เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ทางโรงเรียนบ้านริมใต้ได้ส่งนักเรียนไปแข่งขันทักษะทางวิชาการระดับจังหวัด
นักเรียนโรงเรียนบ้านริมใต้ได้รับรางวัลจากการแข่งขันหลายรายการ
แต่ที่ฉันประทับใจมากที่สุด คือ รางวัลเหรียญทองอันดับที่ 3 รายการประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง เด็กพิเศษ
เนื่องจากโรงเรียนบ้านริมใต้เป็นโรงเรียนที่มีครูการศึกษาพิเศษ ดังนั้นเด็กพิเศษจึงได้รับการดูแลอย่างทั่วถึง
ซึ่งโรงเรียนนี้มีทั้งห้องเรียนสำหรับเด็กพิเศษและห้องเรียนเด็กคู่ขนาน
เด็กคนที่ได้รับรางวัลประกวดร้องเพลง ชื่อ โอม
เด็กคนนี้เป็นเด็กชายรูปร่างผอมสูง ผิวขาว และดูหน้าตาหล่อเหลาเอาการเลย
แต่ที่น่าเสียดายคือ เขาเป็นเด็กพิเศษ ...
เขาได้เป็นตัวแทนนักเรียนโรงเรียนบ้านริมใต้ในการไปประกวดร้องเพลงลูกทุ่งและได้รับรางวัลที่ 3
ดังนั้นเขาจึงมีโอกาสได้เดินทางไปแข่งขันต่อที่กรุงเทพมหานครฯ ด้วย
วันนี้คุณครูประกาศยกย่องและให้กำลังใจแก่เด็กที่ได้รับรางวัล
และที่สำคัญ วันนี้คุณครูให้เด็กชายโอมออกไปร้องเพลง "คนบ้านเดียวกัน"
เพลงจากการชนะการประกวดร้องเพลงของโอม
ทันทีที่ประกาศชื่อโอม เด็กชายก็วิ่งออกไปอย่างภาคภูมิใจพร้อมทำท่าทางปรบมือเชิญชวนให้ทุกคนปรบมือให้แก่เขาด้วย
เสียงปรบมือชื่นชมจึงดังกึกก้องไปทั้งโรงเรียน
พอวิ่งไปถึงหน้าเสาธง ก่อนร้องเพลง คุณครูประไพถามเขาว่า ร้องเพลงให้ฟังได้ไหม
โอมตอบด้วยความมั่นใจเลยว่า "ได้ครับ" และรับไมค์ไปถืออย่างมาดมั่น
ทันทีที่โอมร้องเพลง เขาก็โยกตัวตามจังหวะเพลง ทำให้เรียกเสียงปรบมือไปทั้งโรงเรียนด้วยความชื่นชมอีกครั้ง
เขาร้องเพลงไปด้วยและเต้นไปด้วยอย่างสนุกสนานตามประสา
ท่าทางที่เขาร้องเพลงมีทั้งความตั้งใจและภาคภูมิใจที่ได้ออกมาแสดงความสามารถให้ทุกคนได้เห็น
ฉันยืนมองไปด้วยและยิ้มไปด้วยกับความน่ารักและไร้เดียงสาของเขา
หากเทียบอายุจริง ๆ เด็กคนนี้คงอยู่ในวัยมัธยมศึกษาแล้ว
แต่ด้วยความพิเศษ เขาจึงได้เรียนห้องเรียนพิเศษที่โรงเรียนแห่งนี้
และฉันชื่นชมครูการศึกษาพิเศษที่นี่ด้วยที่ส่งเสริมความสามารถให้เขาได้ถูกทาง
ที่จริงฉันแอบติดตามชีวิตของเด็กชายโอมมานานแล้ว
ด้วยท่าทางที่สะดุดตาของเขา ทำให้ฉันรู้สึกสนใจเขาตั้งแต่แรกเห็น
ครูพี่เลี้ยงเล่าให้ฉันฟังว่า เด็กคนนี้มีความสามารถพิเศษด้านการร้องเพลง
แต่ฉันก็ไม่เคยได้ฟังเสียงเขาร้องเพลงสักครั้ง...
ฉันคอยเฝ้าดูพฤติกรรมเขาอยู่ห่าง ๆ มาตลอด และได้เห็นภาพทีเผลอในบางครั้งของเขาที่แสดงความมีน้ำใจกับเพื่อนที่เป็นเด็กพิเศษของเขาด้วย
ภาพของเด็กชายโอมกำลังจูงมือเพื่อนที่เป็นเด็กพิเศษอีกคนไปเข้าแถว (ภาพนี้แอบถ่ายไว้ตั้งแต่ต้นเทอม)
บางครั้งฉันก็ได้เห็นเขากวาดห้องเรียนของเขาในตอนเช้าอยู่บ่อย ๆ
และทุกเช้าวันศุกร์ที่ฉันเป็นครูเวร โอมก็จะไหว้สวัสดีตลอด ต่างจากเด็กพิเศษคนอื่น ๆ ที่ไม่ค่อยจะรู้เรื่องสักเท่าไหร่
ถึงเขาจะเป็นเด็กพิเศษ แต่ครูการศึกษาพิเศษสอนเขาได้ดีมาก เพราะเขามีระเบียบวินัยมาก
เพราะฉันมักจะเห็นเขาเก็บเศษขยะที่มีตามพื้นทางเดินและสนามไปทิ้งเสมอ
แม้แต่เวลาพักรับประทานอาหารกลางวัน ฉันก็มักจะเห็นพวกเขาต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบเพื่อไปกินข้าวที่โรงอาหาร
เรียกได้ว่าความสำเร็จของโอม ส่วนหนึ่งมาจากครูที่สอนเขาด้วย น่าชื่นชมจริง ๆ
ภาพนี้เป็นภาพขณะที่คุณครูประไพถามโอมว่า ร้องเพลงให้ฟังได้ไหม โอมก็รีบตอบเลยว่า "ได้ครับ"
ภาพนี้เป็นภาพขณะกำลังเริ่มร้องเพลงของโอม
ภาพนี้โอมกำลังร้องเพลงและเต้นไปด้วยอย่างสนุกสนานและตั้งใจ
ภาพนี้เป็นภาพที่เรียกเสียงกรี๊ดจากเด็ก ๆ มาก เพราะท่าทางการร้องเพลงของพี่โอม ^^
จบจากการร้องเพลงให้เพื่อน ๆ ทั้งโรงเรียนฟัง
โอมก็ยิ้มและทำท่าทางปรบมือชื่นชมตัวเองอีกครั้ง ทำให้เรียกเสียงปรบมือสนั่นจากทั้งคณะครูและนักเรียน
เนื่องจากเด็ก ๆ ในระดับชั้น ป.1 - ป.3 เป็นเด็กที่ยังไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับเด็กพิเศษ
บางคนจึงหัวเราะท่าทางของโอม เพราะตลกกับพฤติกรรมและการแสดงออกของเด็กที่ตัวโตเหมือนเด็กมัธยมฯ
ดังนั้น คุณครูประไพจึงกล่าวเสริมในตอนสุดท้ายว่า น้อง ๆ รู้ไหมค่ะว่า พี่โอมเป็นเด็กพิเศษ
แต่ในความพิเศษของพี่โอม พี่โอมก็มีความสามารถหนึ่งซึ่งก็คือการร้องเพลง
น้อง ๆ เห็นไหมค่ะว่า "คนเราทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง"
พี่โอมเป็นเด็กพิเศษแต่เขาก็สร้างคุณค่าให้แก่ตัวเองโดยการแสดงความสามารถของเขาด้านการร้องเพลง พร้อมได้รับรางวัลจากการประกวดมาในวันนี้
ขอให้น้อง ๆ ปรบมือชื่นชมและป็นกำลังใจให้กับพี่โอมด้วยค่ะ ^^
หลังจากคุณครูประไพบอกกับเด็ก ๆ อย่างนี้
เสียงหัวเราะตลกขำขันของเด็ก ๆ ก็หายไป
มีเพียงเสียงปรบมือชื่นชมและเป็นกำลังใจให้พี่โอม รวมถึงเสียงปรบมือจากฉันด้วย ^^
ฉันรู้สึกชื่นชมเด็กชายโอมจังและชื่นชมครูพิเศษที่สอนเขาด้วย ^^
การได้เห็นเด็กพิเศษในโรงเรียนนี้ ทำให้ฉันคิดถึงพันเดชและถีรายุ นักเรียนชั้น ป.4 โรงเรียนฝึกสอนเทอมที่แล้วมาก...
ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาจะเป็นยังไงบ้าง
พวกเขาจะโดนแกล้งอยู่มุกวันอยู่รึเปล่า...
พวกเขาจะเรียนหนังสือทันเพื่อนรึเปล่า...
จะมีใครเข้าใจความพิเศษของพวกเขารึเปล่า...
หากโรงเรียนที่นั่นมีครูการศึกษาพิเศษคงจะดี
อย่างน้อยคงมีคนค้นพบความสามารถพิเศษของพวกเขาและสามารถส่งเสริมพวกเขาได้ถูกทางเหมือนเด็กชายโอมในวันนี้
คิดถึงพวกเขาจัง...
ปิดท้ายด้วยเพลง "คนบ้านเดียวกัน"
เพลงจากการชนะการประกสดขิงเด็กชายโอม ^^
เพลงคนบ้านเดียวกัน ของพี่ไผ่ พงศธร (ขอขอบคุณวิดีทัศน์จาก https://www.youtube.com)
