อืม..จะโพสต์ดีไหมนะ...ภาพอาบน้ำนี่....



เพื่อนฉันหลายคน อาบน้ำแต่งตัวลูก

นับวัน พันธ์ผูก ดู เด็ก ๆ เติบใหญ่
บ้านฉันก็อบอุ่น มีรัก กลิ่นอาย
จากคุณแม่ใหญ่ ที่คอยดูแล
วันนี้อาบน้ำ ปะแป้งหอมๆ
ใช่ 100 ปี จะแก่หง่อม
ไม่ใช้เครืองหอม...ไม่เห็นอะไร....
อิฉันก็ จัดไป แชแนล for eye
พร้อม มาสซาจ ให้
แม่รู้สึกดี
อุเหม่ ผุดผาด
แม่...แก้มใส ยิ้มปรี่
มาย เบบี้นี้ จะ 101 ขวบเชียวนา

แม่เศร้า แม่เจ็บ กาย แขน ขาชา
เพราะ ใช้มากมา ถึง 100 ปี
แม่บอก อย่าห่วง อย่าหนักใจเลยนี้
แม่แก่ลงทุกปี เปิดนั่น เช็ด นี่ ....แม่ก็ ยัง อาย

โอ๋ โอ๋ แม่จ๋า
แม่เป็น มาย เบบี้ ไง
มือแม่นี้ไซร้ เลี้ยง สามีหนูมา
แม่เคยตบก้น เคยป้อนข้าว ป้อนยา
ยามคุณสามีหนูเจ็บป่วยหนักหนา
ก็ มือแม่นี้...ไง

ชาแนล มาซาจ เครืองหอมจัดไป
มันยังช่าง ไซร้
น้อยค่า เกินควร

หนึ่งมือของแม่
หนึ่งชีวิต อยู่หลัง ความหอมหวล
ของเกียรติยศ ความสำเร็จ... และ ชื่อเสียงใดๆ

แม่คะ แม่ขา .... ปลอยกายปล่อยใจ
แม่มีตู้เย็นใบใหญ่ มีห้องสวยงาม
ทุกอย่างของแม่ วันนี้ พ้นวันแห่งสงคราม
ไม่มีภัยพาล ไม่มีเพลิงไฟ

ปลอดภัยแล้วนะ
ในมือลูกนี้ไง
ลูกเหนื่อยจากสิ่งใด
ลูก....ก็จะ ทำ

you are my baby....
The respectable one...
แม่สามีฉัน ...
I promise.... will take care of you...

รักแม่ค่ะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน My Life and Findings



ความเห็น (0)