อินทรลิลาตฉันท์ ๑๑

....ปราชญ์หนึ่งฉลาดยิ่ง...........ประดิษฐ์สิ่งประโยชน์ครัน
ใจจิตมุมุ่งมั่น.........................ละสุขสันต์สบายตน

....วันวันพินิจตรอง.................และทดลองเสาะสืบหน
ข้าวปลาสิยอมทน..................จะอดบ้างมิเป็นไร

....แต่สองวิฬาร์เธอ.................เสนอหน้าริร่ำไป
ชวนเล่นระรื่นใจ.....................ประสานร้องประจำวัน

....วันใดประตูปิด...................ชะ! หงุดหงิดตะกายพลัน
แกรกแกรกระดมกัน.................มิยอมยั้งมิหยุดซน

....เธอจึงเจาะสองรู................กะทั้งคู่จะมีหน
"เจ้าใหญ่"สิช่องล้น.................สบายพ้นละกักกัน

...."เจ้าเล็ก"นะตัวจ้อย.............ก็ช่องน้อยลุลอดครัน
ขอจบ ณ ฉับพลัน...................เอ๊ะขำขัน ฤ งงงง

ขำไหมเอ่ย? ถ้าไม่ขำ กรุณาอ่านต่อครับ
(ลงเสียง "อัน ๆ" มากไปหน่อยครับ)                   (04/06/14)

....เธอคิดตริตรองสิ่ง..............ประเด็น"จริง"มิมีหลง
หลักตรรก(ะ)ศาสตร์ตรง...........ก็มั่นคงกระทำตาม

....เจ้าใหญ่สิช่องใหญ่.............มิผิดไปมิข้องถาม
เจ้าเล็กสิทุกยาม....................อ๊ะ! อวดกล้ามฉลอง"โต"

555 ถ้ายังไม่ขำอีก ข้าฯ ขออภัยหมดมุขเขียนแล้ว 555 (06/06/14)