ผ่านไป...พร้อมความทรงจำที่ดีมากๆ ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ได้การได้งาน

และที่สำคัญมิตรภาพที่เติบโต

เสน่ห์ของผู้เรียนรุ่นที่ ๔ นี้…
เล่นอย่างอารมณ์ดี...และทำงานอย่างมีสมาธิ
สดชื่นสดใส...ดูเหมือนจะไม่แตกต่างมากนักจากรุ่นก่อนๆ
ทำให้ข้าพเจ้าได้แง่คิดว่า คนที่มาทำ R2R นี่โดยมากน่าจะเป็นผู้ที่มีพื้นฐานจิตใจที่ดีพอสมควร (คงต้องไปนิยามล่ะนะว่า พื้นฐานจิตใจที่ดีหมายถึงอะไร...)

ข้าพเจ้าได้ทดลองใส่กระบวนการเรียนรู้เพิ่มเข้าไป ผู้เรียนก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปสู่การเรียนรู้นั้นๆ พร้อมกัน แม้บทเรียนจะเริ่มยากขึ้น แต่ทุกคนก็ไม่ได้แสดงออกถึงความหวาดหวั่นหวาดกลัว...ที่จะเรียนรู้ นี่คือ สิ่งที่เกินความคาดหวัง …และยิ่งมาเห็นภาพกรอบความคิดของแต่ละงาน ยิ่งประทับใจ มองได้สองอย่างผู้เรียนเก่ง...กับผู้สอนใช้ได้...

ส่วนหนึ่งของการมีส่วนร่วมคือ Class มีผู้เรียนเป็นเจ้าของ
ข้าพเจ้าเป็นเพียงส่วนหนึ่ง...ทุกๆ คนมีความสำคัญต่อการเข้ามาร่วมจัดกระบวนการเรียนรู้ …

ไม่ผูกขาดที่วิทยากร...
ข้าพเจ้าทำหน้าที่เพียงแค่สนับสนุนให้ทุกคนได้ลงมือปฏิบัติ และคอยประคองกันไปไม่ให้หลุดออกจากกรอบของความคิดของคำถามที่กำลังจะแสวงหาคำตอบ

ถามตนเองว่า...
ชื่นใจไหม...จะไม่ตอบว่า "ชื่นใจ" ได้อย่างไร อีกทั้งมิตรภาพดีดีจากนักพัฒนางาน R2R รุ่นก่อนๆ ที่แวะเวียนมาทักทายกัน มาดูแลเรื่องอาหารการกิน ดั่งเช่น พี่อ้อนที่ส่งชาอันหอมอ่อนนุ่มมาให้จิบ ส่งผลไม้มาบำรุงร่างกายนี้ให้หายจากความล้า … การได้ทานผลไม้ดีดีเข้าไปทำให้เซลล์สดชื่น และใจก็รู้สึกสบายตัว

ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ มีให้เห็นเสมอ ในทุกๆ พื้นที่แห่งการเรียนรู้ R2R ข้าพเจ้ามองว่านี่คือ Zone อันเป็นอิสระเต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นกัลยาณมิตร

ซึ่งความหมายของคำว่า กัลยาณมิตรนี่...มันลึกซึ้งมาก ทางพระพุทธศาสนา
และข้าพเจ้าก็ยังเชื่อเช่นเดิมว่า นี่ไม่ได้เพียงแค่บ่มเพาะทางปัญญาเท่านั้น แต่เรากำลังร่วมกันบ่มเพาะหัวใจอันอ่อนโยนและเมตตา

หากหัวใจเราไม่อ่อนโยน ไม่มีเมตตามากพอ เราก็คงไม่เสียสละที่จะมาเรียนรู้ทำ R2R ซึ่งไม่ใช่หน้าที่หลักของการทำงานเราเลย...โดยพื้นฐานหน่อเนื้อทางจิตใจเชื่อว่า ทุกๆ ดวงจิตมีสิ่งต่างๆ เหล่านี้อยู่เต็มเปี่ยม

…
๕ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๕๗