ช่วงนี้ สื่อกำลังเล่นกับ พรบ.คณะสงฆ์ไทยอย่างสนุกสนาน เมื่อพิจารณาความสนใจของผู้คนในสังคมออนไลน์ เราอาจพิจารณาเห็นถึงผู้รับสื่อในหลายลักษณะ คือ (๑) กลุ่มหนึ่งจำนวนมากกำลังรุ่มร้อนอยู่กับความสนุกสนานของสื่อ (๒) กลุ่มหนึ่งจำนวนมากกำลังเศร้าสลดใจ ความเศร้าสลดใจมีอยู่ ๒ ลักษณะ (๒.๑) เศร้าสลดใจที่รับรู้เหตุการณ์ตาแดง (เหตุการณ์การปะทะกันทั้งความคิดและวาทะ) ที่เกิดขึ้นในแวดวงที่ตนเป็นสมาชิกอยู่ (๒.๒) เศร้าสลดใจเพราะผลกระทบจากเหตุการณ์ โดยที่ตนก็ไม่เคยจะคิดร้ายหรือเบียดเบียนใคร (๓) กลุ่มหนึ่งที่กำลังใช้ความรู้สะสมเพื่อวิเคราะห์เหตุการณ์ ก่อนที่จะตัดสินว่า ทำไมตนจึงเลือกที่จะเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยอย่างนั้น (๔) กลุ่มหนึ่งไม่รู้จะทำอะไร ฐานความรู้และประสบการณ์ไม่มี จึงได้แต่เฝ้ามองและติดตาม แต่ด้วยความที่เปราะบางจึงมักเอนเอียงไปตามกระแส อย่างไรก็ตาม มีอีกกลุ่มหนึ่งคือ กลุ่มที่ไม่เคยใยดีต่อข่าวคราวจากสื่อต่างๆ กลุ่มนี้อาจจะกำลังปฏิบัติธรรมอยุ่ในป่า บ้านที่แสนสงบ งานที่รัดตัว ฯลฯ ขออนุญาตนำบางข้อความมาเป็นตัวอย่างจากข้อสังเกตข้างต้น เช่น "พระพวกนี้มันไม่รู้ว่าอะไรผิดอะไรถูก มันหวังแต่เงิน...เมื่อได้สมณศักดิ์ทำเป็นหยิ่งจองหองฯลฯ" "พระรูปนี้ถือศีลครบและท่านทำเพื่อชาติ ศาสน์ กษัตริย์ ท่านทุ่มเทชีวิตเพื่อญาติโยม อบรมสอนเทศน์ให้ความรู้...เธอไม่ชอบ ทำไมไม่เปิดใจที่จะติดตามและลองใส่ใจดูวิธีปฏิบัติามกิจสงฆ์ของท่าน..." "ถ้าจะใส่บาตรพระแบบนี้ เอาข้าวไปให้หมาจรจัดกินดีกว่า..." "พระต้องปลง ไม่ยึดติดกับทุกสิ่ง..." ฯลฯ "สุขใจ ใส สว่าง สงบ เย็น เป็นบุญแท้ .... ขอให้ทุกท่านสั่งสมบุญด้วยการสวดมนต์ข้ามปีกันนะ" "สนช.ที่คิดจะแก้ไข พรบ.สงฆ์ รักษาศีลครบ ๕ ข้อไหม..." ฯลฯ ดูๆ แล้ววุ่นวายดีเหมือนกัน มาถึงตรงนี้มีความคิดบางอย่างคือ (๑) ความวุ่นวายเกิดขึ้นเพราะอะไร (๒) พรบ.เก่าใช่ไม่ได้หรืออย่างไร? (๓) พรบ.ใหม่ดีอย่างไร? (๔) ไม่มี พรบ.จะเป็นอย่างไร ฯลฯ

อย่างไรก็ตาม? มีคำถามหนึ่งที่ผมอยากรู้ จากเหตุการณ์ทางศาสนาที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองคือคำถามว่า "ทำไม? พุทธศาสนาจึงเหือดแห้งไปจากอินเดีย เมื่อค้นไปที่ครูกู พบบทความนี้ ที่เผยแพร่ในเว็บของวิทยาลัยศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล มีการนำเอาทัศนะของผู้รู้มาเรียบเรียง จากทัศนะดังกล่าว ทำให้เห็นว่า มีหลายเงื่อนไขที่ทำให้พุทธศาสนาเหือดแห้งไปจากอินเดีย มาถึงตรงนี้ทำให้คิดว่า ถ้าพุทธศาสนาจะหมดไปจากประเทศไทยก็ไม่น่าจะเป็นไร เพราะเดิมทีน่าจะไม่มีพุทธศาสนาอยู่ก่อนแล้ว เมื่อไม่อาจจะนำมาใช้ได้อย่างดีในบริบทพื้นที่ใด ก็ควรส่งคืนเจ้าของไป (สิ่งที่อยู่ตามธรรมชาติไม่มีใครเป็นเจ้าของ สมมติตามสังคมมนุษย์สิ่งดังกล่าวจะมีเจ้าของก็ต่อเมื่อมนุษย์คนนั้นจดลิขสิทธิ์)

ผมย้อนถามมาถึงตัวเอง พุทธศาสนามีประโยชน์อะไรกับสังคมบ้าง? ซึ่งพุทธศาสนาดังกล่าวได้รับการขับเคลื่อนจากคนในศาสนา ถ้าผมเห็นว่าพุทธศาสนามีประโยชน์ ผมจะมีท่าทีแบบใด หรือควรเดินไปอยู่ในกลุ่มใด แนวโน้มจากการตรวจสอบตัวเองในเวลานี้คือ "ปิดสื่อ" แล้วทำอะไรบางอย่างที่อยากทำในห้องเงียบๆคนเดียว เบื่อๆ ก็ขับรถไปน้ำตก อยากสนุกสนานก็ร้องคาราโอเกะวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ "โลกคือสังคมมนุษย์นั้นหนักมาก"