม่ถูกเลยทีเดียว


หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ได้รับคำสั่งจากครูประจำชั้น ป.1/1 ให้ดูแลห้องแทนในคาบที่ 5 ซึ่งครูท่านเองได้ฝากงานไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อถึงคาบฉันเองก็แค่เพียงเอางานมาให้นักเรียนทำ แต่มันก็ไม่ง่ายเลย เมื่อฉันต้องมาวาดรูปสัตว์ให้นักเรียนดูเป็นตัวอย่างก่อนทำงาน แต่ฝีมือศิลปะของฉันก็ไม่น่าเกลียดเท่าไหร่เลยนะ นักเรียนแค่หัวเราะและถามกันใหญ่ว่ามันคืออะไร

เมื่อใกล้เลิกโรงเรียน ครูท่านก็โทรมาหาว่าให้ไปดูเด็กอีกครั้ง เอาล่ะสิ ไม่รู้จะให้เด็กทำอะไร จึงเปิดเพลงแล้วให้นักเรียนเต้นกันอย่างสนุกสนานเลยทีเดียว เมื่อเพลงจบก็สั่งให้นักเรียนทำเวรห้อง พอพูดจบนักเรียนส่วนใหญ่ก็หายไปจากห้องอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงไม่กี่คนในห้อง แต่ก็พอเข้าใจว่าทำไม ก็เพราะผม/หนูไม่ใช่เวร


หลังจากที่โรงเรียนเลิกแล้ว ฉันและเพื่อนก็ได้ช่วยกันตรวจข้อสอบ Pre NT ของนักเรียนชั้น ป.3 ตรวจไปก็รู้สึกอ่อนใจ เพราะไม่ค่อยมีใครได้คะแนนที่บรรลุตามเป้าหมายสักคน เฮ้อ...สอบครั้งต่อไปคงต้องพยายามมากกว่านี้นะคะนักเรียน


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวรัตนา กาวีเมือง...(ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (0)