ตั้งแต่ลืมตา ขึ้นมาดูโลก และจำความได้

พ่อทำงานหนักมาก เพื่อดูแลลูกๆ จำนวน 11 คน

พอเราอายุสักราว 9 ขวบ...แม่ก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง

หลังจากนั้นพ่อก็ต้องดูแลลูกๆเพียงลำพัง (ลูกชาย 3 คน ลูกสาว 8 คน)

พอโตขึ้นมา...ก็มีแต่พ่อเป็นผู้ดูแล

ทำอะไรไม่ได้...ก็...เรียกหาพ่อ

หาอะไรไม่พบ...ก็...เรียกหาพ่อ

อยากได้อะไร...ก็...เรียกหาพ่อ

พ่อ...ก็จะทำให้...หาให้... แนะนำให้ ...โดยไม่พูดมาก

จำได้ว่าตั้งแต่เกิดมา ลูกคนนี้เคยโดยพ่อตี 1 ครั้ง ด้วยแกนของก้านสาคู (ที่ใช้ทำไส้อุดกระบอกข้าวหลาม) สาเหตุเนื่องจากทะเลาะกับน้อง ...หลังจากนั้นไม่เคยโดนพ่อตีอีกเลย

พ่อ...ยอมลูกทุกอย่าง

ยอม...เมื่อลูกโวยวาย

ยอม...เมื่อลูกหงุดหงิด

ยอม...เมื่อลูกบอกให้ทำอะไร (เช่น การเลิกสูบบุหรี่ ซึ่งพ่อใช้ความพยายามอย่างมาก)

ยอม...ไม่กินอาหารบางอย่างที่ดีๆ เพื่อให้ลูกได้กินก่อน

ยอม... โดยไม่ปริปากบ่น ว่า...เหนื่อย...หิว...หรืออะไรก็ตาม

แม้เมื่อลูกๆโตขึ้น และมีครอบครัวเป็นของตนเอง เมื่อซื้อของกลับไปเยี่ยมพ่อ พ่อก็ยังเคยชินกับการปฏิเสธของดีๆ ต้องให้ลูกหรือหลานกินก่อน พอบอกว่าเขากินกันแล้ว ซื้อมาให้พ่อ สักพัก...พ่อถึงจะกิน

นี่แหละ ผู้ชายคนแรกที่ฉันรักที่สุด

พ่อ...ที่เป็นผู้เกรงใจลูก

พ่อ...ที่เป็นผู้เสียสละ

พ่อ...ที่เป็นนักประชาธิปไตย

พ่อ...ที่เป็นผู้ให้…ตลอดกาล...



*********************************************************