การฝึกตัวเองให้มี "ความสุข" นั้น...ฉันว่าทำได้
และคิดว่าทำได้ง่าย...ขึ้นอยู่ที่ตัวเราจะตั้งใจทำหรือไม่
แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับการตั้งใจ...ที่จะปฏิบัติ...ความใกล้ชิด
การได้คบหากัน...ฯลฯ...การมีความสุข บางครั้งอาจต้องการ
ความเงียบ ไม่ยุ่ง ไม่สุงสิงคนอื่นมากเกินไปนัก...บางครั้ง
อาจดูเหมือน...การสร้างโลกส่วนตัว...แต่ไม่ว่าจะเก็บตัว
หรือไม่เก็บตัว...ฉันคิดว่า...ทุกเรื่องมีสิ่งที่เป็นทั้งผลดี - ผลเสีย
อยู่ในตัวของมันเองทั้งนั้น...ไม่มีสิ่งใดบนโลกนี้แล้ว...
สมบูรณ์แบบเต็มร้อย...เพียงแต่ใจของเราต้อง "ยอมรับความจริง"
บนโลกใบนี้ให้ได้ เมื่อรับความเป็นจริงได้...ใจของเราเองก็จะเปิด
เปิดรับความเป็นจริง...และเราก็จะปฏิบัติตามหลักธรรมชาติ
หรือหลักธรรมได้...เมื่อปฏิบัติได้ สิ่งที่ก่อเกิดขึ้น นั้นคือ
ความสุขภายในใจของเราเอง...
สำหรับครอบครัวของฉัน...พี่ภัคร - น้องเพรียง ฉันไม่ค่อยวิตก
มากนัก เพราะพวกเขาเกิดมาบนโลกใบนี้ได้ในระดับหนึ่ง
สำหรับคนที่ฉันกำลังจะถ่ายทอดให้เธอได้รับรู้ และเรียนรู้
"ความสุข" จากตัวของฉัน นั่นคือ "เจ้าฟ้าคราม"...
ซึ่งฉันก็มีความรู้สึกและระลึกรู้ว่า เธอน่าจะเป็นตัวแทนที่นำ
เรื่องราวต่าง ๆ ที่ตัวของฉันได้ปฏิบัติอยู่ นำไปปฏิบัติต่อชีวิต
ของเธอได้...เพียงแต่ฉันให้ความใกล้ชิด สนิทสนม ผูกพัน
สั่งสอนเธออยู่เสมอ ๆ...ฉันว่า...นิสัยของเธอคล้าย ๆ กับตัว
ของฉัน..."ฟ้าคราม" เด็กหญิงภัครพร แสงเงิน...
ย่าพยายามจะบอกและสอนเธอให้เป็นคนดี...ภายใต้หลักของ
พระพุทธศาสนา...ภายใต้หลักธรรมะ...ฉันพยายามถ่ายทอด
สิ่งที่ฉันกำลังปฏิบัติอยู่ให้กับเธอและหวังว่าเธอคงจะ
เป็นเด็กดีและเป็นคนดีของสังคมไทย คนหนึ่งนะคะ...
...
Love you so much...
จาก ย่าบุษ คร่าาาา
๑๐ พฤษภาคม ๒๕๕๘
ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจค่ะ