วันที่ 15 สภาวะปกติ 30052559

กลับเข้าสู่โหมดนักศึกษาฝึกสอนสัปดาห์ที่ 3

อาทิตย์นี้เปิดเรียนพร้อมกับกกหูขวาที่พองขึ้นมา 2 จุด โรคต่อมน้ำเหลืองกำเริบ
ทำให้ปวดหัวข้างขวาอยู่ตลอดเวลา
ยาพาราเซตามอล จึงถูกเลื่อนขั้นจากยาสามัญประจำบ้าน มาเป็นยาสามัญประจำตัว

ย้อนกลับไปเมื่อวานเย็น โดนรถเฉี่ยวค่ะ มนุษย์ลุงขับรถเก๋งตัดหน้า
รถล้มข้างทาง ยังไม่ลงมาดูเลย ขับรถหนีเราเฉย
เรื่องนี้จึงไม่ได้บอกกับใคร แม้แต่พี่สาวของตนเอง ที่บ้านก็ไม่บอก
แต่รู้สึกว่าเคว้งคว้าง ล่องลอย มาก
รู้สึกเดียวดายสุด ๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น น้ำตาไหลอย่างที่ไม่อายพระเอกขี่ม้าขาวที่มาช่วยดึงรถขึ้น


เฮ้ย บทมันจะซวยยังไงมันก็ซวย


วันนี้อากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน
เด็กนักเรียนจึงได้เข้าแถวหน้าชั้นเรียน
หลังจากทำกิจกรรมเสร็จ พวกเราเหล่านักศึกษาก็ได้ลงไปประชุมกับท่านผู้อำนวยการโรงเรียน

ท่านเน้นย้ำมากในเรื่องของการเเต่งกาย ในวันจันทร์แบบนี้จะต้องเเต่งเสื้อ ESP พร้อมกางเกงสแล๊ค แต่เนื่องจากเสื้อยังไม่มา พวกเราจึงถูกอนุดลมให้ใส่ชุดของมหาวิทยาลัยไปก่อน การประชุมก็เป็นแบบกันเอง มีการสอบถามสารทุกข์สุกดิบทั่วไป


ที่บอกว่ากลับเข้าสู่สภาวะปกติก็คือ สังคมวันนี้ เด็ก ๆ ยังคงซุกซนเหมือนคาบแรก
ที่หนูดีกับครูอาทิตย์ที่เเล้วคงฝันไป วันนี้มาเจอโลกแห่งความเป็นจริงล่ะ เฮ้อออออ ที่ 1 ของวันนี้

เฮ้อออออออที่ 2 ตามมาติด ๆ กับการไปสอน ม.3 แทน 2 คาบติด
หนูจะตัวโตกันไปไหนค่ะลูก เด็ก ๆ ขอทำบอร์ด คุณครูอนุญาต เพราะเป็นคาบภาษาจีน
ครูกำลังจะได้เรียนไว้เก่งเเล้วจะมาแก้ตัวใหม่
จากภาษาจีนกลายเป็นสอนตัดดอกไม้ตกแต่งบอร์ดเฉยเลย


เฮ้ออออออที่ 3 ของวัน กับการเรียนคณิตศาสตร์วันนี้
ครูทำงานนำเสนอแบบรูปและความสัมพันธ์มาเกือบทั้งคืน เพื่อมาให้พวกหนูเสียงดังและไม่ตั้งใจเรียน
มันไม่ใช่ความผิดหนูหรอก มันเป็นความผิดของครูเองค่ะ
เด็ก ๆ ส่วนใหญ่บอกว่าชอบเรียนในห้อง ให้ครูยกคัวอย่างอยู่หน้ากระดานพร้อมกับเล่าเป็นเรื่องราวสนุกกว่า


โอเคค่ะ จบไปกับสื่ออิเล็คทรอนิกส์กับห้องนี้
ต่อไปสื่อของครูก็คงมีแค่ครู ปากกาไวท์บอร์ด และก็ความรู้ของครูเท่านั้น


เฮ้ออออออที่ 4 กับการสอนพิเศษการอ่าน เราได้สอนสตีฟ ลูกครึ่งที่เป็นเด็กพิเศษ เขาอ่านหนังสือไม่ได้เลย อ่านได้เฉพาะคำที่มีแค่พยัญชนะกับสระ ถ้าบวกตัวสะกดมา สตีฟจะยิ้มหวานพร้อมหับพูดว่า ช่วยผมหน่อยครับครู

ครูช่วยหนูเเน่นอนครับสตีฟ

ออ ถึงสตีฟจะเรียนไม่เก่ง เรียนช้า ไม่ทันเพื่อน
แต่สตีฟรู้จักแคร์ความรู้สึกคน

สตีฟบอกว่าไม่อยากเรียน เเต่พอเราแกล้งงอน สตีฟก็ขอโทษและต่อรองว่าของอ่านจากสองลดเหลือหนึ่งหน้า


แต่กับเด็กบางคน ที่ปกติดีทุกอย่าง กลับไม่เคยเเคร์ความรู้สึกของใครเลย


ขอบคุณสตีฟที่ทำให้เสียวเฮ้อออออออ ตั้ง 4 ครั้งในวันนี้หายไป





บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวจันทร์จิรา วงค์กา (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

อ่านเพลินเลยครับ.. ต่อเนื่อง เรื่องราว เข้าใจ ให้ความรู้สึก.... ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

อ.ต๋อย

อาจารย์ต๋อยค่ะ หนูหวังว่าหนูจะดีขึ้น ๆ ๆ ๆ ค่ะ