ต้องอย่าลืมและทำความเข้าใจให้ดีว่าหลังเที่ยงคืนวันที่จะเปลี่ยนเป็นวันใหม่ครับ

อาทิตย์ ที่ 8 ตุลาคม 2549 (ต่อ) 

        - ผมมีเวลาเขียนบันทึกเท่าที่ถึงขณะนี้ทั้งหมดบนเครื่องบิน (เสี่ยงกับการเมาเครื่องบินของผมมาก) เนื่องจากไม่รู้จะทำอะไร หนังสือพิมพ์และวารสารต่าง ๆ ล้วนเป็นภาษาจีน แอร์ฯ-สจ๊วต แม้ว่าจะดูสวย-หล่อแต่ก็พูดกันไม่ค่อยรู้เรื่อง เช่น ผมขอ Coke please ก็จะได้ Coffee เป็นต้น

        - ขณะที่จดบันทึกนี้ผมยังไม่มีโอกาสศึกษาเอกสารที่เขาเตรียมมาให้สำหรับการนำเสนอและการเจรจาเลย นึกในใจว่าไปตายเอาดาบหน้า มองผ่านหน้าต่างเครื่องบินลงไป (11.00 น.) มองเห็นแต่ภูเขาที่เต็มไปด้วยหิมะขาวไปหมด สงสัยว่ามีคนมาอาศัยอยู่ได้อย่างไร หรือจะได้ตายในดาบหน้าจริง ๆ เสียงตามสายเตือนให้เตรียมตัว Landing ในอีกไม่นานแล้ว

        - อ.วิชาญ เล่าให้ผมฟังว่าความจริงทีมเรามี 10 คน แต่มาได้แค่ 8 คน อีก 2 คนจาก ม.บูรพาไม่ได้มา เนื่องจากเข้าใจเรื่องวันขึ้นเครื่องผิด คิดว่าจะต้องเริ่มเดินทางจากชลบุรีในวันอาทิตย์ที่ 8 ต.ค. 49 เป็นความเข้าใจผิดที่น่าเสียดายมาก ภรรยาผมและลูกชายผมก็เคยมีประสบการณ์นี้ครั้งหนึ่งแล้วตอนจะเดินทางจากเมืองไทยไปอังกฤษตอนที่ตามไปอยู่กับผมตอนเรียนปริญญาเอก ต้องอย่าลืมและทำความเข้าใจให้ดีว่าหลังเที่ยงคืนวันที่จะเปลี่ยนเป็นวันใหม่ครับ

        - มองลงไปข้างล่าง เริ่มเห็นบ้านเมืองแล้ว แต่ยังดูห่างไกลมากมีแต่ภูเขาสีน้ำตาลไหม้ เนื่องจากเริ่มเข้า autumn แล้ว อ้อ! เห็นต้นไม้สีเขียว ๆ อยู่บ้างเหมือนกัน ผมถ่ายรูปมาดูด้วย ก็ยังสงสัยอยู่ดีว่ามีคนมาอยู่กันได้อย่างไร จะมีอะไรกินกัน ผิดกับบ้านเรา ที่เมื่อมองลงมาจะมีแต่ทุ่งนาสีเขียว ที่นี่มีแต่ที่ว่าง ๆ สีน้ำตาล (ทะเลทราย) มีรอยรถวิ่งคล้ายมีถนนชั่วคราวเต็มไปหมด ผมถ่ายรูปมาให้ดูเช่นกัน ทีม GIS บอกทำ Land use ง่าย ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจภาษาเขาเท่าไรนัก ที่ง่ายอาจเพราะมัน homogeneous ทำได้อย่างเดียว ผมก็ยังนึกไม่ออกว่าจะทำอะไรได้

         วิบูลย์ วัฒนาธร

.