ผมไม่ได้มาเยือนทุ่งดอกกระเจียวมานานแล้วปีแล้ว...นานมาก...ทั้งที่อยู่ในจังหวัดชัยภูมิของผมเอง...

ชีวิตคือการเดินทาง กับตนเอง และครอบครัว...การเตรียมตัวไม่นานแล้ว

คุยกันเย็นนี้....ตื่นเช้าตีสามก็ออกจากบ้านแล้ว...

คุณยายทิมดาบนึ่งข้าวเหนียวกระติบใหญ่ให่เรา...ไปซื้ออาหารข้างหน้ารายทาง

มีข้าวเหนียวอุ่นใจเสมอ...

ทุ่งดอกกะเจียว..จะเบ่งบานช่วงเดือนกรกฎาคม ถึงสิงหาคมของทุกๆ ปี

นับเป็นสิ่งมหัศจรรย์งดงามที่ดอกไม้ชนิดเดียวกันจะเบ่งบานท่ามกลางซอกหินภูผา

ผลิดอกให้ทุกๆ คนได้มาเยือนความสวยงาม...

มาถึงเกือบสามโมงเช้า...แต่ยังเป็นดินแดนแห่งสายหมอก...แทบมองไม่เห็นลูกๆ...และรายทาง...

ผมมาครั้งนี้ตื่นเต้นกับความเจริญของสถานที่...เพราะที่เคยมายังไม่มีระบบการจัดการ

มาตอนนี้มีรถรางนำเที่ยว...และจิตอาสานักเรียนทำหน้าที่ "ไกด์นำเที่ยว"

ผมได้กลิ่นหอมของสายหมอก...แมกไม้...ดอกกระเจียว...ชุ่มปอดดีจัง...

ความมหัศจรรย์ของทุ่งดอกกระเจียวสีแดงสด...ท่ามกลางสายหมอกเยือกเย็นสีขาวน้ำนม...

ต้นไม้ที่แผ่กิ้งก้านอย่างประหลาดแต่สวยงาม...ก้อนหินละเมอ...ท่ามกลางดอกกระเจียวไม่เกรงกลัวหมอก...

บางครั้งบางอย่างไม่มีเหตุผลจากธรรมชาติ...ว่าทำไมเขาจึงมาเบ่งบานที่บ้านผม...

หนทางจะว่าแสนสั้นก็สั้น...จะว่าแสนยาวก็ยาว...ไม่มีใครล่วงรู้...รู้แต่ว่าทำวันนี้ให้ดีที่สุด...

มีก้อนหิน...ตั้งตระหง่าน...ชื่อตามรูปร่าง...อยู่ที่ "ผาหินงาม"

ผาที่เป็นสัญลักษณ์ที่นักท่องเที่ยวรู้จัก..."ถ้วยฟีฟ่า"

ออกจากทุ่งดอกกระเจียวเวลาเที่ยงกว่าๆ...สายตาเริ่มมองเห็น...สายหมอกเริ่มเจือจาง...อำลา...

กระติบข้าวเหนียวคุณยายทิมดาบ..

กับส้มตำ...ปลาเผา...ราคาไม่แพง เพราะชุมชนบริหารงานเอง...

กับความทรงจำที่นำกัลยณามิตรโกทูโนว์มาเที่ยว

ทุ่งดอกกระเจียว...ด้วยกันนะครับ....