วันที่ 37 วันที่ฝนตก ไหลลงที่หน้าต่าง 29062559




ฝนตกตั้งแต่เมื่อคืน ยาวนานมาจนถึงตอนเช้า
น้ำท่วมถนนหลายสาย บนถนนรถก็ติด เหมือนคำที่เขาพูดว่า ฝนตกรถติดเสียจริง ๆ

บรรยายกาศก็ชวนนึกถึงบ้านนะ เล่นน้ำฝนอยู่กลางทุ่งนาที่เขียวขจี มีสุนัขวิ่งตาม กอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน พอแม่เห้นก็จะดดนดุให้เข้าที่ร่ม เเล้วก็วิ่งหนีแม่ แม่ก็ไล่ตี สุดท้ายก็ได้เล่นน้ำฝนกันทั้งแม่และลูก

คิดถึงบ้าน อยากกลับบ้าน ยังไม่ได้กลับบ้าน

วันนี้ไม่มีใจมาโรงเรียนเลย ใจขึ้นรถกลับไปแพร่ละ
การสอนวันนี้ก็ไม่มีไรที่ตื่นเต้น เหมือนเดิมกับการไม่ฟังของ ป 4 และการถามอย่างไม่บันยะบันยังของ ป 5

บรรยากาศแบบนี้ เด็ก ๆ ก็บอกว่า ไม่อยากเรียนเหมือนกัน พิสูจน์ให้เห็นว่า สิ่งเเวดล้อมก็เป็นสิ่งสำคัญในการช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ของเด็กนักเรียน
วันนี้จบไปกับความคิดถึงบ้าน ที่มาพร้อม ๆ กับน้ำตา ที่ไม่ได้ไหลมานาน




แต่วันนี้ก็มีเรื่องฮา ๆ เกิดขึ้น เมื่อสอนพิเศษสตีฟเรื่องการบวกเลข เราก็ชี้ไปที่หลักหน่วยเเล้วถามว่า สตีฟนี่เลขอะไร สตีฟก็ตอบกลับมาว่า เลขอารบิก ก็ฮากันลั่นห้อง เป็นคำตอบที่ไม่ผิด ถูกต้องด้วยซ้ำแต่เล่นซะครูไปไม่ถูกเลยนะคะ 555 ความสุขเล็ก ๆ ของเด็กชายสตีฟ


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวจันทร์จิรา วงค์กา (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)