ชีวิตที่พอเพียง : ๒๔๕๖. การเดินทางไปกลับ และช็อปปิ้งในนิวยอร์ก


เป็นการบันทึกชีวิตในช่วงวันที่ ๒๔ - ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๘ ต่อจาก ๕ ตอนที่แล้ว เฉพาะด้านการเดินทาง และช็อปปิ้ง

ผมเลือกเดินทางไปกลับนิวยอร์กครั้งนี้ด้วยสายการบิน EVA Air ของไต้หวัน ด้วย ๔ เหตุผล คือ เส้นทางบินสะดวก บริการดี ราคาต่ำกว่าหลายสายการบิน และได้ไมล์สะสม เอาไว้รักษาสถานภาพบัตรทองของการบินไทย ซึ่งก็สมความมุ่งหมาย ทั้งหมด ยกเว้นเวลาของเที่ยวบินขากลับ ที่ออกเวลาตีหนึ่งครึ่ง ง่วงแล้วง่วงอีก ผมถึงกับหลับในห้องรับรองของแอร์ฟร้านซ ที่สนามบินเจเอฟเค ของนิวยอร์ก

เวลาขาไปดีมาก ออกจากสุวรรณภูมิเวลา ๑๒.๒๐ น. ไปถึงไทเป ๑๗.๑๐ น. ไปกัน ๕ คน คุณหมอยศคล่องแคล่ว ในการเดินทางมาก พาไปนั่งที่ห้องรับรองของอีวีเอ แอร์ ที่กว้างขวางและมีอาหารการกินที่ดีมาก ดีกว่าของการบินไทยที่ สุวรรณภูมิ ด้อยกว่าอย่างเดียว ที่หนังสือพิมพ์และนิตยสาร มีน้อยกว่า

แล้วบินต่อเวลา ๑๙.๐๕ น. (เปลี่ยนเครื่อง/เที่ยวบิน) ไปนิวยอร์ก ใช้เวลา ๑๔ ชั่วโมง ถึง ๒๑.๓๐ น. บนเครื่องผมนอนได้สัก ๖ ชั่วโมง เมื่อถึงโรงแรม (Hampton Inn Empirestate, 35th Street) ก็ได้หลับอีก ๖ ชั่วโมง ตื่นขึ้นมาก็ออกไปวิ่งออกกำลัง ช่วยให้สดชื่น

ขากลับ ผมหลับตั้งแต่ก่อนเครื่องบินขึ้น พอเครื่องบินขึ้นผมไม่กินอาหาร นอนเลย และนอนยาวได้ราวๆ ๖ ชั่วโมงด้วยความช่วยเหลือของยา ลอราซีแพม ตื่นขึ้นมาก็รู้สึกสดชื่น จึงเขียน บล็อก เจ้าหน้าที่มาถามว่าต้องการดื่มอะไรไหม หิวไหม (โปรดสังเกตบริการประทับใจ) ผมจึงได้กิน Rice Noodle Chicken (ก๋วยเตี๋ยวไก่วุ้นเส้น) ที่อร่อยมาก กับชาเขียว ผมคิดว่าเขาน่าจะเรียกชื่อให้ตรงความจริงเป็น Rice Noodle Abalone – Chicken คือเขาใส่เนื้อเป๋าฮื้อ ๓ ชิ้นใหญ่ๆ เท่าๆ กับเนื้อไก่

อาหารเช้า เวลาตีสี่ (เวลาไทเป) ก่อนเครื่องบินลงที่ไทเป ผมเลือกกินข้าวต้มกับ ดังรูป อร่อยสมคำเล่าลือ และอาหารเช้าบนเครื่องจากไทเปมาสุวรรณภูมิ เวลาประมาณ แปดโมงเช้า (เวลากรุงเทพ) ผมเลือกกินของแปลกๆ คือ Royal Laurel Special : Traditional Cold Delicatessens : Stewed Beef Shank Soup Noodle ซึ่งเมื่อนำมาเสิร์พ ก็พบว่าคือบะหมี่น้ำเนื้อเปื่อยเอ็น นั่นเอง (ดูรูป) แต่มีไก่ตอนเพิ่มมาด้วย ๓ ชิ้น อร่อยทีเดียว โดยเฉพาะเมื่อแกล้มไวน์แดงสเปน

ทีมไทยที่ไปคราวนี้ ๑๔ คน เดินทางสองแบบ คือแบบหนึ่งเป็นกลุ่มที่ไปประชุม WHA ที่เจนีวาก่อน แล้วบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปนิวยอร์ก กับอีกพวกบินตรงไปนิวยอร์กเลยไปทางแปซิฟิก แล้วบินผ่านขั้วโลก แบบที่ผมบิน

ควรจะบันทึกการเดินทางจากโรงแรมไปสนามบินเจเอฟเคตอนขากลับไว้ด้วย เรากลับกัน ๕ คน คุณเปิ้ลของ PMAC ทำหน้าที่จองรถ Shuttle ทางอินเทอร์เน็ต เขาถามจำนวนคน และจำนวนกระเป๋า และบอกราคา ๘๑ เหรียญ ซึ่งนับว่าถูกมาก เปิ้ลบอกว่าตอนขามาที่เราเดินทาง ๕ คนเหมือนกัน ราคา ๑๖๐ เหรียญ เมื่อรถมารับเราจึงพบว่า เป็นบริการแบบ car pool ตอนเขามารับเรา มีผู้โดยสารอยู่แล้ว ๔ คน รับพวกเราแล้วไปรับที่โรงแรมอื่นอีก ๒ คน

ช็อปปิ้งครั้งใหญ่คือไปร้านขายส่ง Cotsco แบบเดียวกับ Makro บ้านเรา แต่ของเขาใหญ่กว่า และมีของมากชนิดกว่า ผมเคยไปครั้งหนึ่งที่ซานฟรานซิสโก คราวนี้พิเศษ เพราะทางสถานกงสุลให้รถและคนนำ ได้ลดภาษีมูลค่าเพิ่ม ๘% ผมซื้อกระเป๋าเดินทาง ๒ ใบที่เขาขายคู่กัน ราคาเพียง ๑๒๐ เหรียญ นอกจากนั้นก็ซื้อวิตามิน และช็อกโกเล็ต

ช็อปปิ้งครั้งเล็กของผมเหนี่ยวนำโดย อ. หมอชาญวิทย์ ที่เล่าว่าไปซื้อรองเท้าสูบลม ยี่ห้อ Reebok (รุ่นใหม่เอี่ยม Reebok ZPump Fusion) เป็นรองเท้าวิ่ง ที่เมื่อสวมและกดปุ่มสูบลมจะกระชับเท้าดีมาก ราคาลด ๘๙ เหรียญ ซึ่งนับว่าถูกสำหรับรองเท้าวิ่ง ร้านขายอยู่อาคารเดียวกันกับที่ประชุม วันที่ ๒๘ หลังประชุมเสร็จผมจึงชวนกันไปดู และซื้อมาคู่หนึ่ง ที่เขาติดราคา ๑๐๙ เหรียญ ผมถามว่าคิด ๘๙ เท่าคู่ที่ลดราคาได้ไหม ปรากฎว่าได้ เอามาลองสวมเดินไปที่ Brant Square รวมไปกลับน่าจะสองกิโล กระชับเท้าดี และภายในนุ่มดีมาก แต่พื้นรองเท้าไม่ยืดหยุ่นนัก

ผมเดินทางคราวนี้ ขาไปมีกระเป๋าใบเดียว ขากลับมี ๒ ใบ จริงๆ แล้วมี ๓ ใบ แต่จับซ้อนกัน



วิจารณ์ พานิช

๓๐ พ.ค. ๕๘

บนเครื่องบิน ระหว่างนิวยอร์ก - ไทเป


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน KMI Thailand



ความเห็น (0)