วันที่ 20 คนบ้านเดียวกัน By โอม (15 ธันวาคม 2559)

เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ทางโรงเรียนบ้านริมใต้ได้ส่งนักเรียนไปแข่งขันทักษะทางวิชาการระดับจังหวัด

นักเรียนโรงเรียนบ้านริมใต้ได้รับรางวัลจากการแข่งขันหลายรายการ

แต่ที่ฉันประทับใจมากที่สุด คือ รางวัลเหรียญทองอันดับที่ 3 รายการประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง เด็กพิเศษ

เนื่องจากโรงเรียนบ้านริมใต้เป็นโรงเรียนที่มีครูการศึกษาพิเศษ ดังนั้นเด็กพิเศษจึงได้รับการดูแลอย่างทั่วถึง

ซึ่งโรงเรียนนี้มีทั้งห้องเรียนสำหรับเด็กพิเศษและห้องเรียนเด็กคู่ขนาน


เด็กคนที่ได้รับรางวัลประกวดร้องเพลง ชื่อ โอม

เด็กคนนี้เป็นเด็กชายรูปร่างผอมสูง ผิวขาว และดูหน้าตาหล่อเหลาเอาการเลย

แต่ที่น่าเสียดายคือ เขาเป็นเด็กพิเศษ ...

เขาได้เป็นตัวแทนนักเรียนโรงเรียนบ้านริมใต้ในการไปประกวดร้องเพลงลูกทุ่งและได้รับรางวัลที่ 3

ดังนั้นเขาจึงมีโอกาสได้เดินทางไปแข่งขันต่อที่กรุงเทพมหานครฯ ด้วย


วันนี้คุณครูประกาศยกย่องและให้กำลังใจแก่เด็กที่ได้รับรางวัล

และที่สำคัญ วันนี้คุณครูให้เด็กชายโอมออกไปร้องเพลง "คนบ้านเดียวกัน"

เพลงจากการชนะการประกวดร้องเพลงของโอม

ทันทีที่ประกาศชื่อโอม เด็กชายก็วิ่งออกไปอย่างภาคภูมิใจพร้อมทำท่าทางปรบมือเชิญชวนให้ทุกคนปรบมือให้แก่เขาด้วย

เสียงปรบมือชื่นชมจึงดังกึกก้องไปทั้งโรงเรียน


พอวิ่งไปถึงหน้าเสาธง ก่อนร้องเพลง คุณครูประไพถามเขาว่า ร้องเพลงให้ฟังได้ไหม

โอมตอบด้วยความมั่นใจเลยว่า "ได้ครับ" และรับไมค์ไปถืออย่างมาดมั่น

ทันทีที่โอมร้องเพลง เขาก็โยกตัวตามจังหวะเพลง ทำให้เรียกเสียงปรบมือไปทั้งโรงเรียนด้วยความชื่นชมอีกครั้ง

เขาร้องเพลงไปด้วยและเต้นไปด้วยอย่างสนุกสนานตามประสา

ท่าทางที่เขาร้องเพลงมีทั้งความตั้งใจและภาคภูมิใจที่ได้ออกมาแสดงความสามารถให้ทุกคนได้เห็น


ฉันยืนมองไปด้วยและยิ้มไปด้วยกับความน่ารักและไร้เดียงสาของเขา

หากเทียบอายุจริง ๆ เด็กคนนี้คงอยู่ในวัยมัธยมศึกษาแล้ว

แต่ด้วยความพิเศษ เขาจึงได้เรียนห้องเรียนพิเศษที่โรงเรียนแห่งนี้

และฉันชื่นชมครูการศึกษาพิเศษที่นี่ด้วยที่ส่งเสริมความสามารถให้เขาได้ถูกทาง


ที่จริงฉันแอบติดตามชีวิตของเด็กชายโอมมานานแล้ว

ด้วยท่าทางที่สะดุดตาของเขา ทำให้ฉันรู้สึกสนใจเขาตั้งแต่แรกเห็น

ครูพี่เลี้ยงเล่าให้ฉันฟังว่า เด็กคนนี้มีความสามารถพิเศษด้านการร้องเพลง

แต่ฉันก็ไม่เคยได้ฟังเสียงเขาร้องเพลงสักครั้ง...

ฉันคอยเฝ้าดูพฤติกรรมเขาอยู่ห่าง ๆ มาตลอด และได้เห็นภาพทีเผลอในบางครั้งของเขาที่แสดงความมีน้ำใจกับเพื่อนที่เป็นเด็กพิเศษของเขาด้วย


ภาพของเด็กชายโอมกำลังจูงมือเพื่อนที่เป็นเด็กพิเศษอีกคนไปเข้าแถว (ภาพนี้แอบถ่ายไว้ตั้งแต่ต้นเทอม)


บางครั้งฉันก็ได้เห็นเขากวาดห้องเรียนของเขาในตอนเช้าอยู่บ่อย ๆ

และทุกเช้าวันศุกร์ที่ฉันเป็นครูเวร โอมก็จะไหว้สวัสดีตลอด ต่างจากเด็กพิเศษคนอื่น ๆ ที่ไม่ค่อยจะรู้เรื่องสักเท่าไหร่

ถึงเขาจะเป็นเด็กพิเศษ แต่ครูการศึกษาพิเศษสอนเขาได้ดีมาก เพราะเขามีระเบียบวินัยมาก

เพราะฉันมักจะเห็นเขาเก็บเศษขยะที่มีตามพื้นทางเดินและสนามไปทิ้งเสมอ

แม้แต่เวลาพักรับประทานอาหารกลางวัน ฉันก็มักจะเห็นพวกเขาต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบเพื่อไปกินข้าวที่โรงอาหาร

เรียกได้ว่าความสำเร็จของโอม ส่วนหนึ่งมาจากครูที่สอนเขาด้วย น่าชื่นชมจริง ๆ


ภาพนี้เป็นภาพขณะที่คุณครูประไพถามโอมว่า ร้องเพลงให้ฟังได้ไหม โอมก็รีบตอบเลยว่า "ได้ครับ"


ภาพนี้เป็นภาพขณะกำลังเริ่มร้องเพลงของโอม


ภาพนี้โอมกำลังร้องเพลงและเต้นไปด้วยอย่างสนุกสนานและตั้งใจ


ภาพนี้เป็นภาพที่เรียกเสียงกรี๊ดจากเด็ก ๆ มาก เพราะท่าทางการร้องเพลงของพี่โอม ^^


จบจากการร้องเพลงให้เพื่อน ๆ ทั้งโรงเรียนฟัง

โอมก็ยิ้มและทำท่าทางปรบมือชื่นชมตัวเองอีกครั้ง ทำให้เรียกเสียงปรบมือสนั่นจากทั้งคณะครูและนักเรียน

เนื่องจากเด็ก ๆ ในระดับชั้น ป.1 - ป.3 เป็นเด็กที่ยังไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับเด็กพิเศษ

บางคนจึงหัวเราะท่าทางของโอม เพราะตลกกับพฤติกรรมและการแสดงออกของเด็กที่ตัวโตเหมือนเด็กมัธยมฯ

ดังนั้น คุณครูประไพจึงกล่าวเสริมในตอนสุดท้ายว่า น้อง ๆ รู้ไหมค่ะว่า พี่โอมเป็นเด็กพิเศษ

แต่ในความพิเศษของพี่โอม พี่โอมก็มีความสามารถหนึ่งซึ่งก็คือการร้องเพลง

น้อง ๆ เห็นไหมค่ะว่า "คนเราทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง"

พี่โอมเป็นเด็กพิเศษแต่เขาก็สร้างคุณค่าให้แก่ตัวเองโดยการแสดงความสามารถของเขาด้านการร้องเพลง พร้อมได้รับรางวัลจากการประกวดมาในวันนี้

ขอให้น้อง ๆ ปรบมือชื่นชมและป็นกำลังใจให้กับพี่โอมด้วยค่ะ ^^


หลังจากคุณครูประไพบอกกับเด็ก ๆ อย่างนี้

เสียงหัวเราะตลกขำขันของเด็ก ๆ ก็หายไป

มีเพียงเสียงปรบมือชื่นชมและเป็นกำลังใจให้พี่โอม รวมถึงเสียงปรบมือจากฉันด้วย ^^

ฉันรู้สึกชื่นชมเด็กชายโอมจังและชื่นชมครูพิเศษที่สอนเขาด้วย ^^


การได้เห็นเด็กพิเศษในโรงเรียนนี้ ทำให้ฉันคิดถึงพันเดชและถีรายุ นักเรียนชั้น ป.4 โรงเรียนฝึกสอนเทอมที่แล้วมาก...

ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาจะเป็นยังไงบ้าง

พวกเขาจะโดนแกล้งอยู่มุกวันอยู่รึเปล่า...

พวกเขาจะเรียนหนังสือทันเพื่อนรึเปล่า...

จะมีใครเข้าใจความพิเศษของพวกเขารึเปล่า...

หากโรงเรียนที่นั่นมีครูการศึกษาพิเศษคงจะดี

อย่างน้อยคงมีคนค้นพบความสามารถพิเศษของพวกเขาและสามารถส่งเสริมพวกเขาได้ถูกทางเหมือนเด็กชายโอมในวันนี้


คิดถึงพวกเขาจัง...


ปิดท้ายด้วยเพลง "คนบ้านเดียวกัน"

เพลงจากการชนะการประกสดขิงเด็กชายโอม ^^


เพลงคนบ้านเดียวกัน ของพี่ไผ่ พงศธร (ขอขอบคุณวิดีทัศน์จาก https://www.youtube.com)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวเสาวภา เรือนปัญโญ (ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (0)