บันทึกให้เห็นความอิสระ จาก เด็กน้อยในห้องเรียนชีวิต เพลิดเพลินกับการเล่นดินกันไป ไถนา ทำนากันไป...ให้เห็นเป็นความอิสระสอนใจ
อันความอิสระ ที่มีสาระ นั้น จะไม่เกี่ยงวัน-เวลา-สถานที่... ขอเพียงทุก ๆ แห่งคงสามารถเพิ่มพูนมหากุศลแลคุณความดี ก็จักคงที่อย่างมั่นคงในลีลาความอิสระหากมุ่งมั่นเอาภาระตราบวันสุดท้ายก่อนตายจาก
ในสำหรับความอิสระ ที่ไร้สาระ...ที่คนมักหลงทาง จะเป็นเพียงการแสดงออกแห่งกาย ณ เรื่อง เบา ว่าง เอาแต่สบายไปวัน ๆ เฉพาะตัว ความ เอาแต่ใจที่ไม่รู้เท่าทันตนเอง... อุปมา เหมือนการ เลียนแบบนกน้อยและผีเสื้อที่บินอวดความอิสระ หากโดยแท้ ในอีกด้านหนึ่ง ตนได้ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเพียงวัน ๆ
คุณค่า - ความงาม จะพริ้วน่าทัศนาเฉกเช่นผีเสื้อในป่าเขาลำเนาไพร เฉกเช่นนกน้อยอิสระถลาเล่นลมก็หาได้ไม่...
ต่างจากความอิสระของเด็ก ๆ ที่อยู่ในห้องเรียนพิเศษสนุกสนาน สดใส ได้กำลัง และเป็นภาพที่เกิดแรงบันดาลใจ ในไม่นานช้า ผืนนาผืนนี้ จะเต็มไปด้วยรวงข้าว โน้มคอรวงชวนเก็บเกี่ยว นวดข้าว ตำข้าว ฟัดข้าว กระเทาะเปลือก ฯลฯ แล้วเอามาหุงหาแบ่งปันกันกิน... ดังตัวอย่างภาพแห่งวิถีชีวิต...ที่นำมาให้เห็น... ฯ
(มีท้องฟ้า มาฝาก)