ความฝันมีฤดูกาลของมันเอง- เมื่อถึงห้วงที่มันต้องหยั่งราก มันก็ต้องหยั่งราก

ในชีวิตคนเราล้วนมีสิ่งที่ต้องทำ สำคัญว่าเราได้ลงมือทำมันบ้างแล้วหรือยัง

การเขียนหนังสือ เป็นอีกหนึ่งความฝันที่ผมหลงรัก และวาดหวังที่จะเขียนหนังสือเป็นรูปเล่มให้จงได้
เล่มแรก “เรียนนอกฤดู” ออกมาทักทายผู้คนอย่างสมถะเจียมตน ทำกันเองกับน้องๆ ผิดๆ ถูกๆ แก้แล้วแก้อีก จนเหนื่อยใจ ที่สุดแล้วจึงให้โรงพิมพ์ผลิตออกมาตามสภาพ-สภาวะนั้นๆ

เรียนนอกหนังสือใช้เวลาเดินทางในเส้นทางของมัน - คำว่าไม่นานหมายถึงได้รับการตอบรับ เมตตาจากมิ่งมิตรหลายๆ ท่าน ช่วยกันซื้อไปเก็บ –ซื้อไปอ่าน ซื้อไปแจก พลอยให้ได้ค่าจัดพิมพ์ และใช้เวลาประมาณ 5-6 เดือนก็บรรลุในเรื่องยอดขายเพื่อปลดเปลื้องหนี้สินว่าด้วยการผลิต

ถัดจากนั้น หลายต่อหลายเล่มก็ทยอยออกมาแบบไม่เป็นทางการ ซึ่งบางเล่มผลิตซ้ำหลัก 400 เล่มเสียดายมากๆ ที่ไม่ได้ตัดสินใจทำอย่างจริงๆ จัง

กระทั่ง 2556 “ความรักความคิดถึงเป็นส่วนหนึ่ง” ออกมาทักทายผู้คนตามแผงหนังสือทั่วไป ซึ่งไม่รู้เลยว่ายอดขายเป็นเช่นใด เพราะตอนนี้สายส่งไม่ยอมแจ้งยอด  ไม่ยอมตัดโอนเงินมาให้แม้แต่งวดเดียว  ทำให้ผมต้องแบกรับค่าใช้จ่ายอย่างหนักหน่วง

นี่เป็นชะตากรรมของนักเขียนไร้ชื่อ- จะครบขวบปีแล้ว ยังไม่ได้รับการตัดโอนเงินๆ ทองๆ มาคลี่คลายอะไรเลย





ความฝันมีฤดูกาลของมันเอง- เมื่อถึงห้วงที่มันต้องหยั่งราก มันก็ต้องหยั่งราก เมื่อถึงห้วงเวลาของการแตกใบ-ดอกเบ่งบาน ทุกอย่างก็เป็นไปตามครรลองของมันเอง...

เฉกเช่นกับวันนี้ คล้ายกับความฝันของผมถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกรอบ คล้ายกับความฝันของตนเองได้ขยับตัวตื่นมาในช่วงปลายฝนต้นหนาว...

ผมรื้อค้นต้นฉบับต่างๆ “เรียนนอกฤดู” (เล่มใหม่) และ “ส่งลูกไปเรียนพิเศษที่บ้านนอก” อย่างช้าๆ อีกครั้ง บางทีอาจถึงฤดูกาลของเรื่องราวทั้งสองเล่มแล้วก็เป็นได้

ความฝันที่ได้รับการขานรับผ่านการลงมือทำ คือความสุขของความฝัน
เมื่อพ้นออกจากโรงเรือนความฝันแล้ว มันจะถูกขานรับจากผู้คนแค่ไหน หรือถูกแช่แข็งเย็นชาเหมือนที่ผมประสบอยู่ก็ไม่เป็นไร หากผมยังต้องกักขังความฝันของตนเองสิ มันเรื่องใหญ่กว่า ส่วนระบบการตลาดที่กักดองความฝันไว้ ไม่นานเขาคงแสดงความรับผิดเยียวยา ดูแลผมเอง กระมัง (5555...............)