"จากวันที่เพื่อนจากไป ผมยังคิดทุกวันจนถึงวันนี้ว่าเขาไม่เคยจากไปไหน"

ในวันที่ที่ผมมีความสุขกำลังมีความสุขกับเพื่อนในวง กำลังสนุกนั่งจิบเหล้าอยู่กับเพื่อน วันนั้นเป็นตอนกลางวัน ที่ผมกำลังนั่งกินกับเพื่อนอยู่ นานสองนานจนเวลาใกล้จะบ่ายสามผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนอีกคนโทรมา ผมรับสาย ฮัลโหล ผมยังไม่ทันได้พูดต่อเพื่อนก็พูดมาในสายบอกว่าผู้หมวดเสียชีวิตแล้วรู้หรือยัง ผมยังงงอยู่ในตอนนั้นก็เลยถามว่าใคร? เพื่อนได้บอกผมว่าก็หมวดเพื่อนของเราไง ได้ผูกคอ เสียชีวิตแล้ว และให้ผมเช็คข่าวด้วย ด้วยความตกใจ ว่าจั้ชื่อดีไหมผมก็เลยต้องรีบขับรถมอเตอร์ไช์ไปหาที่บ้านของหมวดซึ่งติดกันกับบ้านผม พอผมไปถึงภาพที่ผมมองเห็นคือภาพพ่อกับแม่ผู้หมวด เอาภาพมาวางไว้แล้วก็ร้องไห้ ผมก็ยังไม่ปักใจเชื่อผมเลยถามพ่อและแม่ของหมวดว่าจริงไหม พ่อของหมวดพูดพูดพลางน้ำตาไหลบอกผมว่า "มันตายแล้ว" ผมเข่าทรุดพร้อมกับเพื่อนอีกคน แทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ผมเลยลองเช็คที่เฟสบุ๊ค มันเป็นเรื่องจริง ผมแทบวางวายตรงหน้ารูปเพื่อนที่เป็นตำรวจ ผมได้แต่ต่อว่า ไหนบอกจะพาแฟนมาให้ดูไหนบอกจะมาผูกแขนรับขวัญปีนี้ ผมแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินได้ฟัง ผมเสียใจมาก หลังจากนั้นไม่นานข่าวทุกช่องก็นำเสนอข่าวของเพื่อนผม แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร สิ่งที่ผมเล่าในวันนี้เพื่อที่อยากจะเล่าถึงอาลัยรักแด่เพื่อนที่ทำหน้าที่ตงฉิน แล้วก็ต้องจากไป...