คำกล่าววันอำลาสถาบันโรงเรียนพระปริยัติธรรมแม่แตงวิทยา

เพื่อนที่ดีมีหนึ่งถึงจะน้อยดีกว่าร้อยเพื่อนคิดริษยา

เหมือนเกลือดีมีนิดหน่อยด้อยราคา ยังมีค่ากว่าน้ำเค็มเต็มทะเล

ขอกราบนมัสการอาจารย์ฝ่ายบรรพชิต ขอเจริญพรอาจารย์ฝ่ายฆราวาส และขอสวัสดีกับเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ทุกรูป ครับ กระผม........................................ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. เป็นตัวแทนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในวันนี้กระผมมีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้มากล่าวแสดงความยินดีกับรุ่นพี่ ม.6 และรุ่นน้อง ม.3

นักเรียนครับ คงไม่เศร้าหรอก หากเราต้องจากเพียงแค่สถานที่ แต่นี้มันปวดร้าวที่เราต้องมาจากเพื่อนที่แสนรัก แสนผูกพันธ์ กาลเวลาที่ผ่านมาเนิ่นนานมันพิสูจน์ให้เห็นว่าเพื่อนทุกรูปนี้แหละ ที่ผูกสายสัมพันธ์คำว่าเพื่อน แม้บางวัน บางคราเสียสละให้กันปานญาติพี่น้อง แต่เพราะคำว่าเพื่อนหรอกถึงผ่านมาถึงทุกวันนี้ได้

วันใดที่น้ำตานองหน้า ขอเพียงแค่คำว่า อย่าเสียใจเลยนะเพื่อน ยามใดที่นอนทุกข์ระทมจากพิษไข้ เพียงได้เห็นหน้าเพื่อน พิษไข้ก็เหมือนเลือนหาย

นักเรียนครับลองหลับตาแล้วย้อนอดีตกลับไปวันที่เราเข้ามา ณ ที่ตรงนี้ กี่ครั้งแล้วที่รวมหัวกันแกล้งเพื่อน เซอร์ไพรซ์วันเกิด หรือหาความสนุกบนความทุกข์ของเพื่อน

บางครั้งแค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้ต้องเข้าใจพิษกัน ไม่พูดไม่คุยกัน บางคนหมกหมุมมาเป็นเดือน เป็นปี สอง ปี สามปี จนบัดนี้จะจากแล้วขอกันได้ไหมลูก ๆโรงเรียนพระปริยัติธรรมแม่แตงวิทยา

จับมือเพื่อน ขอโทษเพื่อน เพราะหลังจากนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว หาเธอเกลียดเขาเธอก็จะไม่ได้พบเขาอีก หรือแม้แต่คนที่เธอรักเขาเธอก็อาจจะไม่ได้เจอเขาอีกเลย

เพราะสักวันหนึ่งเธอจะได้รับรู้ว่าสิ่งที่เธอทำกับเพื่อนทำไมไร้สาระอย่างนี้ เรื่องไม่เป็นเรื่องต้องมาทะเลาะกันเพราะความเข้าใจผิด

สบตาจ้องมองตากันก่อนวันจากอกคนยากพริ้วสั่นจนหวั่นไหว

ข่มจิตฝืนกลืนกล้ำความช้ำใจแทบภายในอุราพระว้าพะวัง

เราพบกันวันสุดท้ายเหมือนตายจากเหลือเพียงซากภาพนั้นให้หวั่นไหว

ถึงเธอจักแหนงหน่ายคลายอย่างไรรักจากใจเพื่อนยังไม่เลือนยังเหมือนเดิม

หากพบกันวันนี้แล้วมีจากก็ไม่อยากพบกันให้หวั่นไหว

พบแล้วครองมองซ้ำพบทำไมเมื่อหัวใจไม่อยากกล่าวคำสั่งลา

วันพรุ่งนี้แล้วหนอขอลาจากจำใจพรากจากกันไปใจร่ำหา

แม้บุญมีปีใหม่คงได้มาโอกาสหน้าหวังได้ว่าคงพบกัน

โอ้นับแต่วันจะพลันจากน้ำตาพรากพร้อมใจเริ่มไหวหวั่น

ณ ตรงนี้เพื่อนซี้ต้องลากันฝากคำมั่นสัญญาเมื่อลาไป

น้ำตาเอยอย่าไหลให้ใครเห็นหยุดกระเซนหลั่งรดหยดรินไหล

เมื่อมาพรากจากกันไกลแสนไกลความอาลัยยังห่วงหาย้อนมาเยือน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ผ้าขาวเปื้อนหมึก 3



ความเห็น (0)