ก้าวที่สี่สิบห้า...สวัสดีวันแรกของของสัปดาห์ ( 21 กรกฎาคม 2559 )


สวัสดีวันแรกของของสัปดาห์

สวัสดีวันพฤหัสบดี วันแรกของการปฏิบัติหน้าที่ในสัปดาห์นี้หลังจากที่หยุดยาวไปหลายวัน ช่วงวันหยุดมีโอกาสได้กลับบ้านไปเติมพลังให้กับตัวเอง เป็นการกลับบ้านในรอบสองเดือน ความรู้สึกเหมือนยิ่งนานวันเราก็ยิ่งขยับออกห่างจากถิ่นฐานบ้านเกิดไปเรื่อย ๆ หรือว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ชีวิตต้องเรียนรู้และสร้างตัวเองมันจึงทำให้เราต้องออกห่างจากถิ่นฐานมาเรื่อย ๆ ถึงแม้ตอนนี้ต้องห่างมาไกลแต่หวังว่าสักวัน ถ้าถึงเวลาที่เหมาะสม โชคชะตาและวันเวลาจะเหวี่ยงให้เรากลับไปอยู่ในอ้อมอกถิ่นฐานที่เราจากมาอีกครั้ง...ความผูกพันและความเป็นตัวตนจะดึงให้เรากลับไปอีกครั้ง เพราะเชื่ออย่างนั้น คงไม่มีที่ใดจะสุขใจเท่าบ้านเรา...

ตอนรับวันแรกของการทำหน้าที่ด้วยสายฝนตั้งแต่เช้า วันนี้ทำหน้าที่ครูเวรประจำวันด้วยต้องรีบขับรถมาท่ามกลางสายฝนหล่นพรำ แต่เสื้อกันฝนช่วยคุณได้จะตกแค่ไหนเราก็ไม่หวั่นหรือมันหวั่นไม่ได้ ถึงแม้วันนี้ฝนจะตกแต่ครูเวรประจำวันก็ยังคงทำหน้ายืนเวรหน้าประตูตามปกติถึงแม้ฝนจะตกแต่ครูก็ยังคงไปยืนรับนักเรียนหน้าโรงเรียนเข้าโรงเรียน พร้อมกับร่มหนึ่งคันที่ช่วยให้ยืนท่ามกลางสายฝนได้ เพราะร่มไม่ได้ทำให้เราต้องหยุดเดินท่ามกลางสายฝน แต่ร่มทำให้เราสามารถเดินต่อท่ามกลางสายฝนที่หล่นพรำลงมาได้ ….



หมายเลขบันทึก: 611884เขียนเมื่อ 6 สิงหาคม 2016 04:59 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 สิงหาคม 2016 04:59 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี