ตาค้าง

ดึกหนา

มีเพียงข้า กับความหงอย มาคอยเช้า

มีเพียงข้า กับเหนื่อยล้า มาดูดาว

มีเพียงข้า กับความหนาว รวดร้าวใจ

มีเพียงกาลเวลา ที่ล้าแผ่ว

มีเสียงแว่ว ใครระริก กระซิกไห้

มีใคร ฝากสาร ผ่านดววละไม

นำไปให้ ใครอยู่ มิรู้แล้ว

เขียน เสาร์ ที่ ๓ ธนวอาคม ๒๕๓๗

ขณะเดินทางไปรับน้องเอกเทคโนฯ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน การวิจารณ์เพลง หนัง หนังสือ และสังคมร่วมสมัย



ความเห็น (0)