เกร็ดเล็กน้อย (3)จาก'ความทรงจำถึงกะหรี่ที่แสนเศร้า':กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ


5

'ในท้ายที่สุด เราไม่มีทางเลี่ยงที่จะเป็นอย่างที่ทุกคนเชื่อว่าเราเป็น' ผมไม่อาจยืนยันต้นกำเนิดที่แท้จริงว่าประโยคนี้อยู่ในงานชิ้นใดของจูเลียส ซีซาร์

...ผมดับไฟด้วยลมหายใจสุดท้ายสอดประสานนิ้วตัวเองเข้ากับนิ้วเธอไว้เพื่อที่ผมจะได้จูงนำทางเธอ

แล้วเฝ้านับเสียงนาฬิกาดังครบสิบสองครั้งตอนเที่ยงคืน ด้วยน้ำตาสิบสองหยาดสุดท้ายจวบจนไก่เริ่มขัน

ตามด้วยเสียงระฆังแห่งความปีติและพลุไฟเฉลิมฉลองร่วมยินดีปรีดากับการรอดชีวิตปีที่เก้าสิบมาได้อย่างมั่นคงปลอดภัย

...นี่คือชีวิตจริงที่หัวใจผมยังปลอดภัย แถมถูกตัดสินให้ตายอย่างสมรักในความทรมานอันแสนสุขวันไหนสักวันหลังวันเกิดปีที่หนึ่งร้อยของผม.

........

อวสาน

หมายเลขบันทึก: 599185เขียนเมื่อ 5 มกราคม 2016 22:25 น. ()แก้ไขเมื่อ 5 มกราคม 2016 22:31 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (2)

" เราไม่มีทางเลี่ยงที่จะเป็นอย่างที่ทุกคนเชื่อว่าเราเป็น....."...

ก็จริงนะ...เราเลี่ยงไม่ได้ แต่...เราก็เป็นได้เฉพาะ...ที่เขาให้เป็น...

แต่...สำหรับเรา....ไม่เป็น.....เอ๊ะ ! งงไหมเนี่ยะ ?

ประมาณ ตถตา หรือเปล่าครับ...

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี