ความผิดพลาดในสมัยเรียนมัธยม

เรื่องเล่าเรื่องนี้คือชีวิตจริงของผมในสมัยมัธยมต้น

ผมจะเริ่มกล่าวถึงก่อนที่จะขึ้นมัธยมต้นก่อน ตอนอยู่ชั้นประถมศึกษา การเรียนของผมค่อนข้างเรียนเก่งเป็นคนตั้งใจเรียนหมั่นเพียรมาตลอด ตั้งแต่ตอนนั้นจะมีการสอบแบบว่ามีลำดับช่วยครับ ผมไม่เคยตกจากลำดับที่ 3 อยู่ลำดับแถวต้นๆเพื่อนเลยก็ว่าได้ เพื่อนได้จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ก้าวขึ้นสู่ ชั้นมัธยมตอนต้น คือ ม.1 ก็ได้มีการสอบเลือกห้องเรียน ผมก็สอบได้อยู่ห้องเรียน 1 ก็มีความภูมิใจในตนเองมากครับ เรียน ม.1 ผ่านไปด้วยดี เข้าสู่ ม.2 ผมก็ได้เข้าสู่สังคมเพื่อนๆ ที่กำลังห้าวๆ ดื้อๆ ชอบอยู่ข้างกำแพง เเซวสาว ไม่เข้าเรียน เกเรไปวัน ความคิดผมตอนนั้น ไม่รู้ผมคิดอะไรอยู่ตอนนั้น คิดว่าการที่ทำตัวห้าวๆ ผมคิดว่ามันเท่ดี เลยคิดอยากลองทำบ้าง ผมก็ก้าวเข้าสู้วัยกำลังห้าม เพื่อนชวนไปไหน ไปหมด ไม่เข้าเรียน ทำตัวเท่ไปวันๆ เป็นเวลาเทอมหนึ่งเต็มๆ ที่ไม่เข้าเรียน จนมีใบแจ้ง เขาเรียกว่าซองขาว ที่เป็นใบแจ้งผู้ปกครอง สำหรับนักเรียนที่มีปัญหาหรือทำตัวเกเร ผมก็ได้ยินข่าวมา ก่อนเลิกโรงเรียนก็ไปดัก หน้าโรงเรียนเพื่อที่จะเอาซองขาวที่รุ่นพี่จะส่งถึงบ้าน ผมก็ไปดังหน้าโรงเรียนเพื่อที่จะเอาซองขาวนั้น มาเพื่อที่จะไม่ให้ถึงมือผู้ปกครอง โดยขู่เอากับรุ่นพี่ คือตอนนั้นเพื่อนเยอะครับ รุ่นพี่ก็กลัวก็ยอมให้ผมครับ ซองขาวนั้นก็ไม่ถึงมือผู้ปกครองผมสักครั้งเลยครับ ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ถ้าจำไม่ผิด ประมาณ 6-7 ครั้งได้ครับ พอถึงวันที่เกรดออก ผมถึงกับยอมรับไม่ได้เลยครับ ติด ร 1ตัว ติด 0 5 ตัว รวมเป็น 6 ตัว แต่ผมก็ไม่ค่อยคิดมากเท่าไรครับเพราะ มัธยมสามารถแก้ไขเกรดได้ครับ ขึ้น ม .3 พฤติกรรมผมก็เหมือนเดิมครับ จนกระทั้งถึงวันปิดภาคเรียน ม.3 คืออีก 2 อาทิตย์ก็จะเป็นวันรับวุฒิ ม.3 แต่เกรดผมออกมา ร่วมติด มผ ทั้งหมด 11 ตัว ความรู้สึกผมตอนนั้นแย่มากครับ มันเหมือนชีวิตผมจะได้หยุดเรียนอยู่แค่นั้น มันท้อไปหมดครับ เพราะพฤติกรรมแย่ๆของผมเอง แต่มีเพื่อนผู้หญิง 2 คน ที่รู้จักกันมาตั้งแต่ ม.1 เขาก็ได้มาปลอบใจผมให้ผมลุกขึ้นสู้ เขาพูดว่า " แค่นี้จะท้อแล้วหราเอง ทีตอนทำตัวเกเรไม่เห็นเองท้อเลย ถ้าเราจะช่วยเองให้จบไปกับเรา เองจะสู้ไหม " ก็ทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นสู้กับอุปสรรค เพื่อนๆปิดเทอม ผมไม่ได้หยุดครับ เพราะผมมีเวลาแค่ 2 อาทิตย์กับการแก้ 0 ร พยายามทำทุกอย่างตามอาจารย์ประจำรายวิชาสั่ง เช้าตื่นไปโรงเรียนเพื่อแก้ 0 ร ค่ำกลับบ้าน ทำงานส่ง จนถึงวันที่ผมอยากจะร้องไห้ครับ 11 ตัว ผมแก้หมดครับ โดยมีเพื่อนผ้หญิง 2 คนคอยช่วยมาตลอด ไม่น่าเชื่อครับ ผมจบพร้อมเพื่อนครับ โดยที่เพื่อนที่เกเรด้วยกันเขาไม่จบ โดยเกรดเฉลี่ย 2.50 พอขึ้นมัธยมชั้นปีที่ 4 ผมก็เรียนโรงเรียนเดิมครับ กลับมาตั้งใจเรียน เพราะพฤติกรรมตอนนั้นมันทำให้ผมถือเป็นบทเรียนไปเลยครับ กลับมา ม.4 ตั้งใจเรียนไปกับเพื่อนๆ และจนกระทั้งขึ้น ม .6 เริ่มมีความฝันเป็นของตนเอง อยากจะเข้ามหาวิทยาลัย ผมก็ตั้งใจมาเต็มที่ จนกระทั้งได้เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นความหวังของครอบครัว และพฤติกรรมตอนนั้นมันก็ทำให้ผมไม่กระทำตัวแบบนั้นอีกเลยครับ

#อาจจะเป็นพฤติกรรมที่ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่าง แต่น่าจะเป็นอุทาหรณ์ให้สำหรับทุกๆ ได้ละเว้นพฤติกรรมแบบนี้ ได้ไม่มากก็น้อยครับ

อ้างอิงภาพจาก https://www.google.co.th/url?sa=i&rct=j&q=&esrc=s&...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สมุดงานรายวิชาการพัฒนานิสิต



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

การยอมรับความผิดพลาดอย่างมีสติ

คือการเริ่มต้นใหม่ที่มีพลัง ชื่นชมครับ

ปล. ช่วยขยายขนาดตัวอักษรให้ด้วยนะครัย