ชีวิตที่พอเพียง : ๒๓๗๐. เช้าวันที่ ๙ กุมภาพันธ์


เช้าวันจันทร์ที่ ๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘ ผมไม่มีนัด จึงได้นั่งอ่านหนังสือที่บ้าน และเนื่องจากตอนเช้าอากาศเย็นสบาย ผมจึงไปนั่งอ่านหนังสือที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ท่ามกลางลมเย็นที่พักมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ สุขล้นเกินคำบรรยาย

นั่งสักครู่ก็ได้ความรู้สึกดีๆ ที่หาได้ยาก คือดอกพญาสัตบรรณร่วงลงมาเป็นระยะๆ ให้ความรู้สึกสดชื่น ผมนึกในใจว่า ดั่งนั่งในสวนสวรรค์ อดใจไม่ไหว ต้องลุกขึ้นไปเอากล้องถ่ายรูปมาถ่าย เงยหน้าขึ้นไปพบภาพเงาของต้นปาล์มน้ำเงิน ที่สวยงามเข้าอีก จึงได้ภาพงามๆ มาฝาก พร้อมกับคำบรรยายที่ไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความรู้สึก

ผมเดินไปหยิบ MacBook Air คู่มือมาพิมพ์บันทึกนี้ที่ใต้ต้นพญาสัตบรรณ ที่มีต้นปาล์มน้ำเงินอยู่ข้างใต้อีกทีหนึ่ง จึงเท่ากับนั่งพิมพ์อยู่ใต้ต้นปาล์มน้ำเงิน มีดอกพญาสัตบรรณตกลงมาโดนตัวผม และลงมาที่แป้นพิมพ์ของคอมพิวเตอร์เป็นระยะๆ และได้รับลมเย็นโชยมาเป็นช่วงๆ

ขอบันทึกเรื่องต้นพญาสัตบรรณออกดอกต่อจากบันทึกที่ลงไว้เมื่อวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ และเขียนไว้ตั้งแต่วันที่ ๔ กุมภาพันธ์ โดยขอแก้ส่วนที่ไม่แม่นยำ เป็นว่าพญาสัตบรรณต้นที่บ้านผมออกดอกเป็นครั้งที่ ๓ มีดอกดกเต็มต้น มากกว่า ๒ ครั้งก่อน

ที่แปลกคือต้นที่บ้านผมส่งกลิ่นตอนเย็น-ค่ำ ตอนเช้าไม่ค่อยมีกลิ่น ในขณะที่ต้นอื่นๆ ในหมู่บ้านก็ออกดอกดกเป็นครั้งที่ ๒ หรือ ๓ กันทั่วหน้า แต่เขาส่งกลิ่นในตอนเช้ามากกว่าต้นที่บ้านผม ไม่ทราบว่าตอนเย็นต้นอื่นๆ ในหมู่บ้านส่งกลิ่นแรง แบบต้นที่บ้านผมหรือไม่

โชคดีจริงๆ ที่ผมมีโอกาสได้เสพสุขที่พอเพียงเช่นนี้



ดอกพญาสัตบรรณที่ร่วงลงดิน

กวาดมารวมเป็นกอง ทั้งดอกแห้งและดอกสดเพิ่งร่วง

จากตรงที่ผมนั่ง เงยหน้าขึ้นไป พบภาพนี้



วิจารณ์ พานิช

๙ ก.พ. ๕๘


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน KMI Thailand



ความเห็น (1)

ภาพธรรมชาติที่งดงามมากๆค่ะ