๐๐ สิ้นหนาวก็เข้าแล้ง .....................................วตะแห่งแสดงว่าว
กีฬาประชาเรา ................................................นฤเร้าสิมากชม
๐๐๐ หมดหนาวคราวสู่แล้ง ...............................เตรียมใจ
รีบเร่งลุรีบไป ..................................................แข่งว่าว
กีฬาประชาไทย ...............................................บอกกล่าว
ดูแข่งตอนสาวน้าว ...........................................ป่านเร้าใจหนอ
๐๐ ว่าวดีมิได้ขลาด ...........................................จะผงาดละเล่นลม
คนดูก็ชื่นชม .....................................................สุข(ะ)สมภิรมย์ปอง
๐๐๐ ว่าวดีมีแต่ขึ้น ..............................................ลอยลม
คนแห่ติดตามชม ................................................ทั่วหน้า
สนุกสุขเชียร์ขรม ................................................เริงร่า
แตกตื่นยืนมองฟ้า ...............................................แอ่นล้าตามอง
๐๐ ปักเป้าก็เฝ้าล่า ...............................................ปะจุฬาผงาดมอง
โฉบคว้าจุฬาจ้อง .................................................สติต้องประคองไกล
๐๐๐ จุฬาหาปักเป้า ...............................................ตีกัน
โฉบไล่หาชัยพลัน ................................................เร่งเข้า
สุขสมบ่มประชัน ...................................................ขันแข่ง
สนุกสุดแรงเร้า .....................................................จึ่งเฝ้าดูเฉย
๐๐ เสร็จสรรพก็รับโล่ห์ ..........................................ชนะโก้ประทับใจ
กีฬาชนิดไหน .......................................................ก็จะให้สนุกพลัน
๐๐๐ พอเสร็จสรรพรับได้ ........................................รางวัล
มอบโล่ห์โชว์ประชัน ..............................................ยั่วเย้า
กีฬาชักพากัน .......................................................สรรค์สู่...ดูเอา
ควรรีบเร่งปลุกเร้า ..................................................สู่เป้าจุดหมาย
ผู้ประพันธ์ : วันปีย์
วตะ = ข้อปฏิบัติ, ประเพณี , ธรรมเนียม
ว่าว = หว้าว (เอกโทษ,โทโทษ)
นฤ = คน
เสียดาย ที่ๆสนามหลวง...เป็นลานจอดรถเสียหลายสมัย...เคยเมื่อเด็กสนามเขียวแหงนมองเขาเล่นว่าวนี้ มีเมี่ยงคำกิน..ด้วย จ้ะ
ก็น่าเสียดายสนามหลวงในความเคิดเห็นของคนรุ่นเก่าๆ ที่ยังมีภาพติดตรึงอยู่เหมือนเป็นตำนาน ภาพของจักรยานที่มีไว้ให้เช่าหัดขี่ ภาพของสนามกีฬาแข่งขันคว้าว่าว ภาพของร้านค้าขายอาหารประเภทไก่ย่าง แกล้มสุรายามแดดร่มลมตก พร้อมกับนั่งชม จุฬา คว้า ปักเป้า จนเพลินกลับบ้านไม่ถูก (เมาจัด) ซึ่งสิ่งเหล่านี้เมื่อผ่านไปก็ไม่สามารถหวนคืนมาได้แล้วครับ ก็ฟังจากผู้ใหญ่เล่าให้ฟังน่ะแหละ ครับผม
สมัยเด็ก ๆ ชอบวิ่งว่าวกับน้อง ๆ
(ตามประสาเด็กไกลปืนเที่ยงอ่ะนะ