วันท้องฟ้าฉ่ำฝน

"สามีภรรยา เปรียบเหมือนเสื้อผ้า ขาดแล้วย่อมหาใหม่ได้ไม่ยาก แต่พี่น้องเปรียบเหมือนแขนซ้ายขวา ขาดแล้วยากที่จะต่อคืน!"

"พี่กับนัองยามท้องฟ้าพร่าพรายฝน
ตกเสียจนหนาวสั่นหาหวั่นไหว
เพราะน้องพี่ที่รักจักอุ่นไอ
ผิงแทนไฟด้วยใจรักจักชื่นชม
เจ้าทั้งสองจงคล้องใจไว้ด้วยรัก

ขวาซ้ายหักหากเป็นแขนต้องแค้นขม
เปรียบพี่น้องเหมือนแขนขาดั่งคารม
ภรรยาเหมาะสมเปรียบแพรพรรณ
แม้นขาดแล้วหาใหม่ได้ไม่ยาก
แต่พี่น้องต่อลำบากดั่งแขนนั่น
จำไว้เถิดลูกรักจักมีกัน
กี่เดือนปีกี่วันอย่าผันแปร."


เมื่อ 2 วันที่ผ่านมาผู้เขียนนั่งมองภาพนี้แล้วให้รู้สึกอบอุ่นแม้ว่าอากาศภายนอกจะหนาวเย็นชุ่มฉ่ำจากฝนที่ตกกระหน่ำ
....
ฝนตกหนักสลับเบาทุกชั่วโมงตั้งแต่ตีเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ของเมื่อคืนจนป่านนี้ยังไม่หยุด..ได้เห็นภาพนี้เป็นรางวัลของชีวิต! (ตกเมื่อ13-14ธันวาคม 1 วัน 1 คืนต่อเนื่อง)
ด้วยปรกติพี่สาวซึ่งอายุเข้าวัยรุ่น 15 ปีและน้องชายวัย 6 ปีเศษ จะศรศิลป์ไม่กินกันเท่าใดนัก เพราะวัยแตกต่างกันมาก นานๆจึงจะได้เห็นภาพพี่สาวเล่นกับน้องชายแบบนี้สักที ทำให้อดนึดถึงคำสั่งสอนของท่านเปาบุ้นจิ้นว่า

"สามีภรรยา เปรียบเหมือนเสื้อผ้า ขาดแล้วย่อมหาใหม่ได้ไม่ยาก แต่พี่น้องเปรียบเหมือนแขนซ้ายขวา
ขาดแล้วยากที่จะต่อคืน!"


จึงยกเอาคำสอนจากท่านเปาบุ้นจิ้นนี้มาแต่งเป็นกลอนไว้
ปิยนุช ขุนสวัสดิ์
๑๔ ธันวาคม ๒๕๕๗


พี่มะนาวเล่นโยกเยกกับน้อง


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ดช.ต้นโมก



ความเห็น (0)