วันละหลายครั้งที่โกรธคนนั้น เกลียดคนนี้ อิจฉาคนโน้น  ชีวิตที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท เร้าร้อนทุรนทุราย และมักจะโทษคนอื่นเสมอว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้เราโกรธ  เรารู้สึกทุกข์ทรมานกับอารมณ์อย่างนี้มาเป็นเวลานานมากจนรู้สึกว่าจะทนไม่ไหวแล้ว (ใกล้บ้า)   พอดีช่วงนี้เป็นเวลาที่ปิดภาคเรียน ทำให้ว่างจากการสอนหน้งสือ  ว่างจากการพบปะผู้คน  จึงทำให้เรามีโอกาสถอยห่างจากสังคมที่เรารู้สึกสับสนว้าวุ่น  มีเวลาได้ศึกษาธรรมะ  มีเวลาทบทวนเรื่องราวของตัวเราที่ผ่านมาว่าเราเอาแต่โทษคนอื่น ด่า ตำหนิคนอื่น  และมันก็ทำให้เรายิ่งโกรธ  ยิ่งโมโห ยิ่งทุกข์ไม่รู้จบ  เราพบว่าที่เราต้องทุกข์ทรมานด้วยความโกรธ เกลียดนั้นมันมาจากจิตใจความคับแคบ  ความมากเรื่อง ความหลงตัวเองว่าดีและฉลาด   จึงคิดว่าต่อไปนี้เมื่อมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเรา  เราเปลี่ยนมาด่า ตำหนิตัวเราเองน่าจะดีกว่า  แล้วทุกเรื่องจะจบลงด้วยความสงบปล.  คนเราเกิดมาพร้อมกับความทุกข์แต่อย่าขังทุกข์ไว่กับตัว