ใบไม้แม้พลิกพลิ้วไหว
แต่ก็ไม่หลุดร่วงลงพื้น
รอเวลาที่จะกลับคืน
กลบกลืนความจริงจีรัง
เจ้าเอย น้องพี่เอย
เพียงต้นไม้ยังฉุดรั้ง
เหนี่ยวใบไว้ก่อกำลัง
แล้วค่อยสละร่างร่วงโรย
ใยพี่จะอยู่ยืนเล่า
เจ้าน้องพี่ผู้หัวโหย
พี่จะหยิบน้ำทิพย์มาโปรย
พร่างพรมให้เจ้าสบาย
แต่วันนี้ใครจะเห็น
น้ำทิพย์ที่กระเด็นกระดอนมากหลาย
คือน้ำเลือดจากร่างกาย
จากชายคือพี่นี้เอง
ใบไม้ร่วงหล่น
จากต้นอย่างช้า ช้า ไม่รีบเร่ง
ยางใยสายสะบั้น บรรเลง
บทเพลงใบไม้ ที่ตายลง
