สวัสดีวันพฤหัสบดี ใกล้ถึงวันหยุดยาวเข้ามาเต็มที รู้สึกกระชุ่มกระชวยเหลือเกิน เย้ ๆ พรุ่งนี้ไปโรงเรียนอีกวันเดียว ก็จะได้กลับบ้านแล้ว หลังจากไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเวลาหลายเดือน ดีใจแบบสุด ๆ
สำหรับวันนี้ว่างคาบเช้าทั้งหมด จึงต้องใช้เลยว่างทั้งหลายกรอกคะแนนในตารางประเมินพฤติกรรมการเรียนรู้ของฝ่ายวิชาการที่เขาให้มาตั้งแต่เนิ่นนาน แต่เรายังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง จนกระทั่งวันนี้จึงถือเป็นโอกาสดี ได้นั่งบันทึกเสร็จไปตั้ง 1 หน้าแน่ะ (อย่างน้อยก็มีร่องรอยขึ้นมา) สำหรับคาบที่ 3 เป็นคาบเรียนว่ายน้ำ มีนักเรียนบางส่วนลืมเอาชุดว่ายน้ำมา บางคนก็ไม่สบาย และนู้น นี่ นั่น เป็น 10 กว่าคน ดังนั้นก็เป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องดูแล เอ๊า! ดูการ์ตูนเลยค่ะ ไม่รู้จะให้ทำอะไร สอนหนังสือก็ไม่ได้ ทางเดียวที่จะคุมออกได้ ก็คือการดูการ์ตูนนี่แหละ แต่ก็ไม่วายวิ่งเล่นกัน จนเกิดเรื่อง ร้องไห้ไป 2 ราย จากนั้นไม่นาน เด็ก ๆ ที่ไปเรียนว่ายน้ำก็ขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า และความวุ่นวายก็ได้เกิดขึ้นทันทีทันใด ทีเชอร์ครับเงินผมหาย ทีเชอร์ครับถุงเท้าผมอยู่ไหน ทีเชอร์คะหิวข้าวแล้ว ทิเชอร์ครับวินวินเปิดประตูใส่หน้าผม และอื่น ๆ อีกมากมาย ที่ต้องคอยรับฟัง และจัดการกับทุกเรื่อง ทุกปัญหา แต่ว่านี่มันเลยเวลากินข้าวมาเป็น 15 นาทีแล้วนะ แล้วจะทันไหมเนี่ย มีสอนต่อในคาบที่ 4 ข้าวก็ยังไม่ได้กิน วันหลังนี่ไม่เอาละนะแบบนี้ ไม่ไหวจริง ๆ
หลังจากกินข้าวเสร็จก็ขึ้นไปสอนภาษาไทยต่ออย่างรวดเร็ว ไม่ได้พักย่อยอาหารเลย สำหรับวันนี้เป็นการทบทวนบทเรียนก่อนสอบกลางภาค แต่นักเรียนไม่ค่อยจะสนใจเลย อาจเนื่องด้วยเสียงของฉันที่มันเปล่งออกมาได้ไม่เต็มที่ หลังจากพักเส้นเสียงได้ไม่นาน ก็ต่อด้วยวิชาคณิตศาสตร์ในคาบที่ 6 ก็ได้เวลาทบทวนอีกครั้ง เมื่อพูดอธิบายอย่างเดียวไม่ฟัง ก็เลยจึงให้จดในสมุด จัดไป 12 ข้อ เอาซิ! ถ้าเสียงดัง จะเพิ่มอีก 1 ข้อไปเรื่อย ๆ เลยนะ รู้สึกว่าวิธีนี้ใช้ได้ผลดีจังเลย สงสัยจะไม่อยากเขียนกันแล้ว แต่ได้ยังไงล่ะ ต้องเขียนต้องส่ง งั้นจะไม่มีอะไรอ่านสอบใช่ไหมล่ะ
ผ่านไปกับการสอนในวันนี้ แม้สุขภาพร้างกายจะไม่เต็มร้อย แต่สำหรับสิ่งที่มอบให้นักเรียนเกินร้อยเลยนะจ๊ะ ^_^
เรื่องบางเรื่องเราก็ต้องทำเป็นมองข้ามไป เพื่อจะได้ใช้ชีวิตสบายขึ้น
