บันทึกที่ ๑๔๗ บทกวีจำเป็น : มิตรภาพตลอดกาล

กับอีกวันหนึ่งที่ดีใจสุขใจจะได้พบเพื่อนสมัยเรียนมัธยมปลาย ศิษย์เก่า อ.จ.ม.ศ.๕/๒๓ หลังจากที่ห่างหายกันไปนานถึงสามสิบสี่ปี


มิตรภาพตลอดกาล

ย้อนอดีตวันวานเราร่วมเรียน

หัดอ่านเขียนพากเพียรเรียนหนังสือ

เธอและฉันพร้อมเพรียงหมั่นฝึกปรือ

หวังมีชื่อสอบผ่านทุกคราไป

บางครั้งเศร้าเหงาหงอยเปล่าเปลี่ยวจิต

เธอช่วยคิดแนวทางสร้างสดใส

แนะวิธีปรับปรุงด้วยจริงใจ

มิผลักไสให้โดดเดี่ยวตามลำพัง

เพราะเราคือเพื่อนแท้ผูกพันจิต

น้ำใจมิตรตราตรึงถึงความหลัง

ปัจจุบันอนาคตคงอยู่ยั้ง

ในภวังค์เป็นเพื่อนรักตลอดกาล

(อร วรรณดา ๑๙ ก.ค. ๕๘)