ในวันที่เหนื่อยล้าอ่อนแรงใจ
เหลียวมองสรรพสิ่งที่อยู่รอบตัว
แล้วยอมรับกับความเป็นไปของชีวิต
ว่าไม่มีอะไรที่ยั่งยืนที่คงทน
หลายคน...เคยบอกว่าน้ำตาไม่เคยช่วยอะไรได้
แต่สิ่งที่เป็นเพื่อนกับฉันตลอดเวลาในวันที่ฉันอ่อนล้า
ก็คือน้ำตาตัวเอง
ร้องไห้วันวันที่เหงาๆไม่มีใคร
ร้องไห้แล้วก็เช็ดน้ำตาตัวเอง
แล้วใช้น้ำตานี่ละเป็นน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจตัวเอง
แล้ววันพรุ่งนี้ก็ลุกขึ้นเดินต่อไป
ไม่หยุดก้าว ไม่หยุดฝัน ไม่มีหมดกำลัง
แม้ว่าจะต้องร้องไห้อีกเรื่อยๆ ก็ตามที
ก็คนมันเจ้าน้ำตา
ดีใจก็ร้องไห้ เสียใจก็ร้องไห้
คิดเสียว่ากินน้ำตาตัวเองวันละนิดหน่อย
แถมช่วยทำความสะอาดดวงตาและดวงใจ
เผื่อว่าจะได้มองโลกได้กว้างๆ มากกว่านี้บ้าง
ใช่ไหมค่ะ................................
ตามรู้ ตามดู ตามให้ทัน อีกหน่อย ความพอดี ก็เกิดขึ้นได้ .. ไม่มาก ไม่น้อย ไม่ต้องไปฝืนมันครับ
วันใดที่หัวใจอ่อนล้า ถ้าได้คุยกับใครสักคนที่พอจะช่วยให้ดีขึ้น ก็คงจะดีมาก ขอบคุณมากค่ะสำหรับอีกหนึ่งกำลังใจ