การดูแลเจ้าหญิงนิทรา

9ปีที่ต้องดูแลผู้ป่วยที่เป็นเจ้าหญิงนิทรา ที่เป็นแม่ของตัวเอง สิ่งที่กระทำมันเหมือนที่ คุณหัวใจเดียวกันบอกไว้ แต่ก็ภูมิใจที่ยังมีแม่ให้เห็นเป็นคนที่เราสัมผัสได้ นอกเหนือจากจิตที่มีต่อกัน กลับจากทำงานที่สถานีอนามัยแล้วก็ต้องรีบ กลับมาบ้าน เพื่อเข้าเวรดูแลแม่ต่อจากพ่อ ที่ดูแลตอนกลางวัน ผมไม่รู้ว่าเห็นแก่ตัวหรือเปล่าที่ผมยื้อแม่ไว้อย่างนี้ แต่ผมรักแม่มากไม่อยากให้แม่จากไปเลย แม่ผมอายุแค่76 ปี เอง ตอนมีปัญหา65ปี จะไม่ผมรักแม่ได้อย่างไร ผมจำความได้แม่ก็ดูแลผมเป็นอย่าง แม่ผมเป็นชาวนา จน ๆ ไม่ได้มีการศึกษาสูง ๆ เหมือนคนอื่น แต่แม่ผมก็ดูแลผมตั้งแต่ในท้อง มีการเก็บสมุดฝากท้อง สมุดฉีดวัคซิน บัตรประจำตัวการรับบริการที่โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ ไว้ตั้งแต่ผมเกิด บ้านผมอยู่ศรีสัชนาลัย แต่ไม่มีโรงพยาบาล แม่จึงพาผมไปรับบริการที่อุตรดิตถ์ ผมมีพี่ชาย 1คน ห่างกัน 1ปี แม่ผมทำนาส่งผมเรียนหนังสือ สมัยก่อนทำนายากมาก ต้องใช้ควาย เดินตาม แต่แมกับพ่อก็ทำได้ ส่งผมกับพี่ชายเรียนหนังสือ จนจบป.6 แล้วให้พี่ชายและผมได้เรียนต่อ ซึ่งในตำบลบ้านผมไม่มีใครไปเรียนเลย แต่แม่ก็มองเห็นว่าไม่อยากให้ผมกับพี่ลำบาก ผมกับพี่ต้องปั่นจักรยานไปโรงเรียนมีรถคันเดียวที่เข้าเมืองต้องตื่นแต่ตีสี่ แต่แม่ผมก็ตื่นก่อนมาดูแลอาหารและห่อข้าวให้ไปกินโรงเรียน กว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบมืด เปนอย่างนี้ตลอด6ปี ที่เรียนต่อมัธยม พี่ชายผมสอบได้เรียนต่อที่มหาลัยเกษตรคณะสัตวแพทย์ ผมเรียนต่อที่ วิทยาลัยสาธารสุขภาคกลาง ช่างนี้แม่ผมทำงานหนักงาน เนื่องจากผมกับพี่ต้องใช้เงินมาก แม่ก็กลัวว่าผมและพี่จะไม่มีเงินเรียน มีบางครั้งที่แม่ไม่มีเงิน ส่งผมกับพี่ แม่ต้องไปยืมน้าที่กรุงเทพ ทั้งที่แม่ไม่เคยไปกรุ่งเทพเลย มันทำให้ผมรู้สึกว่าแม่ผมรักผมกับพี่จริงๆ หาที่เปรียบไม่ได้ แม่มีเงินเพียงแค่ซื้อตั่งรถไฟชั้น 3เท่านั้นไม่มีแม้กระทั้งเงินติดตัวซักบาท นำและข้างไม่ได้กินเพื่อที่จะไปขอยืมเงินน้าที่กรุงเทพ ลงรถไฟที่หัวลำโพงแล้วแม่ก็กำที่อยู่น้าไว้ไปถามมอร์ไซด์รับจ้างให้ไปส่ง ไม่กล้าไปแทคซี่เพราะไม่มีเงิน ได้เงินจากน้ามาแล้วแม่ก็ส่งให้ผมกับพี่เรียนจยจบ โดยที่ไม่เคยบอกให้ผมกับพี่ทราบเลย ผมกับพี่เริ่มทำงานรับราชการสมความตั้งใจแม่ และพ่อ แม่ก็พอจะสบายขึ้นมาบ้าง แต่ก็เริ่มมีปัญหาสุขภาพ เนื่องจากทำงานหนัก สายตาแม่เริ่มมีปัญหาต้อเนื้อและต้อกระจก แม่ต้องเข้ารับการผ่าตัด4ครั้ง หลังจากนั้นก็เริ่มมีกาอาการป่วยด้วนโรคหัวใจขาดเลือด เกือยเอาชีวิตไม่รอด แต่แม่มีบุญหรือบาปไม่รู้น่ะที่มาเป็นอยู่ทุกวันนี้ แม่ไม่สามารถทำงานหนักได้เลย ต้องพักผ่อนอยู่กลับบ้าน ช่วงนี้ผมทำเรื่องขอย้ายกลับมาดูแลแม่ให้ใกล้ชิดมากขึ้น ยอู่ในสอ.ที่บ้านเลย วันหนึ่งแม่ผมเริ่มมีปัญหาโรคความดันโลหิตสูง เบาหวาน ตามเข้ามารักษาต่อเนื่องมากว่า10ปี เข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาลตลอด จะมีครอบครัวก็ต้องมีปัญหาเรื่องแม่เข้าโรงพยาบาลทุกที่ จนกระทั้งวันหนึ่งแม่ผมต้องป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในสมองตีบ มีเนื้อสมองตายทำให้เดินไม่ได้ พูดลำบากกลืนไม่ได้ เข้าออกทำกายภาพ เดินได้ปกติเหมือนเดิม เป็นแบบนี้มา5ครั้ง ในระยังเวลา 15ปี จนวันหนึ่งแม่มีปัญหาความดันโลหิตสูงไม่ทราบสาเหตุแล้วอาเจียน จึงพาไม่ไปพักที่โรงพยาบาลอุตรดิตย์เนื่องจากแม่ผมรักษาที่นี่แล้วหายทุกครั้งเดินได้ทุกคร้ง ครั้งที่6นี่แม่นอนที่โรงพยาบาลประมาณ2เดือน ก็เดินได้ กลับบ้านแต่ยั้งไม่ทันที่ทางบ้านและญาติจะฉลองที่แม่เดินได้เหมือนครั้งก่อน แม่มาถึงบ้านแล้วอาการทรุดหนักมาอาเจียนพ่งแรงมากหมดสติ ผมต้องพาแม่ไปที่โรงพยบาลอีกครั้งแพทย์ที่รักษาแม่บอกว่าให้พาไม่ไปที่อื่นไหม ที่กรุงเทพกับเชีบงใหม่ 2ที่เนื่องจากมีเครื่องmeMRIผมก็เชื่อหมอ แต่ขัดใจแม่เพราะแม่เคยสั่งไว้ว่าอย่างเอาแม่ไปรักษาที่อื่น แม่ขอรักษาที่นี่ที่เดียว กับหมอ อายุและหมอศรีพรรณ เท่านั้น แต่ผมอยากให้แม่หาย จึงพาแม่ไปที่กรุ่งเทพประสานงานได้แล้วที่โรงพยาบาลธรรมศาสตร์พอดีพี่สะใภ้เป็นพยาบาลที่พญาไท มาก่อน เลยมีช่องทางไปงายขึ้น แต่ไปไม่ถึง แม่มีอาการหนักขฯถึงพิษณุโลก จึงต้องพาแวะรักาที่โรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อแห่งหนึ่ง จนแม่มีอาการร้สึกตัว แต่ยังเดินไม่ได้ แพทย์ที่เอกชนบอกให่มารักษาต่อที่บ้านดีกว่าเพราะว่าสะดวกาติและเสียเงินน้อย ผมจึงกลับออกมา ไร้อะไรดลใจให้ผมพาแม่แวะที่โรงพยาบาลของรัฐที่ใหญ่ที่สุดในพิษณุโลก สั่งยาให้แม่กินทำให้ความดันลดเร็วมากมากจนแม่ผมกลับมีอาการstrokeซำ อีก คราวนี้แม่ผมมีปัญหาที่ลิ้นตก มันไปอุดกลั้นทางเดินหายใจทำให้หายใจลำบาก แพทย์ใส่ท่อหายใจให้ แม่ทรมาณมากท่สุดผมน้ำตาไหล สงสารแม่มาก พูดไม่ได้ ต้องอาศัยภาษามือ แม่แววตาสื่อกัน แม่อยู่ที่sub ICU MED จนกระทั้งวันที่ 1 มกราคม ปีใหม่ ผมได้รับการแจ้งจากแพทย?เจ้าของไข้ว่าจะเอาท่อช่วยหายใจออก ผมดีใจมาก แต่หารู้ไหมว่าเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์แม่ผมยังหายใจไม่ได้ปกติลิ้นยังตกอยู่จึงต้องใส่อีกครั้ง แต่แพทย์เจ้าของไข้ไม่อยู่จึงให้ Intrenมาใส่ให้ปรากฏว่าใส่ไม่ได้ แต่ไม่ตามแพทยือื่นมาช่วย พยายามจนฟันหน้าแม่ผมหัก4ซี่หลุดลงไปในหลอดลมทำให้แม่ผมหนุดหายใจสมองขาดเลือดไปเลี้ยงกลายเป็นนิทรา ช่วงนั้นผม ตกใจมากที่จู่แม่ผมจากที่เคยเดินไม่ได้พูดไม่ได้ก็จริงแต่แม่ให้สัญญษณมือแขนขา แวตา และเสียงในลำคอได้ แต่มีพี่พยาบาลคนหนึ่งโทรตามแพทย่เจ้าของไข้มาใส่ให้แม่ใส่แค่ที่เดียวแม่ก็หยุดหายใจแล้วหัวใจไม่เต้น ผมทั้งเสียใจ และโมโหมาก อยากจะฆ่าหมออินเทรินคนนั้นมาก มันเป็นผูชาย ที่ดูแล้วไม่อยากจะพูดต่อเลย พอแพทญืเจ้าของไข้มามันหายหัวไปเลยแม่ผมต้องถูกกระตุ้นด้วยยาและเครื่องมือแพทย์เพื่อให้หัวใจแม่เต้น เนื่องจากว่าตอนนั้นผมโมโหและพูดกับหมอว่าผมจะเอาแม่ผมกลับบ้านแต่ต้องมีชีวิต ไม่งั้นผมจะแจ้งความเอาเรื่อง แม่ผมต้องอยู่ICU เป็นเดือน พอเริ่มฝึกหายใจเองได้ก็ย้านออกมาห้องผู้ป่วยรวม ได้แค่คืนเดียวแม่ติดเซื้อมีไข้ ผมก็เกรงว่าแม่จะไม่ได้กลับบ้านแน่ ผมก็ไปซื้อชุดใหม่ให้แม่ผมเลือกชุดขาว เนื่องจากแม่เคยขอให้ผมพาแม่ไปบวชชีพรามห์แต่ผมไม่ค่อยเชื่อมากนักจึงไม่พาไปประกอบกับเป็นห่วงกลังจะป่วยขณะไปบวชจึงไม่พาไป ผมเตรียมของเสร็จไปขออนุญติแพยทญเจ้าของไข้ ว่าผมขอเอาแม่กลับบ้านในใจตอนนั้นผมต้องการแค่อาแม่กลับมาแค่โรงพยาบาลอุตรดิตถ์เท่านั้นก็พอถ้าแม่จะไปปก็ทำใจพอจะได้ แล้ว ผมให้รถรพ.มาส่งระยะทาง100กว่าโล เหมือนเดินทางทั้งชีวิต ลุ้นตลอดทางว่าจะไหวไหม พูดกับแมตลอดทางว่าแม่กลับมาที่โรงพยาบาลอุตรดิต์ที่แม่ต้องการแล้วน่ะแม่ แต่แม่คงมีบุญหรือกรมไม่รู้น่ะ แม่มาจนถึงโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ แพทย์ห้งฉุกเฉินท่านหนึ่งประทับใจมากไม่ทราบชื่อ ท่านเรียกไปคุยว่า เอาอย่างไร ตอนนั้นผมเริ่มมีกำลังใจขึ้นมาแล้วจึงตอบว่าเอาเต็มที่ครับ แม่ผมก็เข้าระบบการรักษาที่นี่ ผมขอแม่ย้ายมาห้งพิเศษ เพื่อดูแลง่ายขึ้นเริ่มทำกายภาพ ให้แม่ ตัดผมตัดเล็บสระผมให้ซึ่งโรงพยาบาลเขามีบริการ แม่ผมเริ่มดีขึ้นไม่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ เนื่องจากแม่ต้องเจาะคอไว้หายใจแทนจมูกและปาก กินทางจมูกแทนผมเที่ยวไปดูแลแม่ที่โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ 4เดือน แพทย์บอกให้กลับบมาดูแลต่อที่บ้านแต่ก็ขอหมออยู่ต่ออีก1เดือน เนื่องจากยังไม่ได้เตรียมของเลย ผมจึงต้องรีบเร่งสร้างบ้านใหม่ที่เหมาะสำหรับการดูแลผู้ป่วยนิทราแต่เกรงใจทางโณงพยาบาลอุตรดิตถ์จึงย้านแม่ไปที่โรงพยาบาลศรีสัชนาลัย ที่บ้าน เพื่อรอให้บ้านใหม่เสร็จ อยู่ที่ศรีสัชนาย 2เดือนกว่า จึงเอาแม่กลับ เราต้องเตรียมของใช้เยอะมาก ได้แก่ 1.เตียง 2.ที่นอนลม(ไฟฟ้า) 3.เครื่องดูดเสมหะ 4.เครื่องป่นอาหารพร้อมอุปกรณ์นึ่งอาหาร 5.ที่นอนยาง ผ้าปู ผ้า ขวาง หมอน ผ้าออมกันเปื้อน ( ยี่ห้อ อัน อัน ) ผ้ายาง ผ้าเช็ดตัวปลอกหมอน

6.ระบบปรับอากาศ ถ้ากากาศร้อนแล้วแม่จะมีอาการบิดเกร็งตลอดเวลา 7.วางแผนเรื่องอาหารการกินแม่ หาผู้มาดูแล แต่มาอยู่ได้ไม่กี่วันก็ลาออก เนื่องจากรับไม่ได้ แต่ไม่เคยจ้ง สายใยรักษ์มาดู
8.จัดตารางชีวิตใหม่ทั้งบ้านและที่ทำงาน
9.จัดหาอุปกรณ์เตือนเพื่อไว้พลิตระแคงตัว รวมทั้งหมอนต่าง ๆ 10.เครื่องปั่นไฟฟ้าฉุกเฉนบ้านนอกไฟฟ้าดับบ่อย
11.อุกรณ์อาบน้ำและสระผม ตลอดจนครีมบำรุงผิว และลิปทาปาก 12.สุตรอาหารแม่ ที่ทำให้แม่กินจะทำวันต่อวัน ทายวันละ4ครั้ง 6โมงเช้า เที่ยง 6โมงเย็น และเที่ยงคืน มีถั่วเขียวบปอกเปลือก ฝักทอง อกไก่ ผักปลุกเองตามฤดูกาล น้ำตาล เกลือ น้ำมันพีชแครอท เต้าฮู้ ไข่ไก่ เอาทุกอย่างมานึ่งและปั่นเหลวแบ่งให้แม่กินครั้งละ 400 Ml และนมถั่งเหลือง
13.เตรียมยาและสายดูดเสมะ ให้เพียงพอ
14.อุปกรณ์นึ่งและต้มเครื่องมือทำความสะอาดหลอดคอหายใจ

การดูแลก็เริ่มตั้งแต่6โมงเช้าดังนี้ 1.หกโมงเช้าทำกายภาพแม่ อาบน้ำเปลี่ยนเครื่องนอน ทำแผลเจาะคอโดยการต้ม15นาทีแล้วปล่อยให้เย็น ทำเช้าเย็น เสร็จแล้ให้ข้างแม่ที่เตรียมไว้ตั้งแต่ตอน2ทุ่ม เสริ๗แล้วมาซักผ้าของแม่ อาบบน้ำตัวเองทานข้างที่พ่อทำไว้แล้วไปทำงาน เที่ยงกลับมาให้ข้างแม่ แล้วกลับไปทำงาน
2.พลิกตัวตอน 2โมงเช้า 4โมงเช้า เที่ยงให้ข้าว ต้องนอนหงายเท่านั้น บ่ายสองพลิกตัวสี่โมงพลิกตัว ห้าโมงอาบนำเย็นทำกายภาพ ให้ข้าวและยา ตอนหกโมง เตรียมนึ่งอาหารให้แม่ 3.ทำความสะอาดหลอดคอหายใจ พลิกตัว 2 ทุ่ม 4 ทุ่ม หงายให้ข้าว เที่ยง คืน พลิกตัว ตีสอง ตีสี่ โดยใช้นาฬิกาปลุกช่วย เข้าสู่วันใหม่ 4.สายอาหารเปลี่ยนให้ทุก15 วันหรือมีเศษอาหารครั่งค้าง 5.ปืดวิทยุคลื่นหลวงตามหาบัวให้ฟังตลอดวันมีคลื่นตลอดคืนวัน 6.เปลี่ยนผ้าออมทุกครั้งที่ฉี่ โชคดีที่แม่ไม่มีปัญหาเรื่องขับถ่าย สามารถทำได้เอง ยี่ห้อที่ดีคือ อัน อัน เป็นแผ่นรองกันเปื้อนแทน แบบกางเกง เพราะมันมีปัญหาทำให้ผิวแดงซ้ำเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับ ห้ามใช้เป็นอันขาด เดือนหนึ่งใช้ประมาณ 25 ห่อ ๆ 10ชิ้น เนื่องจากแม่เป็นผู้หญิงดูแลยากมาก จึงใช้เปลือง แต่ตอนนี้มีแบบใหม่มาให้ใช้ร่วมกับแผ่นรองคืดแผ่นซับชนิดผสมเจล มันดูซับฉี่ดีมากแผ่นหนึ่งดูดได้มากกว่า 1ลิตร ทำให้ประหยัดเพราะดูแล้วผิวด้านอกแห้ง ไม่ระคายเคือง
ข้อสำคัญ ต้องพลิกตัว ทำกายภาพ ดุแลอาหาร ยา อาบน้ำ ความสะอาด Hygineทั่วไป และให้ใจทั้งหมดที่มี แค่นี้แม่ก็อยู่กับผมมาครบ9ปี แล้ว พึ่งจัดวันเกิดให้แม่เมื่อ5 พ.ย.52ที่มีอายุครบ70ปี ถึงแม่ตอบสนองแต่คิดว่าแม่คงรับรู้ได้ว่าลูกทั้งสอง และพ่อ รักแม่มาก ไม่อยากให้แม่จากไป วันที่ 2 มกราคม53 ผมฉลองบ้านใหม่ที่แม่อยากได้ช่วงที่แม่ยังมืชีวิตเหมือนคนปกติแต่ตอนนั้นผมยังทำให้แม่ไม่ได้ พึ่งจะทำให้ได้ แต่แม่ก็มองไม่ห็นแล้ว แต่ก็ยังดีที่แม่ได้มีโอกาสได้นอนบ้านใหม่ที่แม่อยากได้ แม่คงรับรู้แล้วว่าลุกทำให้แม่ได้แล้ว เพื่อทดแทนบุญคุณที่แม่ยากลำบากมาทั้งชีวิตเพื่อให้แม่สบาย ยามแม่แก่เฒ่า ผมบนไว้ว่าถ้าแม่ได้อยู่บ้านใหม่ผมจะจัดลิเกแก้บนให้แม่ดู ซึ่งผมก็จะจัดวันที่ขึ้นบ้านใหม่พร้อมกันไปเลย ไม่รู้บุญหรือกรรมกันหนอที่แม่ถูกลูกยื้อไว้อย่างนี้ พูดก็ไม่ได้ ขยับกายไม่ได้ ลืมตาไม่ได้ กินไม่ได้ เหมือนถูกขังอยู่ในร่างกายตัวเองอย่างนี้ ถ้าแม่ทุกข็ทรมาณลูกก็ขอโทษด้วยที่เห้นแก่ตัวแบบนี้ สิ่งเดียวที่ยังไม่ได้ทำให้แม่ตอนนี้คือการบวชให้พ่อแม่ แต่ เคยพูดกับแม่แล้วว่าจะดูแลให้เป็นการทดแทน แต่ก็มีคนชอบกล่าวหาว่าผมเป็นคนดิบไม่รู้จักทดแทนบุญคุณให้พ่อแม่ ด้วยการบวช แล้วการบวชทดแทนกับการปฏิบัติทดแทนอันไหนมันมีค่ามากกว่ากัน
ผมอยู่ที่337หมู่2ต.ดงคู่ อ.ศรีสัชนาลัย จ.สุโขทัย 055949459 0878421165 08641320280 ถ้ามีอะไรแลกเปลี่ยนหรือแนะนำโปรดให้กับผมเป็นทานด้วยครับ