เขามีอะไรขำขัน บางทีก็ต้องหัวเราะแบบเปิดเผย แต่บางครั้งก้หัวเราะแบบเป็นความลับ แต่ตอนนี้เป็นบันทึกที่ครูอ้อยหัวเราะพ่อบ้านแบบเป็นความลับค่ะ

สืบเนื่องจากบันทึกเมื่อเช้านี้  และเหตุการณ์ที่จะเล่านี้ก็เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้นี่เอง

ครูอ้อยไม่ได้ไปทำงานวันนี้  ครูอ้อยลาโรงเรียนเพราะมีภารกิจที่จะต้องทำแบบเร่งด่วน  เกี่ยวกับ..ทุนการศึกษา..และการบ้านไม่เสร็จด้วย

แต่โชคร้าย  ครูอ้อยลืมโจทย์ของการวิจัยไว้ที่โต๊ะที่โรงเรียน  ครูอ้อยเลยต้องไปโรงเรียนแต่เช้ามึด 

พอดีพ่อบ้านอยู่...ก็เลยชวนเชิญว่า  " คุณคะ  ยังมึดอยู่เลยค่ะ  ช่วยขับรถไปโรงเรียนให้ได้ไหมคะ  ลืมสิ่งสำคัญมากไว้ที่โรงเรียนค่ะ "  พ่อบ้านตกลง  ครูอ้อยช่างโชคดีแต่เช้าเลยวันนี้  มีพนักงานขับรถระดับโฟร์แมน  อิอิ

ตอนนั่งรถไปสักครู่  ครูอ้อยก็หยิบรองเท้าเจ้าคู่ที่เขียนบันทึกเมื่อเช้านี้  ออกมาลองใส่ดู  แล้วเลยเล่าให้พ่อบ้านฟังว่า  " เดินตามหารองเท้า  ยากเย็นเหมือนกับตามหานางฟ้าเลยคุณ "  พ่อบ้านครูอ้อยก็เงียบ

 

ครูอ้อยก็เลยลองสวมดู  สบายจริง  สมราคา  เลข 4 หลัก  แล้วครูอ้อยก็บอกพ่อบ้านว่า  " คู่ตั้ง หนึ่งพันแปดร้อยบาทแน่ะคุณ "

พ่อบ้านชายตามาดูรองเท้านิดนึง  แล้วพูดว่า  " 199 เหรอ "

ครูอ้อยก็เลย  เออ ออ ห่อหมกไปเลย  ด้วยไม่อยากให้เขารู้  แล้วขำตัวเองที่นิยมซื้อสิ่งของประเภท  199 มาใช้เป็นประจำ  และบอกกับพ่อบ้านทุกครั้งว่า  199 เองค่ะ 

มาคราวนี้  เธอเลยสรุปว่ารองเท้าอนามัยรักษาสุขภาพข้อเท้าของครูอ้อยราคา 199 

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  " เป็นเด็กเลี้ยงแกะ  พูดอะไรที่เป็นความจริง  เขาก็ไม่เชื่อ "  เหมือนอย่างครูอ้อย  ประการระฉะนี้เอง