บันทึกคนเดินทาง น้ำตกไพรสวรรค์ ก่อนถึงปากพะยูน


จากร้านติ่มซำจันโอชา น้องครูหยิน และน้องครูเสริม

นำทางครอบครัวของคุณมะเดื่อมุ่งสู่ " น้ำตกไพรสวรรค์"

ที่อยู่เส้นทาง ตรัง - พัทลุง พวกเราเลือกน้ำตกนี้

เพราะช่วงบ่าย พวกเราจะเดินทางกลับไปพัทลุง

อีกครั้ง



น้ำตกไพรสวรรค์ เป็นน้ำตกขนาดกลาง ที่อยู่ในเขต

อุทยาน ฯ ที่มีน้ำตลอดปี

น้องครูหยิน และน้องครูเสริมบอกว่า ในช่วงหน้าฝน

ที่มีน้ำมาก เขาจะปิด ไม่ให้เล่นน้ำตก เพราะ

ครั้งหนึ่ง เคยเกิดเหตุน้ำป่าไหลหลากทำให้นักท่องเที่ยว

เสียชีวิตไปหลายคน ณ ที่น้ำตกนี้

จึงเปิดให้คนลงเล่นน้ำในช่วงที่น้ำน้อย หรือหน้าแล้ง

เท่านั้น



ครูเสริมบอกว่า ตัวน้ำตกจะอยู่ด้านบน ( มี ๑๗ ชั้น) แต่ไม่เหมาะ

แก่การขึ้นไป เพราะพวกเรามีเจ้าตัวน้อย ๒ คน และมันก็สูงด้วย

จึงไปเล่นน้ำกันที่แอ่งน้ำด้านล่าง ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็จะไป

เล่นน้ำกันที่นั่น



แอ่งน้ำตก มีน้ำไหลริน น้ำใสแจ๋ว จึงทำให้มีผู้คนมาเล่นน้ำ

กันมากหน้าหลายตา โดยเฉพาะในช่วงที่อากาศร้อนสุด ๆ

อย่างนี้ ส่วนใหญ่มากันเป็นครอบครัว เตรียมอาหารการกินพร้อม

หาที่เหมาะ ๆ ปูเสื่อวางสิ่งของไว้ ก่อนจะลงไปเล่นน้ำกัน


คณะของคุณมะเดื่อโผลงน้ำ เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน

ทุกคน ยกเว้นคุณมะเดื่อ ขอตัวชมนกชมไม้ในละแวกนั้น



น้องครูหยินไม่ยอมเสียเวลา เตรียมอุปกรณ์อาบน้ำมาพร้อม บอกว่า

" ชดเชยกับการขาดน้ำอาบเมื่อวานที่บ้านสวน ฯ รวบยอดมาวันนี้เลย "

ชนิดที่ว่า " ทรี..อิน...วัน " ว่างั้นเหอะ ๕๕๕



เจ้าตัวน้อยทั้งสองหนุ่มก็สนุกกับการเล่นน้ำแล้วก็ ไล่จับปลาน้ำตก

ไปอย่างสนุกสนาน


นักท่องเที่ยวท่านนี้ ไม่ทราบว่าเป็นใคร นอนขวางน้ำไหล อย่างสบายใจ

ในบริเวณน้ำตกมีต้นไม้มากมาย น่าชมมาก คุณมะเดื่อจึงเก็บภาพ

สวย ๆ มาฝากทุกคน



อโศกน้ำ ใบอ่อนสีโศก อวดดอกสีส้มสะดุดตาอยู่ริมน้ำ



โคลงเคลง หรือ เอนอ้า...อวดดอกสีม่วงสดใส...ปัจจุบันจะพบได้

ตามร้านขายต้นไม้...ในชื่อใหม่ว่า " ม่วงมงคล"



ดอกนี้...ไม่รู้จักจ้ะ ...หน้าตาน่ารักดี


ต้นนี้ก็....ไม่รู้จักจ้ะ


ต้นนี้ก็ไม่รู้จัก แต่เคยเห็นตามชายเขาบ่อย ๆ ดอกเล็กนิดเดียว

จึงต้องเปลี่ยนใบเป็นกลีบสีขาวไว้ช่วยล่อแมลง



บริเวณนี้มีป้ายบอกห้ามทิ้งขยะติดไว้ตามต้นไม้


นักท่องเที่ยวต้องเก็บขยะรวบรวมไปใส่ในถังขยะด้านบน

บริเวณด้านล่าง ก็ดูสะอาดตาดี แต่เมื่อคุณมะเดื่อ

เดินทวนน้ำขึ้นไปตามโขดหินก็พบสิ่งที่ถูกทอดทิ้ง

น่า..เศร้า !

แบบนี้...



มันถูกทิ้งอยู่ตามก้อนหินตลอดทางที่คุณมะเดื่อเดินผ่าน

มันเหนือคำบรรยายจริง ๆ จะพูดว่า " คนที่ทิ้งเขาอ่านหนังสือไม่ออก"

หรือ " อ่านออกแต่ไม่เข้าใจ" ก็คงไม่ใช่นะ นึกย้อนไปถึงคำพูดของ

แม่ค้าส้มตำ คนกวาดถนน และคนขายผลไม้ ที่หาดแม่พิมพ์ ระยอง

แล้ว....ได้แต่ถอนใจ....เฮ้อ...!



เล่นน้ำกันจนหิว ทุกคนจึงขึ้นมาหม่ำ (มื้อเที่ยง) หมูย่างเมืองตรัง

ข้าวเหนียว และ ฯลฯ ที่น้องครูหยินกรุณาจัดเตรียมไว้ให้พวกเรา



อิ่มหนำสำราญกันแล้ว จึงออกเดินทางไปปากพะยูน

จุดหมายปลายทางต่อไป

แต่ระหว่างทาง น้องครูหยินพาแวะถ่ายภาพ กันที่

" ประตูสู่อันดามัน" ไว้เป็นที่ระลึกก่อน



อากาศร้อนมาก ถ่ายภาพกันเท่าที่จะถ่ายได้ จึงเดินทางต่อ

ไปยังบ้านลุงวอ โดยน้องครูหยิน และน้องครูเสริม

ไปด้วยกันกับครอบครัวคุณมะเดื่อ เพื่อจะล่องแพด้วยกัน