การนิเทศทางคลินิกของครูพยาบาลถือเป็นงานประจำ และมีความสุขทุกครั้งที่ได้ขึ้นนิเทศบนหอผู้ป่วย

ซึ่งนอกจากจะให้ธรรมทาน (การสอนศิษย์) ยังได้กุศลทาน (การดูแลผู้ป่วย)

และวันนี้ เป็นวันที่โชคดีเป็นที่สุด ทั้งของนักศึกษาและผู้ป่วย

นักศึกษาได้มีโอกาสดูแลผู้ป่วยที่ใส่ท่อช่วยหายใจ ( Intubation) และวางแผนหย่าเครื่องช่วยหายใจ (Wean)

จนกระทั่งสามารถถอดท่อช่วยหายใจออกได้ ( Extubation)

*****

หลายท่านอาจสงสัยว่า การใส่ท่อช่วยหายใจคืออะไร

สั้นๆนะคะ การใส่ท่อช่วยหายใจ จะใส่ให้กับผู้ป่วยที่หายใจเองไม่ได้

หรือหายใจเองได้ แต่ความเข้มข้นของออกซิเจนในร่างกายไม่เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย

ทางการแพทย์จำเป็นต้องใส่ท่อช่วยหายใจ และต่อเครื่องช่วยหายใจเพื่อช่วยเหลือชีวิตคนไข้

เช่น กรณีผู้ป่วยได้รับอุบัติเหตุทางสมอง โรคปอด โรคหัวใจ หรืออื่นๆ ที่ทำให้ผู้ป่วยเสี่ยงต่อการเสียชีวิตจากการขาดออกซิเจน

และ เมื่อร่างกายดีขึ้นพร้อมที่จะหายใจได้เอง

แพทย์ พยาบาลและทีมสุขภาพจะวางแผนหย่าเครื่องช่วยหายใจ ดูแลจนกระทั่งผู้ป่วยสามารถถอดท่อช่วยหายใจออกได้

และผู้ป่วยกลับสู่ภาวะปกติ

****

วันนี้ หนูสุ ลูกศิษย์คุณครูเธอได้ดูแลผู้ป่วย และสามารถถอดท่อช่วยหายใจได้ถึง 2 ราย

* ผู้ป่วยรายแรกคุณตา อายุหกสิบกว่าแล้ว ยกมือไหว้สาวน้อยอย่างไม่ลังเลใจ หลังถอดท่อช่วยหายใจออกใหม่ๆคุณตาจะยังพูดได้ยินเสียงไม่ชัดเจนแต่สังเกตจากริมฝีปาก และใบหน้า รู้ได้ว่าคุณตาขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

* ผู้ป่วยรายที่ 2 เป็นผู้หญิงอายุราว 40 ปี เธอป่วยเป็นโรคปอดรักษาตัวได้สักอาทิตย์ ภายหลังการถอดท่อช่วยหายใจเธอไม่กล้าลุกนั่ง ไอขับเสมหะไม่ออก (เพราะอยู่ในท่านอน)

งานนี้คุณครูพลาดค่ะ (คุณครูมีนักศึกษาหลายคนที่ต้องดูแลในเวลาเดียวกัน เดินไปเดินมา วิ่งสอนคนนั้น

และก็จับมือคนนี้ทำโน่นนี่นั้นทั้งวัน) ลืมบอกลูกสาวว่าภายหลังการถอดท่อช่วยหายใจต้องจัดท่าผู้ป่วยศรีษะสูง หรือท่านั่ง

สอนผู้ป่วยไอขับเสมหะอย่างมีประสิทธิภาพด้วยนะคะ ( Effective cough)

และเมื่อคุณครูมาช่วยดูแลจัดท่าให้ผู้ป่วย คำตอบที่ได้จากผู้ป่วยคือ ไม่กล้าลุกนั่ง กลัว นึกว่านั่งไม่ได้ ต้องนอนอย่างเดียว

จึงต้องบอกขั้นตอนการดูแลผู้ป่วยภายหลังการถอดท่อช่วยหายใจให้กับหนูสุฟัง

พร้อมทั้งพาหนูสุทำ คราวนี้ไม่ลืมให้หนูสุ ดูแลให้ผู้ป่วยบ้วนปาก แปรงฟัน ( Mouth care) และให้ผู้ป่วยจิบน้ำอุ่นๆ

รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของผู้ป่วย และยกมือไหว้ คุณครูกับหนูสุ

เข้าใจใช่ไหมคะ ว่าผู้ป่วยใส่ท่อช่วยหายใจไม่ได้กินอะไรทางปากเลย

หรือกระทั่งน้ำดื่มทางปากก็ไม่ได้

..................ค่ะผู้ป่วยรายนี้ไม่ได้ดื่มน้ำมาเป็นสัปดาห์ ความสุขกับการจิบน้ำอุ่นแก้วแรกจึงยิ่งใหญ่...............

ไม่แพ้ความสุขของผู้ที่ได้ดูแล ก็มีความสุขยิ่ง

วันนี้ หนูสุ เธอยิ้มไม่หุบ และวิ่งทำงานดูแลผู้ป่วยทั้งวันโดยไม่เหน็ดเหนื่อย (ทั้งที่เธอไม่ค่อยสบาย)

จนพี่ๆพยาบาลบนหอผู้ป่วยแอบมาชมลูกศิษย์ ให้คุณครูชื่นใจ