อุปสรรค คือ..บันได ไ่ม่ใช่..กำแพง

นักเรียนทุกคน ให้ความร่วมมือ อุปสรรค..นานา ปัญหา ความขาดแคลน ที่ดูเหมือนเป็นกำแพงหนาทึบ..วันนี้..ค่อยๆ ทลายไป และลางเลือนออกไปจากความทรงจำ.

ผมโทรไปที่สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาฯ บอกเขตว่า..มีครูย้ายไป มีตำแหน่งว่างหนึ่งอัตรา...เขตมีกำหนดการเรียกบรรจุครูใหม่ในบัญชีที่เขตมีอยู่ ช่วงไหน..เขตบอกว่า..ยังไม่มีแผนงานเรียกบรรจุครูในตำแหน่งที่ว่าง..คงต้องรอไปสักระยะหนึ่ง..

ผมทราบได้ในทันทีว่า..ไม่ต้องรอ..งานนี้ต้องนานนับเดือน..กว่าจะได้ครูมาใหม่ ที่ทำได้ คือ..ทำงานไปตามปกติ..ในสภาวะที่ไม่ปกติ..ที่มีครูไม่ครบชั้น ปกติก็ไม่ครบชั้นอยู่แล้ว แต่วันนี้ ..หนักกว่าเดิม

อุปสรรคของงานการเรียนการสอน อยู่ที่ชั้น ป.๕ - ๖ แม้ว่าจะมีครูตู้ (DLTV) แต่จะปล่อยให้เรียนตามลำพังไม่ได้..นักเรียนจะเรียนกันตามอำเภอใจ ไร้ทิศทาง ผมจึงต้องจัดวางระบบ ทำให้งานที่มีอยู่ทั้งหมดเดินต่อได้ ครบวงจร ไม่สูญเสียเวลาเรียน ทั้งการอ่านการเขียน ไม่เสียศูนย์ในด้านสิ่งแวดล้อมและกิจกรรมพิเศษ...

ด้วยการใช้ห้องพักครู(ห้อง ผอ.ร.ร.) เป็นห้องเรียน ให้นักเรียนป.๕ - ๖ สลับสับเปลี่ยน กันมาเรียนกับครูตู้ในห้องนี้..อยู่ใกล้ๆผม..เพื่อเสริมต่อการเรียนรู้ อธิบายเพิ่มเติม และตรวจงาน ตลอดจนนัดหมายกิจกรรมในช่วงเวลาต่างๆ..ให้นักเรียนเกิดการตื่นตัว ปรับตัว และปรับพฤติกรรมเพื่อการเรียนรู้..

นักเรียนทุกคน ให้ความร่วมมือ อุปสรรค..นานา ปัญหา ความขาดแคลน ที่ดูเหมือนเป็นกำแพงหนาทึบ..วันนี้..ค่อยๆ ทลายไป และลางเลือนออกไปจากความทรงจำ..และยิ่งได้เห็นรอยยิ้มของนักเรียน ขณะที่อ่านหนังสือนิทานและเล่นดนตรี ได้รับประทานอาหารกลางวันอย่างอิ่มอร่อย และนั่งนิ่งได้อย่างมีสมาธิในห้องประชุม..บ่งบอกได้อย่างหนึ่งว่า โรงเรียนยังสามารถขับเคลื่อนต่อไปได้อย่างไร้ปัญหา...

ผมกับนักเรียน ยังได้แบ่งเวลา พัฒนาทักษะชีวิตขั้นพื้นฐาน..บูรณาการงานเกษตรอินทรีย์ ตามวิถีพอเพียง ที่สอดคล้องกับสาระวิชา และ ศักยภาพความถนัด ความสนใจของนักเรียน..ได้เัรียนรู้คู่การปฏิบัติจริง สร้างผลงานเชิงประจักษ์ ที่นักเรียนสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน ผลิตผล..ก็แบ่งปัน..และนำสู่..ครัวบ้านหนองผือ ในโครงการอาหารกลางวัน..

กิจกรรมที่นักเรียนทำเองได้..ยังต้องให้ดำเนินงานต่อ..ทั้งงานโรงเรือนเลี้ยงไก่ งานปุ๋ยหมักชีวภาพ..(EM)และงานปลูกผักปลอดสารพิษ ตลอดจนงานประจำ ที่ต้องทำอยู่เป็นเนืองนิจ นั่นก็คือ ความสะอาด ร่มรื่น สวยงาม ของสิ่งแวดล้อม..ยังต้องทำให้เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป

ผมจึงถือว่า..ทั้งหมดทั้งมวลของงาน ที่ล้วนมีอุปสรรค แต่ด้วยใจรักและศรัทธา ที่ยังมีความสุขอยู่กับงาน ยังมั่นใจว่า ผมจะสามารถก้าวข้าม..อุปสรรคปัญหา.. ด้วยบันได..ที่สร้างด้วย..ความอดทน และรอคอย ค่อยๆเดินไปสู่เป้าหมายปลายทาง..ที่วาดหวังจะเห็นคุณภาพนักเรียน...

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๗ สิงหาคม ๒๕๕๘



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ..คุณ ชยันต์ เพชรศรีจันทร์( ผอ. คนเก่ง..)..อุปสรรคไม่ใช่กำแพง..ชอบ อิอิ..

อาจารย์ น่าจะ รับ ชาวบ้าน..ที่ทำเกษตรแบบพึ่งตนเองมาเป็นจิตอาสา..ทำงาน..ควบคู่ไปกับเด็กๆ..

ไม่มีผลตอบแทน.(.ช่วงที่ตำแหน่งว่างอยู่..เขียน ขอตำแหน่งนี้ไป ตามขั้นตอน เมื่อไรก็เมื่อนั้น..)..

ช่วงว่างช่องว่างนี้ เป็นขั้นบันใด การเรียนรู้ของเด็ก และชาวบ้าน ได้ดี อย่างหนึ่ง..ถ้าเขาเหล่านั้น คิดและทำได้ด้วยตนเอง ....

จังหวะนี้..คือจังหวะ ทอง ที่จะเต้นรำได้ โดยไม่มี ขอบขีดขั้น..นะเจ้าคะ..

มีดอกไม้ต่างประเทศที่ดาษดื่นข้างถนน..มาฝากเจ้าค่ะ..มันมีชื่อภาษาไทยว่าสร้อยทอง..

เป็น ดอกไม้ที่ คนไทย นิยม สำหรับบูชาพระ..ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..ก่อนมีดอกไม้พลาสติคมาแทน..