ดูเหมือนวันจันทร์...ก็จะไม่น่าพิศมัยของมนุษย์เงินเดือนหลาย ๆ คน
วันนี้ทีเชอร์เจนน่าค่อนข้างจะหนักเอาการกว่าสัปดาห์ที่แล้ว หลังจากที่ comment ไปแล้วว่า พูดคำว่าอะไรที่เป็น main หลัก เช่น ตัวเลข เป็นต้น ก็ให้เขียนคำศัพท์ลงบนกระดานด้วย นักเรียนจะได้รู้
วันนี้ ทีเชอร์เจนนา (คาดว่าน่าจะ) เข้าใจว่าให้เขียน everything jingle bell ที่พูดอออกไป แต่ความหมายของผู้เขียนนั้น...ไม่ใช่ เพราะสิ่งที่บอกทีเชอร์เจนนาไปก็คือว่า ผู้เขียนสังเกตนักเรียนว่าไม่ค่อยจะ on task เท่าไร และด้วยใน๘ระที่ทีเชอร์เจนนาพูด...พูด...และพูดไปนั้น นักเรียนฟังไม่เข้าใจ (ถามนักเรียนแล้ว) แม้ว่าจะพูดช้ามาก (สำหรับนักเรียนไทย) บวกกับสำเนียงแบบ South American English ซึ่งทีเชอร์เจนนาก็ยังคงบอกอยู่เสมอว่า "ชั้นมาจากเซ้าอะเมลิกานะ" แต่นักเรียนไทยไม่ได้คุ้นเคยกับสำเนียงของทีเชอร์น่ะสิ ก็เลยเตือนไปนี่ไงละ!
ยกตัวอย่างเช่น วันนี้ ทีเชอร์เจนนาออกเสียง activity เป็น แอกทิวิดิ่ ซึ่งผู้เขียนฟังดูก็เข้าใจนะ และมีนักเรียนบางคนที่ผู้เขียนมองหน้าแล้วก็อาจจะเดาออกว่าคือคำว่าอะไร นอกจากนั้น ยังมี bottom ซึ่งทีเชอร์เจนนาออกเสียงว่า บ๊อดด่อม ก็กรณีเดียวกันอีกนั่นล่ะ...
วันนี้ก็เลยแนะเรื่องออกเสียงที่เจือปนมานี่ล่ะว่า "please write!" ตอนที่นักเรียนเริ่มจะไม่สนใจแล้ว และบางครั้งบางที ทีเชอร์เจนนาก็จะชี้แล้วให้นักเรียนอ่าน ชี้...ชี้...ชี้ไปไม่ถูกคำ / ตัวเลข หรืออะไรก็ตามแต่ ให้ชี้ให้ specific ลงไปหน่อยนะจ๊ะ
อีกอย่าง ยังไม่เห็นทีเชอร์ตรวจใบงานนักเรียนเลย มีแต่ check ว่านักเรียนทำได้ถูกต้องทั้ง class (โดยการสังเกตของสายตาทีเชอร์เอง) แต่ผู้เขียนเป็นห่วง (อย่างมาก) เพราะการสะกดคำของนักเรียนยังมีข้อบกพร่องอยู่ หากครูไม่ตรวจตราดูให้ดีแล้ว ย่อมเป็นการพอกพูนปัญหาต่อไป
จบท้าย...ทีเชอร์เจนนาบอก "Thank you for helping me a lot" จะไม่ help ได้ไง บริบทนักเรียนไทยต่างจากนักเรียนฝรั่งอยู่แล้ว แล้ว skill ของแต่ละคนก็มาไม่เท่ากัน ที่สำคัญ นักเรียนเหล่านี้อยู่โรงเรียนฉัน ฉันก็ต้องพัฒนา ปรับปรุงให้เป็นผลผลิตที่ดีที่สุด!
รัชพล มาลาศิลป์
2 มิ.ย 2557
