คำสอนแรก.... (29 ตุลาคม 2559)

สวัสดีภาคเรียนที่ 2 ค่ะ

"คุณครูดุษฎี รุจจนเวช ครูพี่เลี้ยงคนใหม่ในเทอมนี้ค่ะ "



"คำสอนแรกจากครู"

วันนี้ครูบอกให้ฉันเข้ามาพบอีกครั้ง หลังจากที่เราได้พบกันครั้งหนึ่งเมื่อตอนที่ไปพบผู้อำนวยการโรงเรียนพุทธิโสภน เมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ช่วงเช้าติดภารกิจต้องเข้าประชุมกับโครงการที่มหาวิทยาลัย ก็เลยได้เข้ามาพบครูช่วงบ่าย ภารกิจในวันนี้ของฉันเห็นจะเป็น “การทำความสะอาดห้องค่ะ” เพราะอีกสองวันจะเปิดเทอมแล้ว ต้องมาจัดห้องเรียน เตรียมความพร้อมต่างๆ....หลังจากประชุมเสร็จ เลิกสิบเอ็ดโมงกว่า ฉันก็เลยรีบบึ่งรถมายังโรงเรียนอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวครูจะรอ แต่ปรากฏว่า พบเจอครูที่ห้องธุรการพอดี ครูกำลังทานข้าวเที่ยง และอยู่เวรคู่กับครูอีกท่าน ก็เลยเข้าไปสวัสดี ทักทาย ครู พร้อมกับถาม นู่น นี่ นั่น ในระหว่างที่รอครู ก็นั่งคุยกันไปสักพัก มีครูท่านหนึ่งเดินเข้ามา...เป็นครูชั้นปอหก เดินเข้ามาพูดคุยด้วย ครูท่านก็พูดเรื่องประมาณว่าปิดเทอมได้ไปเยี่ยมลูกๆ แล้วก็เล่าประสบการณ์ที่ได้ไปเที่ยวจังหวัดต่างๆมา แล้วครูท่านก็เรื่องลูกสาวขึ้นมา ประมาณว่า “ลูกสาวครูเค้าไปสมัครงานที่แห่งหนึ่ง แล้วในวันที่ไปสมัคร ก็นั่งรถไปลงที่หน้าบริษัท เค้าก็ยกมือไหว้ยาม แล้วก็เดินเข้าไป พบเจ้าของบริษัท พูดคุย สอบสัมภาษณ์กันไป แล้วเจ้าของบริษัทเกิดเห็นยามหน้าบริษัทยกมือขึ้น ว่าโอเค เพียงเท่านั้นแหละ เค้าบอกว่า “ผมรับคุณเข้าทำงานครับ” ครูก็เลยสอนเราต่อว่า ไปไหนเราต้องไหว้ การยกมือไหว้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ไหว้ไปเถอะ ไม่ได้ซื้อ ไม่ได้เสียตังอะไร ยิ่งเราเป็นผู้น้อย อายุน้อยกว่า เรายิ่งต้องไหว้ ถึงแม้ว่า ตำแหน่งหน้าที่การงานเราอาจจะสูงกว่า แต่คนเหล่านั้นที่เราต้องไหว้ เขามีความอาวุโสกว่าเรา” ก็เลยแอบคิดได้ว่า ก็จริง ที่ลูกสาวครูเค้าไดทำงานทั้งๆที่ยัง ไม่ได้รับการพิจารณาเลยนั้น คงเป็นเพราะว่าเจ้าของบริษัทเค้าคงเชื่อใจยาม ว่าคนนี้อย่างน้อยก็เป็นคนที่มีสัมมาคารวะ เพราะมันเหมือนเป็นด่านแรก ของการพบกัน การรู้จักนิสัยใจคอกันจริงๆ ดังนั้น การไหว้การชีวิตประจำวันนั้นไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย โดยเฉพาะเราเป็นครู ยิ่งต้องเป็นแบบอย่าง และยิ่งต้องทำสิ่งนี้ (ไหว้) ในทุกๆสถานการณ์จริงๆ

..........................................................................................................................................................................................................


"รู้จักห้องเรียนครั้งแรก"

เสร็จแล้วหลังจากนั้น ครูดุษฎีก็เข้าพอขึ้นไปดูห้องเรียน แล้วก็ช่วยกันลงมือทำความสะอาด จัดโต๊ะทั้ง ของครู ของนักเรียน เหนื่อยเอาการอยู่เหมือนกัน แต่ก็ช่วยกันกับครู ครูยังบอกอีกว่า ดีใจที่ได้เรามาช่วย เพราะครูสุขภาพไม่ค่อยดี และเป็นหัวหน้าสายชั้น งานค่อนข้างเยอะ และ ประชุมบ่อย ดีล่ะที่ได้เรามา.... ฉันก็แอบกดดันว่าจะทำได้ดีอย่างที่ครูท่านหวังไว้มั้ย แต่ลึกๆก็แอบดีใจที่ครูพูดแบบนี้” จะพยายามช่วยครูให้เต็มที่ และดีที่สุดค่ะ .......ครูพี่เลี้ยงใจดี ..... มีชัยไปกว่าครึ่ง......




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวชนากานต์ เมฆยะ...(ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (0)