บทชม(ปากคลอง)ตลาด

ก้าวก้าวก้าวเลียบเคียงหมายไม้ดอก
เดินเดินเดินตามซอกมองถนน
มองมองมองพบแต่ดอกไม้กับผู้คน
วุ่นวุ่นวุ่นวายจนล้นอุรา
อยากจะกลับบ้านนาประสาถิ่น
อยากจะกลับไปดมดินถิ่นหรรษา
อยากจะกลับไปกินข้าวใหม่ให้ชื่นอุรา
อยากจะนอนซบกายาที่บ้านเรา
กลิ่นป่าปูนดูวุ่นวายกว่าชายป่า
กลิ่นดอกหญ้าไม่หอมดั่งแก้มเจ้า
กลิ่นน้ำหอมไม่ชวนดมเท่าข้าวในเล้า
กลิ่นบ้านเราหอมกว่าเมืองฟ้า...อมร
//บทชมตลาด


ถนนแคบถนนแคบแนบชิด
ในใจคิดมาทำไมไม่ใคร่หลง
คนก็มากรถก็มายวุ่นวายดง-
ดอกไม้คงบอบช้ำเพราะจำใจ
//บทพินิจดอกไม้


อันดอกไม้หลายหลากปากคลองตลาด
สีฉูดฉาดกลิ่นคละคลุ้งมาหลายสาย
มีหลายสีหลายประเภทวางเรียงราย
แต่ดอกไม้ในใจเจ้า...ทำเอาเคล้าน้ำตา
//บทซื้อดอกไม้


สีมอดดินแดง

11 พฤศจิกายน 2557

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกเรื่องราวไร้สาระ(Open Diary)



ความเห็น (0)