รำลึกพระนางเรือล่ม

...สายน้ำพัดเงียบกริบเกรงขาม

พระนอนสงบเหยียดยาว

พระขาวใหม่สีน้ำนมบริสุทธิ์

ซากเรือปิดทองผุพัง

โบสถ์มอญเก่าเก่าอบอุ่น

ในหลวงรัชกาลที่ห้าเจ้าแผ่นดิน

พระนางเรือล่มจมดิ่งท้องน้ำ

เสียงสะอื้นกึกก้องสองฝั่งคลอง

ความรักฟู่ฟ่องข้ามกาลเวลา...

(รูปจาก http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=mungchang&... ขอบคุณครับ)

...................

ผมมาประชุมที่โรงแรมแถวปากเกร็ด ถึงตอนสี่ คงเช็กอินไม่ได้ เห็นวัดกู้ เลยเดินมาเพื่อขอแสงสว่างอ่านหนังสือ

แต่เดินไปเรื่อย ๆ เจอสิ่งสวยงามและสงบมากมาย มากกว่าบรรยากาศสงัดและหวาดกลัว

จนเห็นศาลพระนางเรือล่ม ผมเคยอ่านประวัติศาสตร์ท่าน แต่ไม่นึกว่า อยู่ในวัดกู้


เมื่อเข้ามาถึงสถานที่ที่เป็นตำนาน ผมรู้สึกแน่นจุกอก

ถ้าผมร้องไห้คงจะดีกว่านี้

ผมเลยเก็บความรู้สึกของตนเองลงในสมุดบันทึก และนำมาบันทึกลงที่นี้ด้วย


24-2-59 วัดกู้ นนทบุรี

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า...รอยเท้า...ทางเดิน...เหินฟ้า



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ไปที่เดียวกันเลยครับ

ทึ่งมาก

https://www.gotoknow.org/posts/596265

เขียนเมื่อ 

เดินในวัดกู้ตอนตีสี่ไม่วังเวงเหรอคะคุณหมอ หรือว่าผู้คนแถวนั้นพากันออกจากบ้านมารอรถเมล์กันแล้วเหมือนในกรุงเทพ ฯ