ชีวิตที่หนูเลือกเอง

เย็นนี้ (๗ กรกฎาคม ๒๕๕๗) น้องสาวของฉันได้ Line

มาคุยแล้วบอกว่า..."ข้าว" ลูกสาวของน้อง ได้ทำขนมหม้อแกง

มาให้แม่ของเธอได้ชิม...น้องสาวของฉันบอกว่า..."อร่อย"

"ข้าว" หลานสาวของฉัน ไม่ได้เรียนสายสามัญ

แต่เธอหันไปเรียนทางสายอาชีพ...เกี่ยวกับการทำขนม

ซึ่งเธอบอกว่า "ชอบ" ดูเธอจะสนใจเป็นพิเศษ

เธอบอกว่า เธอชอบทำขนม...น้องสาวของฉันปรึกษาฉัน

มาโดยตลอดเพราะเกรงว่า...ฉันจะไม่ OK.

แต่ความที่ฉันเป็นคนที่เข้าใจชีวิต...ฉันตอบน้องของฉันไปว่า

"ถ้าข้าวชอบหรือรักที่จะทำอะไร ปล่อยให้เรียนหรือทำเลย"

ปัจจุบันไม่ใช่เราจะให้ลูก หลาน ดันทุรังเรียนสายสามัญ

หรอกนะ...ถ้าเขาชอบอะไรก็ให้ไปทางนั้น ขึ้นอยู่กับตัวของเขา

ไม่ใช่ตัวของเรานะ...สุดท้าย "ข้าว" ก็ได้เรียนเรื่อง

การทำขนม...ซึ่งฉันคิดอีกมุมหนึ่งว่า...ปัจจุบันมีคนที่หันมา

ทำด้านนี้น้อย ส่วนใหญ่ตั้งหน้าตั้งตาเรียนทางสายสามัญ

สุดท้ายก็มาแข่งขันกันและแย่งกันเอง...

น้องของฉันยังคิดว่า...ลูกของตนเองไม่ได้เรียนสายสามัญ

ฉันก็ได้แต่ปลอบใจและให้น้องของฉันได้คิดใหม่ว่า...

ปัจจุบันไม่ใช่แบบที่เราคิดหรอกนะ...เรียนอะไรก็ได้

ที่สามารถนำความรู้นั้นมาประกอบอาชีพของเราได้

นี่ต่างหาก...ที่ทำให้ตัวเราสามารถดำรงชีพอยู่บนโลกใบนี้ได้

มากกว่า...ที่ข้าวเรียนก็สามารถนำมาประกอบอาชีพส่วนตัวได้

เป็นการทำงานที่เป็นเจ้านายตนเอง ไม่ต้องไปเป็นลูกน้องใคร

และน้องก็ได้ส่งรูปของ "ข้าว" เจ้าหลานสาวมาให้ฉันได้ดู

อาชีพใด ถ้าเป็นอาชีพสุจริต และเลี้ยงตัวเองได้

ก็น่าจะใช้ได้...ไม่จำเป็นต้องเรียนในสถานที่ที่ตนเองไปไม่ถึง...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๗ กรกฎาคม ๒๕๕๗

(ขนมหม้อแกงฝีมือของเธอ)